Michael Kiwanuka :: Home Again

Hij is de grote overwinnaar van de BBC Sound of 2012. In vele
gevallen is die prijsuitreiking de voorbode van het snelle succes
of een carrière die binnen een aantal jaar een hoge vlucht neemt.
Toch kan er niet zomaar aangenomen worden dat het daarmee in kannen
en kruiken is voor de uiteindelijke winnaars. Ze worden soms te
vaak de hemel in geprezen, zonder daadwerkelijk aan die
verwachtingen te voldoen. Artiesten die naast de grote prijs
grijpen varen soms wel bij de luwte, terwijl de laureaat onder de
overdaad aan media-aandacht bezwijkt.

Als iemand zoals Michael Kiwanuka, de
soulstar in the making, een
prijs als deze wint, is het ook maar de vraag of hij rijp genoeg is
om nu al de vruchten van het grote succes te plukken. Veel tijd is
er dan plots niet meer om die laatste songs nog wat bij te schaven
en de kleinste details helemaal af te werken. Het debuutalbum moet
zo snel mogelijk op de markt verschijnen en liefst zo veel mogelijk
verkopen.

‘Home Again’ is in maart verschenen, een tweetal maanden na de
bekendmaking van de Sound of 2012. Wat het resultaat zou worden
stond lang niet vast, al hadden we aan de hand van een aantal
singles en video’s al een indicatie gekregen van wat er verwacht
kon worden. De Brit met Ugandese roots heeft een charmant
voorkomen, een zeldzame authenticiteit en een gouden stem die menig
hartje doet smelten. Liefhebbers van alles wat ouder is dan veertig
jaar, neem alvast akte.

We hebben in het verleden al betoogd dat hedendaagse
soulartiesten twee obstakels moeten overwinnen om zich enigszins
artistiek te kunnen onderscheiden: enerzijds moeten ze hun muziek
in een atmosfeer inbedden die eer doet aan de klassieke soul doet
en anderzijds vermijden dat ze hun voorgangers klakkeloos imiteren.
Dat mag enigszins als een contradictie klinken, maar bij de echte
uitschieters gaan die twee altijd gepaard.

Kiwanuka slaagt er in ieder geval in om ‘Home Again’ zowel een
gevoel van authenticiteit als verjonging en verbreding mee te
geven. Openingsnummer ‘Tell Me A Tale’ zet die bemeestering van het
klassieke genre onmiddellijk in de verf. De blazers, de melodieuze
fluitmuziek en de subtiele onzuiverheid van de microfoons, alles
getuigt van een bewondering voor vintage. Het coloriet van
de muziek doet denken aan Otis Redding maar
eveneens aan een oude kraker als Charles Bradley die
heden ten dage nog muziek maakt.

Hij verliest zich echter niet in het reconstrueren van een
perfect picture, waar zijn tijdgenoten zich al te
vaak aan bezondigen. ‘I’m Getting Ready’ valt bijvoorbeeld meer in
de richting van folk dan soul te situeren en bewijst dat Kiwanuka
meer kan dan enkel muziek in één genre maken. Er stroomt een
vleugje Terry Callier en Nick Drake door het gitaargeluid van ‘I’m
Getting Ready’, wat het gemoedelijke tempo en positieve insteek van
de teksten nog wat kracht bijzet.

Verder bevat ‘Home Again’ een aantal songs die zowel estheten
als meerwaardezoekers kunnen bekoren. Het titelnummer had zich
enige maanden terug al in onze favorietenlijst gewurmd, maar klinkt
tot op vandaag nog steeds bijzonder fris. Kiwanuka’s warmgloedige
stem komt perfect tot uiting bij ‘Home Again’, waar gebroken
akkoorden ook de kracht van eenvoud suggereren. Vanaf “Lost again”
wordt het allemaal wat orkestraler, wat een fijn contrast schept
zonder aan de organische kracht van het nummer te raken.

Kiwanuka bewijst op momenten dat hij al zijn plaatsje heeft
verdiend, door nadrukkelijk ook het duel aan te gaan met de grote
tenoren. Vooral de knipogen naar Al Green vallen op: ‘Rest’ is een
spannende ballade waar Kiwanuka met een zeer ontwapenend stemtimbre
voor de dag komt. Het straalt een gevoel van oprechte liefkozing
uit, zoals enkel Al Green dat zou kunnen. Daarnaast lijkt het alsof
‘Worry Walks Beside Me’ exact op dezelfde manier begint als ‘Love
And Happiness’ om dan vervolgens een eigen richting te kiezen.
Gevoelsmatig zit het hier perfect, door een oprechte klinkende stem
die aan een uitgepuurde melodie is gekoppeld. Alleen is Kiwanuka’s
stem nog niet altijd even messcherp om door huid, merg en been te
snijden. Het mag harder, bijtender en zonder de handrem op.

Als we dus een puntje van kritiek hebben, is dat Kiwanuka soms
nog wat te braaf omspringt met de mogelijkheden die hij heeft. Op
‘Home Again’ staan geen slechte songs, alleen komen ze nooit echt
in de gevarenzone, die toch alles wat opwindender zou maken.
Tijdens ‘Bones’ hangt er bijvoorbeeld wel een fijn sfeertje, maar
het nummer tilt ons nooit helemaal over de rand. Illustratief is
ook dat de opbouw naar het refrein – met het zachte gemurmer van de
achtergrondzangers – veel boeiender is dan het stroperige refrein
zelf. Waar Kiwanuka kiest voor een tegendraadse houding door weg te
varen van de vaste harmonieën, horen wij een muzikant die het
verschil kan maken. Alleen zijn op ‘Home Again’ die bewuste
ogenblikken in de minderheid.

“My soul is yearning.” Net als bij Michael Kiwanuka, verlangt
onze ziel naar iets: een artiest die binnen de soul na zo vele
jaren opnieuw een fris verhaal kan brengen. Op basis van wat we op
‘Home Again’ hebben gehoord, denken we daarmee aan het juiste adres
te zijn. Vooral de kleurgeving, of coloriet, van de muziek en het
timbre van de jonge muzikant zijn van een buitengewone kwaliteit.
Als Kiwanuka nu alleen nog iets scherper en gedurfder voor de dag
zou komen, hebben we binnen de kortste keren een nieuwe klapper.
‘Home Again’ is alvast een mooie aanzet.

Michael Kiwanuka komt op 30 april 2012 zijn album ‘Home
Again’ voorstellen in de AB.

http://michaelkiwanuka.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × twee =