Scheurende gitaren, een stem die verdrinkt in wanhoop: Two Gallants gaat op zijn nieuwe plaat voluit. Waar de band voorheen een eerder subtiele aanpak verkoos, heeft het duo ditmaal elke vorm van matigheid overboord gezet. Met een indrukwekkend resultaat.
Vijf jaar heeft Two Gallants erover gedaan om met een opvolger voor zijn titelloze derde plaat voor de dag te komen. Vijf jaar waarin de band langzaam maar zeker op weg leek om geruisloos in het niets te verdwijnen, een concert op Dour vorig jaar daargelaten. Even leek het allemaal te gaan gebeuren. In de Waalse modder liet de band zich onverwacht van zijn sterkste kant zien. Bovendien hing toen de belofte in de lucht van een nieuwe plaat later op het jaar.
Toen daar maar niks van kwam, had het er voor de niet-aandachtige fan alle schijn van dat het over and out was met Two Gallants. Mooi niet, zo lijken Tyson Vogel en Adam Stephens beslist te hebben. Two Gallants staat er niet alleen opnieuw, het duo heeft zelf geleerd uit de fouten van het verleden.
Want hoe indrukwekkend en pakkend Two Gallants was, de band had één serieus mankement: soms kabbelde het allemaal wat te veel, waardoor — hoe mooi ook — de songs bij momenten richting nonkelfolkrock leken af te dwalen. Vandaag niets meer van dat. Waar What The Toll Tells tot nu toe bekend stond als een heftig album, verbleekt die plaat nagenoeg bij wat Two Gallants op The Bloom And The Blight doen.
Knallen! Keihard knallen! Is het credo van de band geworden, zij het zonder in rücksichtslos gedram te verzanden. Dit is een plaat die barst van wanhoop en passie, een duo dat in combinatie met een elektrische gitaar, een drumstel en de smachtende stem van Stephens goud waard is. Hoor hoe opener “Halcyon Days” dreigend komt opzetten, een streep southern rock recht uit de sinistere onderbuik van het dust-bowlAmerika waarmee je Two Gallants associeert, die plots explodeert en je bij je nekvel grijpt en niet meer lost voor je de hele plaat hebt ondergaan.
Alleen het rustpunt “Broken Eyes” en afsluiter “Sunday Souvenirs” doen het kalm aan, maar ook hier voel je dat er iets aan het borrelen is. “Broken Eyes” klinkt weliswaar alsof het vredevol op een porch gespeeld wordt, maar tegelijk hangt een cafégevecht in de lucht. Bij “Sunday Souvenirs” is het een fraai pianomotiefje dat de show steelt en voor een sfeervol einde van een verbluffende plaat zorgt.
The Bloom And The Blight was het wachten meer dan waard. Als een band die al enkele zeer degelijke albums uitgebracht heeft plots komt aanzetten met een plaat die al zijn voorgangers in de schaduw stelt, dan kan je niet anders dan dat album zeer hartstochtelijk aan de borst drukken. En dankbaar vaststellen dat als het al goed is, het zowaar nog altijd veel beter kan.
Two Gallants staat op 27 november in de Botanique.
