Kort door de bocht scheuren, het kan eens deugd doen. Vandaar: twee van de grootste succesverhalen van de afgelopen vijf jaar zijn Adele en Bon Iver. Twee uitersten, op het eerste gezicht, waartussen Lianne La Havas zich perfect in het centrum bevindt.
Er is namelijk een enorme drang naar authenticiteit, sinds hartzeer bezongen in een hut (Bon Iver) en bezongen door het even mollige als platte meisje-van-de-buren (Adele) kassa’s en harten openden. Folk werd erdoor ontmost, de zoektocht naar mooie stemmen er totaal door ontbolsterd — geen wonder dat een Michael Kiwanuka eerder dit jaar naar de top gehypet werd. Dat Bon Iver fan is van La Havas en haar mee op tournee nam, is evenmin een toevalligheid.
Links met Adele zijn er vooral inhoudelijk niet te vinden voor La Havas, al is de grootste tekortkoming van debuut Is Your Love Big Enough? die van 21: te veel ballads maken het geheel te vlak. Maar daarover later een ietsje meer: die eerste plaathelft is namelijk mee van het strafst debuterende spul van het jaar tot dusver. De verwachtingen inlossen heet dat, na twee veelbelovende ep’s waaronder Lost And Found van eerder dit jaar, waarop het bloedmooie “No Room For Doubt” met Willy Mason een visitekaartje met een kreuk in en uitgelopen mascara op was. “Please sleep softly, leave me no room for doubt”: een twijfelend hart met neergeslagen ogen, een gitaar als de onderliggende ritmestoornis.
Het is die hoekigheid die La Havas’ debuut zo kleurt. Haar muzikale opvoeding doorspekt haar liefde voor folk met frisse touches blues en jazz, daarin geholpen door haar zoetzure soulstem. Die verfrissende potpourri maakt onontbeerlijke pareltjes van songs als het sterk opgebouwde “Au Cinema” en titelnummer “Is Your Love Big Enough?”. Het verschroeiend mooie “Lost And Found” dat dit debuut gelukkig gehaald heeft, botst compleet met het rauwe “Forget” (inclusief een mespunt hiphop) en laat horen dat dat spel met contrasten — soms subtiel, soms rechttoe rechtaan — La Havas met verve onderscheidt.
En laat net dat spel te hard ontbreken vanaf “Age”. La Havas is nooit minder dan degelijk, maar ze rijdt vervaarlijk dicht tegen de goot van de easy listening aan met de Scott Mayhewcover “Elusive” en “Gone”, dat zelfs vervalt in vocale krachtpatserij die haar beste songs allesbehalve nodig hebben. Daardoor dreigt ook het prachtige “Everything Everything” (ogen zeggen meer dan woorden), subtiel als de dunste satijn op de huid, weg te zakken. Iets wat op de eerste helft van dit album ondenkbaar was. Zo prozaïsch haar poëzie is, zo gestoeld op subtiele contrasten haar beste werk, zo vlak komt de tweede plaathelft over. En dat is doodzonde: het heerlijke koortje in “Tease Me” doet vermoeden dat er meer in had gezeten.
Maar, en dat is zo positief mogelijk bedoeld, dat doet dit hele debuut vermoeden. Net niet sterk genoeg om de dooddoener “beloftevol” bestoft te laten, meer dan sterk genoeg om La Havas de komende jaren in de gaten te houden. 19 van Adele en Frank van Amy Winehouse waren ook slechts de eerste veelbelovende trede van een duizelingwekkende trap. Het zou met La Havas zo maar even hetzelfde kunnen zijn — zoekt u bijvoorbeeld ook haar cover van Cohens “Hey, That’s No Way Say Goodbye” maar eens rustig op. Daarom Lianne: Sing softly, leave us no room for doubt.
