Scoundrels :: Scoundrels

Bands en geografie, iemand zou er een doctoraalschrift aan moeten wijden. Melt Banana, dat kàn alleen maar Japans zijn. Rammstein en Atari Teenage Riot? Lomp lawaai uit Duitsland. Evil Superstars? Een door en door Belgische, surreële soep (goed afgekruid, dat spreek voor zich). Scoundrels? Op en top Amerikaans. Of wacht, neen, time out…: een stel bleekscheten uit Londen die heel goed kunnen doen alsof.

Natuurlijk willen we niet gezegd hebben dat muzikanten enkel mogen graaien in de muziekcultuur die hen het meest nabij is. De dagen waarin white boys verweten werd niet te kunnen begrijpen wat hip hop is zonder ‘the black experience’ meegemaakt te hebben, zijn gelukkig voorbij. En je moet al lang geen telg uit een slavengeslacht meer zijn om de blues te mogen spelen. Kijk naar de late jaren zestig: Jeff Beck, Cream en Fleetwood Mac met Peter Green stonden aan de absolute top van de internationale blues(-rock), en dat terwijl ze waren opgegroeid tussen de Engelse buxushagen en raciale spanning, moerassen en vunzige accenten enkel kenden van Gone With The Wind.

En natuurlijk willen we de goedbedoelende knapen van Scoundrels (gemiddelde leeftijd: 23,5) geloven als ze beweren een gezamenlijke voorliefde te hebben voor all things Southern: voor de rock-‘n-roll van Memphis, de twang van Nashville en de onderbuikfunk uit de Bayou. Niemand minder dan Seymour Stein, de talentenjager die een van de verstandigste beslissingen aller tijden nam door The Ramones een contract voor te schotelen, hoorde iets dat hem beviel in het geluid van de lads en stuurde hen op stage in het Zuiden van de VS, om daar nog wat verder te marineren in de saus die ze op hun plaat wilden krijgen.

Op het eerste gehoor klopt het plaatje volledig. Ondanks hun jonge leeftijd lijkt de band al te beschikken over een maturiteit die soms verder gaat dan goedkoop scoren en bronstige opschepverzen (ook al zitten die er zeker in het fake sleazy “Arrogance Blues” en het geinig/domme “Porno”). Het gaat om meer dan een oppervlakkig kennis van een genre, ze hebben het zich in zekere mate eigen gemaakt, waarbij vooral opvalt dat het gitaarwerk erg schatplichtig is aan de Amerikaanse classic rock van de jaren zeventig. Er zit aardig wat CCR (“Lousiana Song”) in, er wordt gespeeld met elementen die integriteit aandikken (trekzak, fiddle, barrelhouse piano), maar toch wil de mayonaise niet pakken. Niet écht.

Wie een beetje een neus heeft voor dergelijke dingen, die weet/voelt immers dat the real deal niet te meten is in maten en gewichten (wat meteen suggereert dat we zelf ook net zo goed full of shit kunnen zitten), en bij een ruime hap van deze songs is het hoogst twijfelachtig. De afwisselend smachtende en zelfzekere zang van Ned Wyndham (denk aan Jeff Buckley als die nooit een jazzplaat gehoord had) is zeker een troef, net als de potige, wat drassige rock van songs als “Just Can’t See It Through”, “Hangman’s Lament” en “Issues”, ook al blijft die vrij dicht bij het terrein van de in whisky gedrenkte boogierock. Elders wil het echter minder goed lukken.

Het funky “Sniff It Up” is immers even aanstekelijk als irritant, terwijl “Little Red Riding Hood” veel te langdradig is om die zes minuten te rechtvaardigen. En dan laten we “Loud N Proud” (enkel een stugge Georgia Satellitesfan loopt hier nog warm voor) en “Gulf Of Mexico” nog buiten beschouwing. Geen idee welke onnozelaar op het idee kwam om die laatste als single uit te brengen. Scoundrels bevat wel een paar geslaagde nummers, die zeker bekwaam uitgevoerd worden, maar dat is het dan ook: uitvoeren. Het plaatje klopt gewoonweg té goed. De band heeft als een spons invloeden opgezogen en heeft ze vervolgens terug uitgeknepen, maar dan zonder er een eigenheid aan toe te voegen die als bewaarmiddel kan dienen.

Bij een band als The Drive-By Truckers voel je de roots. Bij Tony Joe White ruik je het moeras en de jambalaya. De met soul, gospel en blues versierde rock-‘n-roll van Scoundrels ruikt nog te sterk naar plastic verpakking om zo’n vergelijkingen te kunnen doorstaan. Nog even verder sudderen is dus de boodschap. In New Orleans of Londen. Of Beringen, want naar ‘t schijnt gaat de blues daar ook diep.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − 17 =