San Diablo :: Ants EP

”Goh, eigenlijk moet je ze live horen”. Kent u dat geluid? Dat is het geluid van menig fan die net de eerste demo van zijn favoriete lokale band heeft gehoord. Het is jammer, maar het is zo: de eerste worpen van vele groepen zijn vaak niet om aan te horen. Ofwel blijkt het materiaal niet matuur, de bandleden onervaren met studiowerk of het geluid gewoonweg afgrijselijk. De combinatie van deze elementen doet menig muziekliefhebber een wanhoopsdaad overwegen.

San Diablo heeft zijn tijd genomen om een eerste boreling te verwekken. Dit instrumentaal Antwerps viertal timmert al sinds 2006 aan de weg en doet dit (op een wissel op bas na) in een nagenoeg constante bezetting. Maar er wordt niet alleen tijd in het repetitiehok doorgebracht, er wordt ook duchtig opgetreden, wat San Diablo in de brede omgeving van Antwerpen een stevige livereputatie opleverde. En wanneer het dan toch tijd werd om op te nemen, werd er gekozen voor de vertrouwde omgeving van Antwerp Music City, eerder dan een vreemde studio met onbekend personeel. En dat wierp duidelijk zijn vruchten af.

We zeggen het maar meteen: de zes nummers op Ants klinken stuk voor stuk als potige, schrandere en goed klinkende brokken mathrock. San Diablo voelt zich het best in zijn vel op het kruispunt van de branie van Don Caballero, de hitsigheid van Fugazi en de oerkracht van Drums Are For Parades. Dit alles gecombineerd met een essentiële scheut humor. Opener “Torres Muertos” steekt af met een kakofonietje van piep- en kreungeluidjes, om daarna stevig de voorhamer boven te halen. Hoogtepunt van het nummer komt na twee minuten wanneer de gitaren de hoogste regionen bereiken, en zover gerekt worden dat ze meer op een kerkorgel lijken.

”Ants At A Picnic” steekt van wal met een jengelende, Unsane-achtige riff, en springt daarna als een kleuter met ADHD van kort en gebald naar traag en melodieus. Wel dreigt het nummer bij momenten de som van de verschillende delen niet te overstijgen, iets waar “Four Day Boner” ook wat last van heeft. Maar beide nummers blijven muzikaal genoeg boeien om niet hopeloos in zichzelf verstrengeld te raken, iets waar menig mathrockproject al eens behoorlijk de mist in durft gaan. De verdienste van San Diablo hiervoor ligt vooral in de solide ritmesectie, met een lekker brommend basgeluid en stevig voortpaffende drums die de ruimte laten voor de vele gitaarcapriolen van olijk duo Niels Larsen en Bram Kinet. Zoals bijvoorbeeld driekwart weg in “Four Day Boner”, wanneer het lijkt alsof het gitaargeluid uit een bierflesje komt.

”Rotten Aap” (nee, dat is geen Engels) wordt aangevuurd door een opgejaagd ritmepatroon, waarop de gitaren als een raket de hoogte inschieten en weer de ongebreidelde hyperkinetische tweeling uithangen. Maar het is vooral het rustiger middenstuk dat er hier boven uitsteekt met een vrij sublieme gitaarlead die verrassend genoeg naar achter gemixt is, maar hierdoor de ruimte laat aan de andere instrumenten (vooral de heerlijk voortmeanderende bas) en een zeer mooi uitgebalanceerd resultaat oplevert. Het korte, opvliegende “Element” zit je dan weer heel dicht op de huid als de agressieve verdediger op de rechtsachter met de achterbakse tackel.

Afsluiter “Why I Eyes Ya” leent zijn titel aan de sprekende kat uit de intro (luisteren is geloven), en gaat ook tekeer als een compleet dolgedraaid kattenasiel. Er wordt verder uitgepakt met extreem catchy tempowisselingen, start-stopstukken, manisch gitaarspel en een knappe opbouw naar een climax die er gewoon knal op zit.

Ants is een twintig minuten durende rollercoaster, aangevuurd door vier muzikanten die perfect op elkaar zijn ingespeeld en op hoogst aanstekelijk wijze op tape werd vastgelegd. San Diablo bewijst op deze EP dat ze een solide groep zijn met een explosieve livereputatie en genoeg muzikale branie om een indrukwekkende plaat af te leveren. Een band om van heel nabij in het oog te houden. We wachten vol spanning op het eerste full album. Niet te lang mee wachten, kerels!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × drie =