Mastodon :: “Ik dacht vroeger dat Metallica een rijdend kasteel met naakte vrouwen was”

Mastodon blijft de pareltjes aan elkaar rijgen. Na Leviathan (2004), Blood Moutain (2006) en Crack The Skye (2009) kwamen de Amerikaanse metalgoden vorig jaar op de proppen met het magnifieke en heerlijk toegankelijke The Hunter. Bijna elk jaar toert de band uit Atlanta de wereld rond. Vorig jaar was Graspop nog aan de beurt. Het is na Werchter Boutique de tweede keer dit jaar en de vierde keer ooit dat Mastodon op de Werchterse festivalweide speelt.

Dat is op zijn minst opmerkelijk voor een metalband die nog lang geen mythische proporties aanneemt zoals Metallica. Maar Mastodon scoort niet langer alleen bij het metalpubliek. Ook de alternatieve muziekwereld draagt de band op handen. Kranten, muziekmagazines en blogs zijn het er dan ook over eens: Mastodon is vandaag de beste metalband in de wereld. Het beste bewijs was zijn magistrale passage in de AB in januari. Enkele uren voor we hem als een wilde octopus tekeer zagen gaan, hadden we de eer om drumvirtuoos Brann Dailor aan de tand te voelen. Een ontspannen Dailor bleef rustig bij alle lof die de band ontvangt: “Het is cool om van alle magazines de prijs van beste metalplaat te krijgen, maar eerlijk gezegd denken we overdag aan andere dingen. Persoonlijk ben ik meer bezorgd om mezelf en mijn familie”.

enola: Ik stelde de vraag omdat je zes jaar geleden in een interview zei dat the sky the limit is voor de band. Denk je daar nog steeds hetzelfde over?
Dailor: “Ja, waarom niet? We stonden al vaak in grote arena’s, maar nog nooit als headliner. Momenteel zitten we op een middelpunt: we vullen zalen van 2000 tot 5000 man. We moeten nog een drempel over om mainstream te zijn. Het blijft een natuurlijke evolutie. Het moet dus vanzelf komen. Ik zie niet waarom we het niet zouden kunnen”.

enola: The Hunter klinkt bij momenten toegankelijk en zelfs laidback. Crack The Skye daarentegen was moeilijk verteerbare kost. Is er een nieuwe Mastodon opgestaan?
Dailor: “De albums zijn misschien verschillend, maar ze blijven als Mastodon klinken. Crack The Skye was een beetje onze Sgt. Pepper’s: een album met veel complexe songs die moeilijk live te spelen waren. Toch hebben we met dat album twee jaar getoerd. Daarna was het tijd voor iets helemaal anders. Een nummer als “Creature Lives” vind ik een goed voorbeeld. We graven in verschillende genres, en dat hoor je ook in dat nummer.”

enola: Was het dan een rationele beslissing om meer rechttoe rechtaan nummers te schrijver?
Dailor: “Jazeker. Het schrijfproces van Crack The Skye was zeer moeilijk en intens: elk nummer wilden we complexer maken. Voor de opnames van The Hunter hadden we iets van: ‘laten we nog eens lol maken, ons leven is al stressend genoeg’. De repetitieruimte was een plaats waar we onze gedachten konden verzetten. Alsof er niets gebeurd aan de hand was: dat gevoel zou de muziek reflecteren.”

enola: Maar “All The Heavy Lifting” en “The Sparrow” gaan wel over sterfgevallen in jullie vriendenkring.
Dailor: “Inderdaad, en toch zijn het mooie nummers. De teksten van “All The Heavy Lifting” zijn opgedragen aan een vriend die we tijdens de opnames verloren, niet zozeer de muziek. “The Sparrow” is gewoon een gepaste hommage aan Brad (de broer van zanger-gitarist Brent Hinds, nvdr). Maar je moet weten dat al die nummers spontaan gekomen zijn. We proberen niet te veel te analyseren.”

enola: Was het alcoholprobleem van gitarist Bill Kelliher ook een opdoffer voor de band?
Dailor: “Dat, en nog andere dingen. (stilte) We leven allemaal ons leven: ik, jij en anderen. We hebben ouders, een vriendin en kinderen. Al wordt er ingebroken in je auto, het heeft een invloed op je gemoed. Rond dat levensverhaal schrijven we bij Mastodon nummers. Onze muziek is een emotioneel proces.”

enola: Sommige die-hardfans denken vast dat jullie geen leven buiten de muziek hebben.
Dailor: “Juist, toen ik vijftien was dacht ik Metallica iets als een rijdend kasteel met naakte vrouwen was en albums aan de lopende band schreef. Dat was duidelijk niet zo.”

enola: Met welke muziek groeide jij op?
Dailor: “Toen ik klein was, zette mijn vader al Bitches Brew van Miles Davis, Mahavishnu Orchestra, Beethovens negende symfonie, Mozarts requiem en Genesis’ The Lamb Lies Down On Broadway op mijn oren. Mijn moeder gaf mij The Ramones, Judas Priest en Black Sabbath mee en speelde in band die covers van Judas Priest speelde. Ik herinner mij nog dat er in ons huis hingen heel wat rockers en headbangers rondhingen. Ik groeide op met feestende volwassenen.”

enola: Over feesten gesproken: is de band met de jaren wat rustiger geworden?
Dailor: “Dat moet, als je als een groep wil overleven. Als je in de twintig bent, denk je niet goed na. En dat heeft niets te maken met de band, noch met ouder worden. Een rock-‘n-rollleven geraak je gewoon beu na een tijd. Maar eigenlijk moet ik zwijgen nu. Ik hou nog steeds van jullie krachtig bier.” (lacht)

enola: Wie is de “Lemmy” bij Mastodon?
Dailor: “Brent is als geen ander in de band. Hij is niet zo hardcore als Lemmy, maar toch de meest traditionele rock-‘n-roller van ons allemaal. We zijn allemaal een beetje gek hoor. Wanneer ik naar huis ga, stopt het bandleven even voor mij. Ik ben een familieman.”

enola: Wie van de band is dan wel voortdurend bezig met zijprojecten?
Dailor: “Brent heeft Fiend Without A Face en West End Motel. Hij heeft zo veel nieuwe muziek. Bill is actief in Primate. Er is zo veel dat ik wil uitproberen, maar mijn vrouw zou dus niet kunnen geloven dat ik met andere mannen in een studio duik.” (lacht)

enola: Hoe komt het dat Mastodon zo’n stabiele line-up heeft?
Dailor: “We zijn nog steeds goede vrienden en amuseren ons. Goddamn, ik zou nooit in een band willen zitten die iemand moet ontslaan. Ik hoor genoeg horrorverhalen. Als iemand van ons vandaag wil stoppen, zal die gegarandeerd een telefoontje krijgen. (lacht). Maar na twaalf jaar kennen we elkaar redelijk goed.”
” Ik kan mij moeilijk inbeelden dat Mastodon nog zal bestaan wanneer we allemaal vijftig zijn, maar dan zie ik Danny Carey bij Tool bezig. De band is een grote invloed voor ons. That’s how you do your business.

enola: Aan Amerikaanse muzikanten vraag ik vaak of ze op tour de politiek in eigen land een beetje volgen. Vertel jij eens.
Dailor: (zucht) “Het kan me niet schelen wie de verkiezingen wint. Obama en Romney zijn beiden verschrikkelijk en worden gemotiveerd door geld en bedrijven. Politici zijn de ergste mensen op de planeet. Ze gedragen zich als louche autoverkopers. Wat kan je dan doen? Muziek schrijven en van het leven genieten.”

Mastodon staat vrijdag op het hoofdpodium van Rock Werchter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier + 14 =