Kid Congo & The Pink Monkey Birds :: Gorilla Rose

Wie zou er nog plezier beleven aan Prince indien de man een pure muziekvirtuoos was en niet eens de moeite deed om show te verkopen of om teksten bij zijn nummers te bedenken? Waarschijnlijk niemand. Geen wonder dus dat Kid Congo & The Pink Monkey Birds’ weinig toegankelijke undergroundjungle maar niet van de grond raakt.

Er zijn artiesten die je werkelijk bij de hand zou moeten nemen om ze te leren hoe ze hun muziek moeten verkopen. U weet wel: het soort dat een nummer met een hoog hitpotentieel van een plaat zou gooien omdat een paar noten niet honderd procent koosjer klinken, maar er tegelijkertijd geen enkel probleem van maakt dat andere nummers van de plaat niemand tot een tweede luisterbeurt uitnodigen. Tot dat soort muzikanten behoort het gezelschap van Kid Congo & The Pink Monkey Birds.

Opener "Bo Bo Boogaloo" is al meteen een goed voorbeeld van hoe Kid Congo & The Pink Monkey Birds een te navelstarende groep is. In het nummer hoort u namelijk parlando’s, het gekrijs van een gorilla en heel wat geroezemoes, maar op veel meer dan het oergeluid van het junglegenre steunt het nummer niet, waardoor niet-ingewijden het al heel vlug moeilijk krijgen om bij de les te blijven. Daar komt met het in spanning opbouwende surfnummer "Goldin Browne" weinig verandering in, hoewel de track in een Tarantino-film waarschijnlijk wel meer zou kunnen betekenen. Op Gorilla Rose is het echter een verloren muziekstuk waar niemand na beluistering van het plaatje nog wakker van zal liggen.

Een betere richting zien wij Kid Congo & The Pink Monkey Birds uitgaan met "Bunker Mentality", een nummer dat effectief rockt en waarin wij opperhoofd Kid Congo Powers voor een keer echt moeite horen doen om zijn stem te gebruiken. Niet dat het qua toegankelijkheid in de buurt komt van bijvoorbeeld Kool & The Gangs "Jungle Boogie" want Powers heeft allesbehalve een zangstem, maar wij horen het combo voor één keer tenminste een poging doen om het eigen wereldje te overstijgen.

Van goede bedoelingen getuigt eveneens "At The Ruin Of Others" dat een perfect cruisenummer had kunnen zijn, ware het niet dat de teksten van te weinig ambitie getuigen om het onderste uit de kan te halen. Even halfslachtig is het zwoel bedoelde "Catsuit Fruit", waarin Powers de Barry White in zichzelf naar boven haalt om een reeks cocktailvruchten op te sommen. Ongetwijfeld cool bedoeld, maar het nummer bereikt via een reclamespot waarschijnlijk meer publiek dan via een plaat.

Het restant valt wel allemaal op één of andere manier onder voorgenoemde beschrijvingen te klasseren en bevestigt dat Gorilla Rose vooral vanuit artistiek oogpunt een interessante plaat is. Nergens wordt er namelijk ook maar een duimbreed toegegeven om het goedje iets toegankelijker te maken en dat is vooral spijtig omdat Kid Congo & The Pink Monkey Birds met een paar artistieke concessies hier en daar veel meer had kunnen bereiken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + veertien =