De eerste Waters is geen makkelijke bevalling. Eens de plaat echter zijn geheimen prijsgeeft, blijkt de nieuwe band rond Port O’Briens Van Pierszalowski een klepper. Ondanks zijn ietwat fletse eerste indruk.
Enkele maanden geleden, in de nok van de Gentse Vooruit. In de avondlijke zonnestralen die de kleine bar aan de Domzaal in een gouden gloed zetten en de aanwezigen durven doen dromen van een lichtjes fantastische zomer, is het wachten geblazen op de bands van die avond die, zo gaat dat al eens in kleine gezellige concertzalen, hun tijd nemen alvorens op het podium te verschijnen.
Wye Oak speelt die avond en heeft voor de gelegenheid Waters met zicht meegebracht, het nieuwe project rond Van Pierszalowski van Port O’Brien, een band die om onverklaarbare reden altijd onder onze radar doorgevlogen is. Tijd om daar verandering in te brengen, luidt de conclusie een half uur na aanvang. Waters speelt een bevlogen, catchy set met rammelende, maar toegankelijke nummers.
Een maand of twee later, van zomer is geen sprake geweest en Out Of The Light, het debuut van Waters ploft op de deurmat. Waarop een klein moment van euforie volgt, dat net zo lang aanhoudt als het duurt om van de voordeur tot de cd-speler te sloffen. ‘Is het dat maar?’, is een gedachte die het daaropvolgende halfuur de boventoon voert.
Waarop Out Of The Light letterlijk in een verdomhoekje gedumpt wordt en daar straal genegeerd wordt tot een noodzakelijke opruimactie na een reis het kleinood opnieuw onder de aandacht brengt. En kijk, niet alleen is het ondertussen, tegen alle verwachtingen in zomer geworden, het debuut van Waters is op enkele weken tijd op mysterieuze wijze getransformeerd van middelmatige sof naar een meeslepend, hartstochtelijk gitaarplaatje. Misschien moet het oeuvre van Zita Swoon — uiteraard in het belang van de wetenschap — ook maar eens een maand in een donker hoekje weggemoffeld worden.
Doch terzake, want Out Of The Light is waar het hier om draait. En nog geen klein beetje. “Back To You” knalt en rockt zoals Fountains Of Wayne in hun hoogdagen, openingsnummer “For The One” is een hartenkreet waaraan niet te weerstaan valt en “O Holy Break Of Day” is het soort song dat opstaan draaglijk, ja zelfs aangenaam maakt. En dat kunnen er niet veel.
Waters slaagt er dan ook in zich met bijna onschuldige melodieën tot het puntje van onze stoel te drijven (“San Francisco”) of, zowaar, een kampvuurachtige song (“One You Had Before”) recht tot het hart te laten gaan. Akkoord, het heeft wat tijd gekost. Maar de initiële ontgoocheling die Out In The Light was is lang vergeten en vervangen door een soort euforie die alleen de beste muziek weet op te brengen. Hopelijk wordt dit een blijvertje.
