Met een Palestijnse vader en een Filippijnse moeder zit de breedte van Hanni El Khatibs muzikale spectrum wel snor. Maar in plaats van een album dat het beste van Manilla en de Gazastrook versmelt, levert dat prima Amerikaanse eenmansbluesrock op.
Wat zijn naam immers niet geheel doet vermoeden, is dat Hanni El Khatib opgroeide in San Francisco, USA. Veel klasgenoten met dezelfde familienaam zal hij niet gehad hebben, maar verder was El Khatib een typische Californische teenager. Hij hield zich vooral bezig met skateboarden en luisterde op z’n kamer naar platen uit de Amerikaanse sixties en seventies.
Allesbehalve tijdverlies, zo bleek, want op beide vlakken leverde dat later ook iets op. Rock-‘n-roll bleef weliswaar lange tijd een bescheiden hobby, maar ondertussen stampte El Khatib wel het skate-kledingmerk HUF uit de grond. Een geboren rockster met de roeping om de wereld te veroveren is hij dus niet, wel een creatieve en keurige jongeheer die graag leuke bluesriffs van uitgeschreeuwde teksten voorziet. En daar nog goed in is ook.
De klassieke americana, soul, blues en doo-wop uit die oude platenkast heeft El Khatib voor zijn debuutplaat Will The Guns Come Out simpelweg op een hoop gegooid. Deze muzikale invloeden zijn vanaf de eerste noten herkenbaar, en dat zijn actuele vergelijkingen eigenlijk ook. Zijn rauwe, in single malt gemarineerde stembanden heb je namelijk al eens gehoord bij The White Stripes, bij de eerste albums van Cold War Kids en misschien nog het meest bij The Black Keys.
De zoektocht naar een even unieke als geniale troef om zich van deze gelijkgestemden te onderscheiden, heeft Hanni El Khatib na enkele glazen Jack Daniel’s opgegeven. Op Will The Guns Come Out zul je dus geen origineel, nieuw geluid horen, laat staan de — geef toe — interessant klinkende crossover uit de intro hierboven. Met de titeltrack en “Build. Destroy. Rebuild.” als kick-off geeft Will The Guns Come Out snel zijn identiteit prijs. Dit is solorock-’n-roll die achteruit kijkt, muziek uit de garage door de jaren heen.
Hanni El Khatib doet zijn ding zonder band rond zich, enkel live laat hij zich flankeren door schoolvriend Nicky Fleming-Yaryan aan de drums. In de studio volstaan dus een stem en wat catchy gitaarriffs, maar dat kleurt de Amerikaan vakkundig in. Melodieuze doo-woparrangementen geven de boel hier en daar wat subtiele swing en harmonieuze wap-wa-oooh’s zoals ook Broken Glass Heroes ze reïncarneert, zorgen voor de Californische zonneschijn.
Veel tijd om zijn sound verder uit te diepen heeft El Khatib zichzelf niet gegeven, want na 32 minuten heb je Will The Guns Come Out al gehad. Dat half uurtje is geen kanshebber voor de titel van beste plaat van 2011 en er schuilt wellicht geen wereldhit in, maar het laat wel zien dat een oud recept nog steeds kan smaken. Hanni El Khatib omschrijft zijn elf songs als muziek voor iedereen die al eens werd neergeknald of door een trein werd omver gereden, maar dat is heus geen voorwaarde om Will The Guns Come Out een goede plaat te vinden. Een gezonde interesse in de hedendaagse Palestijns-Filippijnse muziekscene volstaat.
