Dead Neanderthals :: Jazzhammer / Stormannsgalskap

Zelf noemen ze het ‘The New Wave Of Dutch Heavy Jazz’ en daar hebben we eigenlijk weinig tegen in te brengen. Wat deze twee knapen uitvreten flirt immers voortdurend met de pijngrens en die van het welvoeglijke. Net zoals het beuktrio Cactus Truck de vrije improvisatie naar het terrein van het geweld stuurt, zo ook gaan deze extremisten op zoek naar een uitdaging die zich ophoudt in schurftige undergroundmiddens. Maar het werkt.

O (baritonsax) en R (drums) komen uit Nijmegen – voor sommigen misschien bekend van concertzaal Doornroosje, voor anderen zo exotisch/onbekend als de gemiddelde Waalse gemeente – met de bedoeling de boel aan flarden te blazen. Letterlijk en figuurlijk. Sinds 2010 hebben ze dat al gedaan met een handvol releases, die vooral beschikbaar waren/zijn op minder voor de hand liggende formaten: 7” vinyl, 3” CD of digitaal. Met deze, eerder dit jaar verschenen, EP wordt er nu ook een 10” aan het lijstje toegevoegd.

Voor een stuk heeft dat ongetwijfeld te maken met het feit dat er nu wat meer materiaal beschikbaar is. De andere releases bevatten immers vooral spurtjes van rond de zestig seconden, jazzpunk met een chaosinjectie die de hysterie van Shining, de snelheid van grindcore, de chaos van Lightning Bolt, het gekrijs van Painkiller, de wendbare skronk van Zu en zelfs de noise van Borbetomagus samenbalden in withete brokjes dynamiet om de gemiddelde jazzfanaat een hartaanval mee te bezorgen.

De twee nummers van deze EP beslaan elk een kantje en duren respectievelijk 9:16 en 9:55. Episch spul dus. Alhoewel, het duo maakte er geen uit z’n voegen barstende, genrevermengende jazznoise-opera van, maar een monotoon beest dat genadeloos elke notie van variatie en klankkleur van tafel veegt. “Jazzhammer” gaat van start met aanhoudend, hyperintensief geklop op een bedje van – vermoedelijk – vervormde saxklanken. Er valt wel een occasionele fill te bespeuren, maar voor de rest is dit vlammen, vlammen en vlammen, tot die sax eens nadrukkelijker opduikt, wat jankt, en meteen weer onderuit gehaald wordt door die haast industrieel voortrazende drums.

Naar het einde toe steekt de gierende sax weer steeds intenser de kop op, maar dat ritme blijft maar voortjakkeren met militaristische precisie. Noise met een manische koppigheid en grotesk uitvergrote ademklanken. “Stormannsgalskap” laat een iets ander geluid horen – toegankelijker, meer ‘jazz’, maar niet minder avontuurlijk. Over een herhalend drumpatroon wordt een dreunende sax gelegd die met de nodige effecten bewerkt wordt. Er wordt wat gevarieerd op toonhoogte, maar ook hier wordt het een eindeloos voortrazen, met een enkel stukje uitgekotst saxgeblaat.

De gewelddadige koppigheid en vermorzelende monotonie van de twee nummers zorgt er dan ook voor dat dit met voorsprong de meest compromisloze release van het duo is. Of dit spul ook volstaat om een album van 30-40 minuten mee te vullen is nog de vraag, maar dat is nu nog niet aan de orde. Releases en concerten blijven vooralsnog beperkt tot het hoogstnoodzakelijke en met efficiënt gehamer zoals deze EP zal er voor de toeschouwer niets anders opzitten dan de storm ondergaan. Verplichte kost voor liefhebbers van muzikaal extremisme.

Dead Neanderthals speelt op 7 september met Gnod op de Gonzo (circus) Presenteert-avond in Les Ateliers Claus (Brussel). Alle releases kunnen beluisterd en/of gekocht worden via de Bandcamppagina van de band.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vijf =