Zeus :: Busting Visions

Eerlijk? We waren na de eerste luisterbeurt niet van plan om veel lovende woorden in deze recensie te steken. Een flauwe ode aan The Beatles’ dubbele witte en zowat het hele oeuvre van The Band, zo zouden we het in de inleiding noemen. Maar kijk, enkele dagen later zijn we Busting Visions toch een fijn popplaatje gaan vinden.

Wie bij Zeus obscure metal verwacht, vergist zich niet eens zo hard. Honderden bands staan onder die naam ergens ter wereld in een repetietiekot of op een podium, niet zelden zo luid en schreeuwerig mogelijk. Maar niet deze Canadezen dus, die met frisse, melodieuze nostalgiepop de idolen van hun ouders in leven houden. Uit een blend van klassieke americana, krachtige folkrock en kleurrijke Britse sixtiespop worden veertien songs geperst die verre van origineel klinken, maar dat hoeft eigenlijk ook niet. De muzikale referenties zijn zodanig duidelijk en pretentieloos, dat ze haast klinken als een eervolle bronvermelding.

Drie jaar na zijn debuut is Zeus enorm populair in thuisland Canada. Dat hoeft niet noodzakelijk te betekenen dat ook de rest van de wereld voor de bijl gaat, want Canadese radiostations hebben zich te houden aan een opgelegd percentage liedjes van eigen bodem. Het feit dat toegankelijke powerpop als die van Zeus zo snel een groot publiek vindt, is dus niet echt verwonderlijk. Hier bij ons ligt dat iets moeilijker, ook al zijn de voornaamste inspiratiebronnen van Zeus dan Europees. The Beatles dus, maar ook The Kinks, The Who en Thin Lizzy hebben aan deze kerels heel wat lp’s verkocht.

Busting Visions opent met de single “Are You Gonna Waste My Time?” en geeft zo eigenlijk meteen prijs wat je van het hele album mag verwachten. Een catchy, in harmonie gezongen refrein, een leuk maar volstrekt onschadelijk gitaarrifje en enkele frivole pianotoetsen of handclaps erdoorheen. Enorm radiovriendelijk spul dus. Wanneer je met een gehuurde truck door de VS rijdt en je de pleuris zoekt naar wat kwaliteit op de fm-band, zijn dit de songs waar je zo voor tekent.

Met het kwieke “Strong Mind” en het aan The Band verschuldigde “Hello, Tender Love” bewijst de band dat hij prima popsongs kan schrijven, maar net zo goed legt hij de lat voor zichzelf een heel eind lager. Less is more, bewijzen overbodige nummers als “With Eyes Closed” of “Messenger’s Way”. Fijne deuntjes, tuurlijk wel, maar zo weer vergeten.

Wie op zoek is naar hippe nieuwigheden, mag Zeus rustig aan zich voorbij laten gaan. “Stop me if you heard this before”, klinkt het in “Stop The Train”, een nummer dat wellicht om die reden achteraan het album een plaats kreeg. Maar wie niet vies is van simpele popmuziek die gewoon goed in elkaar zit, heeft met Zeus een leuk nieuw bandje gevonden. Ben je een moderne hippie die met weemoed terugdenkt aan de tijd dat dit soort popmuziek de wereld zou veranderen? Dan hoort Busting Visions bij de Z in je muziekcollectie. Zolang je hiervan maar zin krijgt om the real thing nog eens op de platenspeler te leggen, is er niets aan de hand.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vijf =