The Mars Volta :: Noctourniquet

At The Drive-In is een afgesloten verhaal en de reünie is pure nostalgie, aldus Omar Rodriguez-Lopez. Gelukkig zit er in The Mars Volta nog toekomst.

Elke creatieve uitspatting van The Mars Volta (lees: Rodriguez-Lopez) bespreken is net als een eerste luisterbeurt van zijn platen een aartsmoeilijke opdracht. Aan het muzikale vakmanschap kan je nooit twijfelen, maar wat Rodriguez-Lopez uit zijn gitaren tovert, is soms teveel van het goede. Neem nu Amputechture uit 2006. Je kan de derde plaat van The Mars Volta bezwaarlijk slecht noemen; de zesenzeventig minuten freaky progrock waren wel ronduit oersaai en vreselijk complex.

Ondanks zijn capaciteit om een indigestie uit te lokken bleef de band van krullenbollen Rodriguez-Lopez en zanger Cedric Bixler-Zavala wel razend populair. Om die reden is en blijft The Mars Volta een uniek verhaal in de hedendaagse rockmuziek.

Bixler-Zavala kon het onnavolgbare schrijftempo van zijn gitarist-componist-producer, die waarschijnlijk al genoeg nummers heeft voor vijf nieuwe platen, niet bijbenen, dus vinden we op Noctourniquet materiaal dat al drie jaar geleden werd opgenomen. The Mars Volta is in de moeilijke tussenperiode, waarin Rodriguez-Lopez en Bixler-Zavala het meermaals met elkaar aan de stok kregen, naar het schijnt een andere, meer toegankelijke band geworden.

Is Noctourniquet dan makkelijker te verteren dan Octahedron, de stijlbreuk van drie jaar geleden? Ja en neen. Een viertal uiteenlopende nummers zijn zeker meer hapklare brokken, maar daarom zien we The Mars Volta nog niet scoren in De Afrekening. Met de weinig wonderbaarlijke elektronica-uitbarsting “The Whip Hand” nam de band een valse start. “Aegis” — met een strofe-refrein-strofe-structuur zowaar! — is heerlijk rechttoe rechtaan. Bixler-Zavala trekt bovendien, waarschijnlijk onbedoeld, als een Thom Yorke alle (hoge) vocale registers open. Het zwaardere “Dyslexicon” leunt dan weer meer aan bij de hysterie van At The Drive-In. De eerste, duistere single “The Malkin Jewel” is iets als psychedelische blues met weer een uitmuntende Bixler-Zavala die zijn herkenbare tenorvocalen ditmaal vervangt door een geslaagde Nick Cave-imitatie.

Het meest opvallende is het feit dat banddictator Rodriguez-Lopez meer ruimte geeft aan zijn onderdanen. Zo treden de gevarieerde zanglijnen vooral in “Aegis” en “Dyslexicon” meer op de voorgrond. Het elektronica-kabaal van Marcel Rodriguez-Lopez valt dan weer het meest op in het middelmatige “Lapochka” en progrocker “In Absentia”. Ook superdrummer Deantoni Parks laat van zich horen, met hyperkinetisch slagwerk in iets minder toegankelijke nummers als “Noctourniquet” en “Zed And Two Naughts”.

De fans van complexe ritmes en gitaarsalvo’s zullen enkel aan hun trekken komen in “Empty Vessels Make The Loudest Sound”. Voor even maar, want de storm van de op hol geslagen gitaren gaat al snel liggen voor enkele magische rustmomenten.

De tweede, veel mindere helft is misschien nog het meest typerend voor de nieuwe The Mars Volta. “Molochmaker” (nog het meest te pruimen) en vooral “Imago”, “Trinkets Pale Of Doom” en “Vedamalady” komen door de overdaad aan beats en — het klinkt raar — gebrek aan moeilijkdoenerij van het gitaarfenomeen naar The Mars Volta-normen behoorlijk braaf en langdradig over. Het blijven wel moeilijk te doorgronden trips. Dus neen, The Mars Volta is geen popband geworden, maar blijft zijn non-conformistisch zelve. En tegelijkertijd de luisteraar meer ademruimte gunnend. Misschien kunnen alleen deze Texanen dat.

The Mars Volta staat op dinsdag 26 juni in de AB.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf + vijftien =