Jack White :: 6 september 2012, Lotto Arena

Dat een concertzaal bouwen net iets anders is dan een fabriekshal optrekken, wordt zo nu en dan pijnlijk duidelijk wanneer de foute persoon aan de mengtafel belandt. Wie in de Lotto Arena de pech heeft fout te staan, ziet Jack White zich te pletter rijden in een walgelijke geluidsbrij.

Drie kwartier duurt het voor het concert van Jack White een streep magie vertoont. Na een tiental nummers die zelfs niet de schijn van intensiteit hadden, lijken White, de band én de geluidsman plots eindelijk op dezelfde lijn te zitten. “Hello Operator” weerklinkt en het duurt geen drie tellen vooraleer duidelijk is waarom deze man al ruim tien jaar tot de meest relevante in de gitaarmuziek behoort.

Want dan volgt, is een miniversie van een grandioos concert. “I Cut Like A Buffalo” van The Dead Weather is een muzikaal bommentapijt en “The Same Boy You’ve Always Known” wordt even hartverscheurend als doeltreffend gebracht: White die zichzelf als songschrijver en performer voor 6.000 zieltjes blootgeeft. Als daar nog “Take Me With You When You Go” achter gegooid wordt, is het hek helemaal van de dam: de viool brengt Dylans Rolling Thunder Revue-sfeer naar de Lotto Arena, een karakter waarvan je hoopt dat élk concert het heeft.

Alleen: nog voor het nummer ten einde is, is het daar weer: die ongelooflijke klankbrij die nummers verslindt en hoogtepunten de nek omwringt. Het is dat White en zijn begeleiders (net zoals op Werchter de mannelijke band) gedurende twintig minuten verbluffend uit de hoek zijn gekomen, of je zou denken dat de man zijn beste tijd gehad heeft.

De rest van het concert is het immers huilen met de pet op. Lijkt het lawaai bij de start (met een dreigend “The Hardest Button To Button”) nog een gimmick, dan wordt het snel duidelijk dat dit een sonische verschrikking is. Het ene na het andere nummer wordt aan flarden gerukt. Of het nu het funky “Missing Pieces” is of een feestelijk getint “Hotel Yorba”: meer dan goede bedoelingen blijven er niet over eens de noten de gehoorschelp bereiken.

Gegokt en verloren, zou een conclusie kunnen zijn. Het had er alle schijn van dat White en zijn band zich gerust wilden smijten, maar in vergelijking met de passage op Rock Werchter, kwam het gezelschap deze keer niet ver. Dat Jack White over het nodige potentieel beschikt om een onvergetelijk concert te geven, is bekend. De man heeft de songs, de muzikanten, de reputatie. In dat geval zijn de verwachtingen uiteraard hoog gespannen. Als het dan misloopt, is dat geen klein beetje spijtig.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven + 19 =