Asphyx :: Deathhammer

Century Media, 2012.

Asphyx is een Nederlandse deathmetalband die sinds 1987 in een
wisselende samenstelling (altijd met minstens één origineel lid,
zij het niet steeds hetzelfde) de Europese doodsondergrond onveilig
maakt. Uit hun gitaren schudden ze grofkorrelige ‘deathbeukers’ en
‘doomslepers’, voorzien van meer dreiging dan een ondergesneeuwde
skipiste met lawinecode rood.

Dit is album nummer acht, maar naar grote verschillen met het
vroegere werk moet je niet zoeken. Asphyx was van in de begindagen
één van de vormgevers van deze metalstijl en weigert te evolueren.
Verwacht van ons dus ook geen gesofisticeerde recensie, want dat
zou ongepast zijn. Wat is dan wel gepast, vraagt u? Wel, haal
bijvoorbeeld een kratje bier uit je kelder, zet de titelrack op en
begin te headbangen en te pilsen alsof men morgen uw
stroom komt afsluiten.

De kenners weten dat Asphyx graag beukend snelle nummers
afwisselt met trage, doomy tracks. Voor zij die Asphyx
niet kennen maar wel gelijkaardige bands: de snelle songs klinken
als iets dat tussen Bolt Thrower en Entombed zit. De trage nummers
ook, maar dan met een flinke dosis valium in hun gillet en
wat My Dying Bride-achtige gitaarharmonieën. Normaal houd ik niet
van dat ‘klinkt als’-gedoe, maar ik geloof dat de band het helemaal
niet zo erg zal vinden. Ze hebben allicht met al die kerels wel
eens een podium of een tourbus gedeeld of – wie weet – samen
gespeeld in een of ander projectje.

Hoewel dit een album is volgens een vast recept en met een
gekende sound, toch staan er een paar memorabele tracks op. Om te
beginnen de titeltrack: men zal al van goeden huize moeten zijn om
dit jaar een betere old school nekwervelbreker op plaat te
pleuren. Dat nummer komt na een al even stampende openingstrack,
zodat we dus kunnen spreken van een vroeg hoogtepunt.

De plaat duurt in haar geheel zevenenveertig minuten. Tegen het
einde komt de sleur er dus wel wat in, maar voor het zover is heb
je je normaal gezien ook flink kunnen vermaken met het hilarisch
getitelde ‘We Doom You To Death’. Fijn toch van de heren om na een
kwarteeuw hun mission statement met ons te delen.

‘Der Landser’ is ook een hoogtepunt. Dit hoofdzakelijk trage
nummer baadt in een claustrofobische sfeer. De sporadische
tempoversnellingen gaan steeds net niet tot het uiterste, waardoor
de dreiging tot op het einde behouden blijft. In ‘Reign Of The
Brute’, dat er op volgt, laat men trouwens wél alle remmen los.

Is dit nu een goed album? Ja hoor, er staat één nummer te veel
op, maar verder is er eigenlijk niets op aan te merken. Ook het
geluid is in orde. Dat alles natuurlijk wel op voorwaarde dat de
luisteraar een deathmetalfan is voor wie het tempo niet steeds
tegen de 180 bpm aan moet schurken. Asphyx bewijst losjes uit de
pols maar overtuigend zijn bestaansrecht. Het is ook erg goed te
horen dat deze band, net als zijn fans, zich nog steeds enorm kan
uitleven met dergelijke brute muziek.

Deze plaat mag dus, net als de meeste andere van Asphyx, zonder
schroom staan tussen die van de hoger opgesomde bands. Persoonlijk
kan ik dit ook zeker appreciëren, maar ik weet nu al dat ik er
waarschijnlijk over een paar weken niet meer naar luister. Behalve
dan naar het titelnummer, want dat is echt een instant classic in
het genre. En ik zou er trouwens ook niet van schrikken als ‘Der
Landser’ of het afsluitende ‘As The Magma Mammoth Rises’ nog niet
ontsloten aders van edelmetaal zouden bevatten en wel degelijk in
de playlist blijven hangen.

http://www.myspace.com/officialasphyx

Asphyx speelt op 4 mei op het Wuustwezelse Puntpop samen met
oa. Sodom, Coffins, The Blackbox Revelation en The Hickey
Underworld.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vier =