Reigns :: The Widow Blades

De twee muzikanten die samen Reigns vormen, zichzelf daarbij slechts “Operatives A & B” noemend, geven er duidelijk de voorkeur aan om hun albums op te nemen op bizarre plaatsen en ze te hullen in een stevige dosis mysterie. Hun eerste drie platen namen ze respectievelijk op in een put aan de kust van Somerset (We Lowered A Microphone In The Ground), een dorp dat verlaten werd na een overstroming (Styne Vallis) en een spookhuis aan de kust van Dorset (The House On The Causeway).

Voor de vierde plaat The Widow Blades keerden de broers Roo en Tim Farthing van Operatives A &B terug naar hun geboortedorp ergens op het platteland van Wessex. Daar zonderden ze zich af om muziek te schrijven, geïnspireerd op de mysterieuze verdwijning van de oude weduwe Millicent Blades tijdens een sneeuwstorm in 1978. Inspiratie voor de afzonderlijke nummers wekten ze op door op te nemen op plaatsen waar Blades geregeld kwam. Tot zelfs de plaats waar ze vermoedelijk verdween in het geval van de indrukwekkende bijna twintig minuten durende epische afsluiter “The Mounds”.

The Widow Blades is dus een conceptalbum, al blijft alles behoorlijk vaag en probeert de plaat ook niet om een antwoord te geven op de vraag wat er nu eigenlijk gebeurde met Blades, en wordt er vooral ingezet op sfeerwerking. En laat dat nu net zijn waarmee Reigns het meeste indruk maakt. Hoewel niet alle tracks even essentieel zijn (enkele van de latere nummers zijn veeleer overbodig), dragen ze wel allemaal bij tot de ijle mysterieuze sfeer die de luisteraar helemaal meesleurt in de klankwereld van de plaat. Dat de muziek filmisch aanvoelt, spreekt voor zich, wat ook verklaart waarom de twee heren al vrij geregeld muziek aanleverden voor kortfilms en BBC-documentaires.

De broers Farthing (by the way: eentje ervan, Tim, zat ooit nog in de tourband van PJ Harvey) hebben niet gekeken op een invloed meer of minder, wat ervoor zorgt dat het album een bijzondere klankbreedte herbergt. Grosso modo valt er vooral een organische mengeling van donkere folk en akoestische postrock te horen, met wat krautrockreferenties en hier en daar een psychedelisch geluidsexperiment. Niets nieuws onder de zon dus, maar toch kunnen we niet meteen op een band komen die een gelijkaardige sound heeft. In het donker dreunende “Four And A Half Minute Missing” neigt de band zelfs naar het recente met folk en country flirtende werk van doomband Earth. Single “The Diagram” en vooral “I Will Burn For This” schurken dan weer erg dicht aan bij moderne indiepopsongs.

Dat The Widow Blades haar potentieel niet volledig benut, is te wijten aan twee elementen. Ten eerste is de plaat een tikkeltje te lang en zijn nummers als “Plainsong” en “Vessels” niet meer dan verdienstelijk en dus in principe onnodig. Een fundamenteler probleem is echter dat de vocals weinig diepgang hebben en dat de instrumentale opener en afsluiter net omwille van de afwezigheid van vocals de hoogtepunten van de plaat zijn. Hoewel de stem nooit echt stoort en in sommige nummers wel goed werkt (zoals in het voornoemde “Four And A Half Minute Missing”), had het album wellicht nog indrukwekkender geweest als de band ofwel meer instrumentaal gegaan was ofwel een gastvocalist(e) gebruikt had.

Al bij al is The Widow Blades wel een erg goede plaat, die vooral een bijzondere sfeer weet neer te zetten en haar concept op een indrukwekkende manier benadert. Ook al is er nog wat werk aan de winkel alvorens de band een klassieker zal uitbrengen, toont de band hier (en dit misschien nog meer dan op zijn vorige platen) wel een enorm potentieel, waarmee hij veel meer aandacht verdient dan hij nu krijgt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × vijf =