Black Breath :: Sentenced To Life

Heavy Breathing overklassen leek een aartsmoeilijke taak, maar van een tweede moeilijke plaat is geen sprake bij Black Breath. Sentenced To Life is minstens even explosief als zijn voorganger.

Als er een band was die zich in 2010 met Kvelertak kon meten, dan was het Black Breath wel. Heavy Breathing sloeg net als Kvelertak in metalland in als een kernbom. Net als bij de Noorse hype weet je na één luisterbeurt al waar Black Breath voor staat: hysterische hardcore die de snelheid van thrash metal combineert met old school death metal en de pijnigende agressie van crust. Bovenop het explosieve geheel wordt nog eens een black metalsausje gegoten. Bent u niet meer mee? Probeer dan de klap getiteld “Escape From Death” te incasseren.

Van lokale barshows tot grotere club -en festivaloptredens: na 2010 ging het meteen heel snel voor de crossover-band uit Bellingham, Washington. Een tweede plaat met eenzelfde impact leek een haast onmogelijke opdracht. Maar Black Breath is geen eendagsvlieg. Twee jaar na zijn imponerende debuut staan de Amerikanen er terug met een plaat die je meteen bij de kloten grijpt. De verdomd smerige gitaarlijnen, vurige schreeuwen en rammende drums zijn allemaal te horen. Horns up, en laat dat headbangfestijn maar beginnen.

In tegenstelling tot veel staalharde metalreleases, laat Sentenced To Life je allerminst roerloos achter. Integendeel, de brokken energie die van vuist-in-de-lucht-nummers als “Feast Of The Damned” en “Sentenced To Life” spatten, zijn even krachtig als de albumhoes met de hamer die keihard inslaat op een glasraam. Voor een netjes geproduceerd album van een halfuurtje herbergt Sentenced To Life onnoemelijk veel rauwe power.

Net als het bandlogo straalt de muziek ook een agressieve eighties vibe uit. Let maar eens op de punkspirit in de vocalen van Neil McAdams en zijn gevolg en de moddervette cross-over tussen het gitaargeweld van de vroege Entombed, Dismember en Slayer. Reken daarbij de grootse sound van Kurt Ballou, en het feest kan niet meer stuk.

Instrumentaal blijft Black Breath grotendeels uit hetzelfde vaatje tappen, maar toch liggen de death -en thrashinvloeden er nog dikker op dan op Heavy Breathing. Zowel “Home Of The Grave” als “Forced Into Possession” draaien rond een paar dissonante riffs die alle aandacht opslorpen. In “Of Flesh” worden de blastbeats non-stop geserveerd. Zelfs de cymbal stops zijn een mep in het gezicht. In “Doomed” doen de vlammende gitaren dan weer aan het beste sloopwerk van Slayer denken.

En dan zijn er nog “Endless Corpse” en “Obey”. In het eerste nummer begint met een epische intro die men in thrash metal sinds Ride The Lightning niet meer meegemaakt heeft. Wanneer drummer Jamie Byrum op kruissnelheid komt, is het genieten van de gitaarhysterie die afgewisseld worden met meer down-tempo, maar even strak gebeuk. Ook “Obey” is een boosaardig monster. Om de niets onziende black metalduisternis met een vette portie rockende solo’s te mixen, daarvoor moet je Black Breath heten. Holy fuck, zeggen ze daar dus tegen.

Neen, Black Breath heeft het warm water niet uitgevonden, maar schrijft wel het meest in your face album van het jaar op zijn naam. Fans vragen zich af of de band als heavy death-‘n-roll of grofkorrelige hardcore klinkt. Het maakt niet uit. Sentenced To Life zet het verstand op nul en blaast het hoofd volledig leeg. Wij zijn er alvast van overtuigd dat Black Breath live een even uitgelaten feest zal opleveren.

Black Breath speelt op 31 maart in De Kreun (Kortrijk).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vijf =