PUKKELPOP 2009 :: Them Crooked Vultures, 20 augustus, Marquee

Zelden was een concert al vooraf oorzaak van zoveel buzz als dat van Them Crooked Vultures. Met een bezetting om van te duizelen en een gesmeerde hypecampagne achter de rug, liep de Marquee dan ook ruim op tijd vol met nieuwsgierigen met hooggespannen verwachtingen.

{image}Het hoeft dan ook niet te verbazen dat goed een uur later, wanneer Them Crooked Vultures het derde concert in hun bestaan gespeeld hebben, de meningen nogal verdeeld zijn. Sinds Dave Grohl in een interview liet doorschemeren dat het menens was tussen hem, Josh Homme en John Paul Jones, nam de gekte rond Them Crooked Vultures dan ook hand over hand toe, met de nodige hallucinante verhalen tot gevolg. Alsof de wedergeboorte van rock-‘n-roll was aangekondigd.

Maar een uur lang naar nummers luisteren die nog nooit eerder te beluisteren vielen, is eerder een behoorlijke gok. Niet in het minst omdat Them Crooked Vultures niet vies blijkt van songs die epische proporties aannemen en waarbij ingenieuze tempowissels niet van de lucht zijn. Staren met open mond is in zo’n geval nog de beste optie, zo blijkt wanneer Josh Homme de zoveelste stevig swingende riff uit zijn gitaar perst..

Want wat een plezier is het eigenlijk om dit viertal –- het supertrio, aangevuld met gitarist Alain Johannes — aan het werk te zien. Vooral Dave Grohl gaat daarbij met veel pluimen lopen. Hij en Jones lijken als ritmesectie al een heel leven achter zich te hebben, zo hard lijken de twee op elkaar ingespeeld. Bovendien is Grohl het soort muzikant bij wie het spelplezier van het gezicht straalt, om nog maar te zwijgen van de gekke bekken die de man onbewust trekt tijdens het te keer gaan op het drumstel.

Als er muzikaal een etiket geplakt moet worden, dan zijn we geneigd de band vast te pinnen tussen Led Zeppelin II en Songs For The Deaf, al is zoiets eigenlijk onbegonnen werk. Eén uur muziek, waarbij de band bij manier van spreken debuteert en de toeschouwers op een drie dagen durende trip met een overload aan muziek, drank en drugs bezig zijn: het is een combinatie die lijkt te smeken om foute indrukken. Maar: de eerste indruk was alvast zeer veelbelovend.

Er is de laatste weken veel over te doen geweest of dit nu een supergroep is of niet, maar neem het gerust van ons aan: Them Crooked Vutures is er een. Elke band die met nagelnieuw materiaal een uur lang toeschouwers met verstomming kan slaan, is immers een supergroep. Als die groep dan nog bestaat uit leden die al ruimschoots hun sporen verdiend hebben in de rockwereld, maar hoorbaar niet op hun lauweren zijn gaan rusten, dan kan je bijna van een droomconcert spreken. Al is te veel enthousiasme misschien wat voorbarig: Them Crooked Vultures speelde een onderhoudend concert, eentje dat doet uitkijken naar de release van een plaat dit najaar. Maar voorlopig ook niet meer dan dat: Faith No More zou later die avond demonstreren wat inpakken écht betekent.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × twee =