Led Zeppelin :: Celebration Day

Het moet een droom geweest zijn die werkelijkheid werd, voor de 20.000 die op 10 december 2007 in de 02-Arena in Londen aanwezig waren bij het enige volledige concert dat Led Zeppelin sinds de split in 1980 gegeven heeft. 19.980.000 anderen probeerden tevergeefs een kaartje te bemachtigen voor wat waarschijnlijk de meest geanticipeerde reünie ever was.

Je hoeft geen Colonel Parker te zijn om te beseffen dat als wereldwijd 20 miljoen mensen bereid zijn naar Londen af te zakken om een concert bij te wonen waarvan de goedkoopste kaartjes 125 pond kosten, een wereldtournee potentieel een veelvoud van dat aantal bezoekers zal aanspreken. Dollartekens flitsten vermoedelijk wereldwijd op in de ogen van agenten allerhande. En de band zag er zowaar eveneens brood in.

Dat is: drie kwart van Led Zeppelin. Zanger Robert Plant leek het maar niks, opnieuw de baan op gaan, proberen een mythe opnieuw tot leven te wekken. Misschien heeft hij daar overschot van gelijk in. Maar the proof of the pudding is in the eating. En wees maar zeker dat zijn bandgenoten op dat ogenblik zin hadden om het er op te wagen. In die mate zelfs dat enkele sessies gehouden zijn om een nieuwe zanger te zoeken, een plan dat echter een stille dood stierf, wat waarschijnlijk het beste was. Want overleden drummer John Bonham vervangen, zij het dan door zijn zoon Jason, is eigenlijk op het randje, maar haal frontman Robert Plant weg en plots staat nog amper de helft van Led Zeppelin op het podium.

Het heeft allemaal niet mogen zijn: Led Zeppelin heeft het bij dat ene concert ter nagedachtenis van hun ontdekker en Atlantic-chef Ahmet Ertegun gehouden, een tour de force die nu in allerhande formaten als live-album verkrijgbaar is onder de terechte titel Celebration Day. Een bewuste keuze, die late release: waren na het concert zelf de recensies laaiend, in tegenstelling tot de vroegere schertsvertoningen op Live Aid en Atlantic 40, dan was het besef dat een eventuele release met arendsogen tegen het licht gehouden zou worden mogelijk zelfs voor Led Zeppelin een benauwende gedachte.

Als het de band, en hun fans, kan geruststellen: Celebration Day is een parel en toont een band die probleemloos naast zijn jongere zelf overeind blijft. Hoor hoe Jason Bonham opener “Good Times Bad Times” -dat Led Zeppelin hier voor het eerst integraal speelt- met genadeloze mokerslagen op gang trapt alsof zijn vader John hem niets anders bijgebracht heeft en het is vanaf de eerste seconden duidelijk dat dit viertal zinnens is te scoren.

Ook “For Your Life” (uit Presence) en een door heerlijke vocalen van Robert Plant gedragen “Ramble On” maken overigens hun livedebuut. Plant zet trouwens meer dan eens de 02 in vuur en vlam: de intro van “Black Dog”, de oerschreeuw (en dito rif van Jimmy Page) in “Whole Lotta Love”. De golden God is nog steeds een frontman in hart en nieren. En eentje die op zijn sterkst staat met deze band, iets dat trouwens voor alle leden geldt. In tegenstelling tot bij het half geslaagde avontuur Them Crooked Vultures – dat met Dave Grohl en Josh Homme eveneens een indrukwekkende bezetting kent- is het hier dat John Paul Jones pas echt kan schitteren, zoals hij “Dazed And Confused” richting extatische climax stuurt. Dat Page -motor, stoottroep én geheim wapen van de bad in één- hier schittert, is bijna de evidentie. Dit is zijn triomf, na de debacles in de jaren 80.

En daarmee lijkt het, jammer genoeg, heel waarschijnlijk dat dit het is. Een laatste triomf van Led Zep om de mythe steviger dan ooit te verankeren. Nuja, het is ze gegund, hoe graag we de band ook live aan het werk hadden willen zien, een wereldtournee zou ups en downs meebrengen, waar we hier van bespaard blijven. Of, zoals Robert Plant het op Celebration Day zelf zegt na een indrukwekkend “Stairway To Heaven”: ‘Hey Ahmet, we did it!’

Celebration Day is daarmee een beetje een buitenbeentje onder de liveplaten. Zelfs Led Zeppelin heeft er met How The West Was Won waarschijnlijk een meer cruciale in aanbod, zij het omdat die opgenomen is tijdens de legendarisch geworden tour door de Verenigde Staten in 1972. Wat deze plaat dan toch zo bijzonder maakt, is dat het een neerslag is van hoe Led Zeppelin het onmogelijke heeft kunnen waarmaken en met een eenmalig reünieconcert — er werden zelfs geen warm up-concerten gegeven — zijn eigen mythische status zowaar heeft weten te versterken. Dat live te hebben mogen meemaken, moet geweldig geweest zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − een =