The Hickey Underworld :: “School is Cool? Enge mannen op tournee”

Het zijn de hyperkinetische riffs en leidende drums die The Hickey Underworld op zijn tweede studioalbum naar een hoger niveau tillen. I’m Under The House, I’m Dying klinkt meer gepolijst, in de positieve zin van het woord. De Antwerpenaren slaan nog steeds met een hamer los op uw bakkes, ze verscheuren nog steeds uw trommelvlies in enkele luttele seconden. Kortom: The Hickey Underworld vond een vettige achterpoort naar de popmuziek.

enola: The Hickey Underworld rijgt de goede recensies aan elkaar. Wat doet dat met jullie?
Jonas Govaerts: (gitaar) “Niets, die commentaar komt niet echt onverwacht. Sommigen denken dat er druk komt bij kijken omdat de recensies over de hele lijn positief zijn, maar dat klopt niet. We hebben altijd goede commentaar gekregen en bij de opnames van I’m Under The House, I’m Dying wisten we meteen dat deze songs nóg beter klinken. Ik wil niet stoefen, maar we verwachtten niet dat de recensies minder lovend zouden zijn.”
Georgios Tsakiridis: (bas) “We hebben geen hobby’s naast muziek, daarom dat we de lat voor dit album hoog hebben gelegd. We willen enkel vijfsterren beoordelingen. Anders was al die tijd verloren moeite.”
Govaerts: “Maar recensies kunnen bij momenten vreselijk irritant zijn. We lezen altijd hetzelfde terug. Volgens mij luisteren bepaalde journalisten slechts één keer naar onze plaat en kopiëren ze hun concurrenten.”

enola: Wat stoort jullie in reviews?
Tsakiridis: “Dat ga ik niet aan uw neus hangen. Dan neemt de pers dat wéér over. Maar ik lees overal dat het doelpubliek van The Hickey Underworld uit jonge, blonde vrouwen bestaat. Toegegeven, dat klopt wél.”
Govaerts: “Dat willen we althans in de toekomst bereiken.”
Tsakiridis: “Brunettes mogen ook naar onze muziek luisteren. Als er in de toekomst nog meer mooie vrouwen fan worden van de band, wordt het misschien te veel. We zitten best goed nu.”

enola: Blijven jullie ondanks de positieve commentaar met beide voeten op de grond?
Tsakiridis: “We zijn sowieso al zelfzeker.”
Govaerts: “Ja, we zijn Mauro Pawlowski niet. De recensies bevestigen dat I’m Under The House, I’m Dying een goed album is. Nu staan we echter voor een nieuwe opdracht: de plaat naar een goede liveshow vertalen. We zouden de songs exact kunnen naspelen zoals op het album, maar daar hebben we niets aan. We hebben nog een lange weg af te leggen hoor.”
Tsakiridis: “We wisten op voorhand dat het ongeveer zes maanden duurt vooraleer alles op punt staat. Het is enorm moeilijk om de intensiteit van I’m Under The House, I’m Dying op een podium te brengen.”

enola: Hoe lang duurde de zoektocht naar het ideale geluid?
Govaerts: “Het was geen zoektocht, de songs vloeiden voort uit onze debuutplaat. Ik vind het opvallend dat de meeste nummers pijnloos zijn ontstaan door voortdurend te repeteren.”
Tsakiridis: “Het tempo waarmee Younes (Faltakh, zang, elv) tegenwoordig songs schrijft, verbaasde Jonas. Ze spelen tenslotte al vijftien jaar samen, Jonas is degene die een zicht heeft over Younes’ schrijfwijze.”
Govaerts: “Ik denk dat Younes progressie boekte door de bevestiging van de vorige plaat. Ik heb de indruk dat hij meer en meer een eigen stijl creëert.”

enola: Aan welke criteria moest een song voldoen?
Govaerts: “”Hertenwandel”, een bonustrack, staat enkel op de iTunes-versie van het album. Het publiek reageert positief op die song, maar we vonden het te zwak als albumtrack. Dat toont aan hoe streng we selecteren. Het klinkt nu eenmaal niet zoals we wilden, er klopte iets niet. Dus was er geen plaats meer voor “Hertenwandel”.”
Tsakiridis: “Als één iemand een nummer niet kan uitstaan, zoeken we alsnog een oplossing. We hakken met z’n vier de knopen door.”

enola: Er staat een hidden track met foute synths op I’m Under The House, I’m Dying. Hoe komt die song daar terecht?
Govaerts: “Toen ik enkele oude cassettes herbeluisterde heb ik dat nummer teruggevonden. Als zestienjarige klooide ik samen met Younes op onze synthesizers. We zaten allebei aan één kant van het keyboard, dat nummer is misschien wel het eerste wat we ooit samen maakten. Het klinkt als foute eighties, toch?”
Tsakiridis: “Ze hebben gewoon een melodie van Kraftwerk gestolen.”
Govaerts: “Ik geef het toe: we hebben dezelfde baslijn gebruikt. Af en toe mag je plagiaat plegen. Het nummer zit toch verstopt.”

enola: Naast invloeden uit de jaren negentig en tachtig, komt er ook heel wat sixties en seventies terug in jullie geluid. Hoe hebben jullie die laatste twee periodes ontdekt?
Govaerts: “We hadden genoeg geld om nieuwe effectpedalen te kopen. Dankzij de echo vonden we meteen onze sixtiessound. Dat is deels waar, maar we worden gewoon ouder. We hebben het intussen wel gezien met de nineties. Maar we beheersen onze instrumenten ook een pak beter dan enkele jaren geleden.”
Tsakiridis: “De nineties staan synoniem voor Captain Jack en Ace Of Base. Of hebben jullie het over de andere kant van de jaren negentig?”

enola: Wat vinden jullie eigenlijk van Younes als zanger?
Govaerts: “Ik heb hem altijd een indrukwekkende zanger gevonden. Ik verschiet hoe hij omspringt met melodieën, hij heeft zijn stempel op het geluid gedrukt. Daarbovenop speelt hij beter gitaar dan ik. Eigenlijk neemt hij de rol van leadgitarist voor zich, ik speel de domme riffs.”
Tsakiridis: “Met deze songs laten we horen dat Younes kan zingen. Vroeger speelden we een pak harder dan de zang. Ik hou overigens het meest van optredens waarbij je de zang goed hoort. De grain in zijn stem betekent veel voor The Hickey Underworld.”

enola: In “Overfiend” zingt hij “you’re the face that makes me sick”. Over wie gaat dat?
Govaerts: “Ik ken de betekenis van Younes’ teksten niet, hoewel ik bij één nummer vermoed over wie hij zingt. Hij houdt het bewust cryptisch, en dat vind ik overigens een goede keuze. Onlangs heb ik een Engelse zangcoach van Belgische artiesten geïnterviewd. Milow was haar favoriete zanger omdat hij afgeronde verhalen vertelt in zijn songs. Ik verkies songs zonder betekenis waar je zelf over kan fantaseren.”
Tsakiridis: “”You’re the face that makes me sick” gaat hoogstwaarschijnlijk over Milow. We zijn vandaag in Leuven dus we moeten ons territorium afbakenen. Wacht, het gaat over Milow én Selah Sue.”

enola: Het slaat dus niet op de enge vrouw op het artwork van de plaat?
Govaerts: “Zeker niet, er komt binnenkort beeldmateriaal vrij dat zal bewijzen dat de vrouw op de albumhoes helemaal niet lelijk is. Was er iemand tegen haar aanwezigheid, Georgios?”
Tsakiridis: “Natuurlijk niet, we hebben ze alle vier binnengedraaid.”
Govaerts: “Met haar lichaam was ook niets mis. Zulke vrouwen luisteren naar The Hickey Underworld. Nu weet je hoe hoog we de lat leggen.”
Tsakiridis: “Iedereen die even mooi of mooier is dan haar, kan ons terugvinden in de backstage.”

enola: Op Facebook zag ik foto’s van de band in 2008. Waar zijn die brave, geschoren mannen gebleven?
Govaerts: “Bedoel je die foto’s waar we ons verstopten voor School is Cool omdat we schrik hadden? Jezus, dat zijn enge mannen op tournee. Zagen we er toen braaf uit? Nu zijn we dikker en lelijker geworden door de drank.”
Tsakiridis: “Nee, we zijn net dunner en knapper geworden.”

enola: Of is The Hickey Underworld rock-‘n-roll geworden?
Govaerts: “Nee, we zijn nog steeds hetzelfde. Ik ben vermoeider en tegenwoordig hebben we een basketbal op het podium. Meer verschillen zijn er niet.”
Tsakiridis: “Basket is de lievelingssport van Younes en ik. Jonas sport niet, buiten dat hij af en toe gaat joggen. En Jimmy (Wouters, drums, elv.) wandelt met zijn hond. Wist je dat Younes vorige keer de show van hondenfluisteraar Cesar Milan heeft bezocht?”
Govaerts: “Wanneer ga jij kijken? Ik dacht dat de zaal vol honden zat en dat Cesar Milan hen trainde, maar zo werkt het blijkbaar niet. De bazen zitten in de Lotto Arena voor tips. Spijtig.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 5 =