Kyle Bruckmann’s Wrack :: Cracked Refraction

Hobospeler Kyle Bruckmann ruilde Chicago bijna een decennium geleden in voor the Golden State, maar al die tijd bleef hij er wel een project op nahouden met Chicago-muzikanten. Cracked Refraction, na Red Toucan (toen nog met Jeb Bishop) uit 2003 en Intents & Purposes (geen verwijzing naar de gelijknamige plaat van Bill Dixon) uit 2006 zijn derde plaat met Wrack, blijft smaakvol en vaak virtuoos balanceren tussen verschillende muzikale werelden en continenten.

Als (alt-)hobospeler val je binnen de jazz en geïmproviseerde muziek natuurlijk ook op. Naast Bruckmann en Sonny Simmons kennen we immers weinig volk dat het instrument hanteert. Voor een stuk is dat natuurlijk te danken aan Bruckmanns klassieke opleiding, die hij echter steeds al wist te combineren met andere invloeden. De zwaartepunten liggen in zijn geval bij Europees modernisme, avant-garde jazz en de DIY-ethiek van indierock en hardcore. Dat laatste mag met een korrel zout genomen worden (hier geen furieuze herrie of twee minutensongs), maar je voelt wel de geest ervan terug in sommige composities, net zoals je die ook steeds kon horen bij The Vandermark 5.

Met die band heeft Wrack ook wel een en ander gemeen. Ook bij het kwintet onder leiding van Vandermark zag je een steeds toenemende beweging richting avant-garde en kamermuziek, iets waarbij de cello van Fred Lonberg-Holm een bepalende rol speelde, maar ook Vandermarks neiging om steeds vaker inspiratie te zoeken bij bronnen buiten de potige free jazz. Een andere overeenkomst is natuurlijk drummer Tim Daisy, intussen ook al jaren een vaste waarde in Chicago en een muzikant met een erg persoonlijke benadering van het drum- en percussiewerk. De band wordt verder vervolledigd door basklarinettist Jason Stein, bassist Anton Hatwich en altvioliste Jen Clare Paulson.

Opener "Exacerbator" biedt meteen een fantastische staalkaart van tot wat dit kwintet in staat is, met een halsstarrig hoekig ritme, gelijklopend spel van hobo en basklarinet en het stekelige accentenwerk van Paulson. Het is mooi verdeeld in verschillende secties, die elk op eigen wijze met contrastwerking omgaan. Kamermuziek ontmoet jazz, waarbij openheid en strakheid een plaats krijgen en de muzikanten voortdurend een eigen stempel op het geheel kunnen drukken, en de finale met Steins solo in het verlengde ligt van wat The Vandermark 5 deed in "Friction" op Beat Reader.

Er zijn nog van die "wablieft?"-momenten op de plaat te vinden. Zo lijkt "The Dishevelator" volledig opgebouwd rond het gedreven, nerveuze drumwerk van Daisy, waar de rest vervolgens z’n ideeën op neerlegt, met excentrieke stukken die elkaar nu en dan vinden binnen strak gestructureerd samenspel, maar op andere momenten compleet ander territorium lijken op te zoeken. Ook "A Shambles" gaat van start met hectische drumstoten en georkestreerde gekte, maar zoekt wel snel ingetogener terrein op, met enkele robuuste climaxen om een wringende dynamiek te garanderen.

Er zijn ook heel wat taaie stukken te vinden. "Ratchetforms" laat zo vooral een kletterend spel van impulsen horen dat meer gemeen heeft met de tussenvorm van Ig Hennemans Sextet of de file card-strategieën van John Zorn dan de gedreven avant-jazz uit Chicago. Verdere hoogtepunten: "Notwithstanding", dat na een filmische intro overgaat in een straffe, vol nuances gestouwde drumsolo van Daisy, waarop er een onweerstaanbaar ritme losbarst dat zo van X-Legged Sally had kunnen komen en belandt bij een open afwisseling van solo’s die bewijst dat Bruckmann & co. niet steeds de drang voelen om te imponeren met dichtgeplamuurde composities.

Met "NJBC" wordt er ook een hoogtepunt bewaard tot het laatst. Deze ballade is nogal een uitzondering, een stuk traditioneler vooral, met prachtig ingetogen blaaswerk van een jammerende Stein en zingende Bruckmann, en een marimbabijdrage van Daisy. Het is een onverwacht lyrische, maar imponerende afsluiter op een plaat die daarvoor vaak in de weer is met tegendraadser composities. Het is ook het bewijs van Bruckmanns veelzijdigheid, die nog eens wordt onderstreept door een splinternieuwe release (On Procedural Grounds), waarop hij Wrack in contact brengt met collega’s uit San Francisco, zoals Gino Robair en het ROVA Saxophone Quartet.

Kyle Bruckmann’s Wrack speelt op zaterdag 5 mei in KC BELGIE. Het voorprogramma wordt ingevuld door het duo Joachim Badenhorst en John Butcher.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 + negentien =