Country en folk zijn altijd al de twee steunpilaren waarop Will Oldham zijn ondertussen gigantische oeuvre bouwde, oorspronkelijk nog onder verschillende Palace-uitingen om na een korte omweg onder de eigen naam finaal (?) te kiezen voor Bonnie ‘Prince’ Billy. Maar zoals de reguliere studioalbums overvloedig bewezen, betekent dit allerminst dat Oldham voor een vast geluid kiest.
Toegegeven rond de periode van Ease Down The Road en Master And Everyone werd duidelijk welke richting Oldham uitslaan zou maar zelfs binnen de door country en folk voortgedreven songs experimenteerde hij graag met arrangementen en stem. De laatste jaren en vooral op Lie Down In The Light en The Wonder Show Of The World is de zangstem zelfs zo prominent geworden dat de vraag gesteld mag worden wanneer de instrumenten volledig gebannen worden. Zelfs op het nochtans met drums, percussie, piano, orgel, synthesizer en gitaar ingespeelde Wolfroy Goes To Town is het vaak met een vergrootglas zoeken naar de inbreng van de verschillende instrumenten.
Rust en ingetogenheid zijn dan ook de sleutelwoorden van de plaat die gelden mag als de pastorale/vrolijke(re) tweelingbroer van The Wonder Show Of The World. Vanaf opener “No Match” tot het afsluitende “Night Noises “ (proef de paradox) geldt nog steeds dat het geluid van de stilte als voornaamste bondgenoot geldt en wordt het principe dat elke noot die niet gespeeld dient te worden de voorkeur boven alle andere geniet, als norm verheven. Iets meer dan vijftig minuten wordt langs kabbelende beekjes en verlaten paden gestruind zonder ooit de pas te versnellen of haast te maken.
Zelfs in “Quail And Dumplings”, de enige song waar het bovenvermeld instrumentarium in volle glorie aantreden mag, houdt het op niet meer dan een ingetogen huppelen. De semihoopvolle tekst met als motto dat het ooit beter zal worden (“quail and dumplings down to the end, god and her minions as our bosom friends. We got empty tummies but it won’t always be, one day it’s gonna be quail and dumplings for we”) mag symptomatisch heten voor de plaat waar kommer en kwel steevast om het hoekje loeren
. Hoe anders valt “We Are Unhappy” te interpreteren, in het bijzonder wanneer Oldham met een steeds vloeiender stem opsomt hoe ‘non’ hun bestaan is terwijl een ramp zichzelf voltrekt (“earth it is shaking and people have fled and Lord she is taking the eyes from the dead”).Reden genoeg om te huilen dus in het op een heerlijke melodie voortschrijdende “New Whaling” dat voor wie niet op de tekst let (“Once I had a partner but now that is done”) een zekere troostende melancholie kent waarbij een nauwelijks merkbare percussie en zorgvuldige achtergrondzang bijdragen aan een warm gevoel (ondanks alles).
Zoveel troost is niet te vinden in het veeleer naar herfst refererende “There Will Be Spring” waar Oldham de woorden meer fluistert dan zingt en de gitaar behoedzaam aangeslagen wordt uit angst ook maar een noot te veel te spelen. “Time To Be Clear” start al even troosteloos maar zoekt vooral in de samenzang toch een flard hoop: “stop all the moaning and bemoaning of fate, god isn’t listening or else it’s too late. This is your song and your song it is great.” Het dubieuze wisselen tussen weemoed en vreugde, troost en hoop blijft de constant binnen de plaat waarbij de spaarzaamheid van de muziek de luisteraar geregeld op het verkeerde been zet.
De pastorale, rustige invulling op Wolfroy Goes To Town vormt een rustiek broertje bij het meer hemelse en ijlere The Wonder Show Of The World, al durft het tekstueel veel meer richtingen uit te gaan en vormen hoop en wanhoop samen met berusting de hoofdthema’s van de plaat. Hoe meer Will Oldham zich in zijn rol van Bonnie ‘Prince’ Billy schikt, des te moeilijker wordt het om niet in gemeenplaatsen te vallen waar het zijn platen betreft, want met elk album lijkt hij steeds meer tot zijn pure essentie te komen. Dat maakt van Wolfroy Goes To Town niet de beste instapplaat, maar wel een die nogmaals onderstreept hoe uniek Bonnie ‘Prince’ Billy is (geworden).
