DOUR 2012: Hanni El Khatib :: Vrijdag 13 juli, La Petite Maison dans la Prairie

Het zijn niet altijd de grootste kleppers die op Dour voor de beste momenten zorgen. Integendeel, wat vroeger op de dag valt er naast het hoofdpodium vaak heel wat moois te rapen voor wie zin heeft om te zoeken.

Een goeie uitvalsbasis daarvoor is La Petite Maison, waar op vrijdagnamiddag Hanni El Khatib te vinden is. “Klinkt als een Duitse homoseksueel”, meent (mvs), maar niets is minder waar: de half Palestijnse, half Filippijnse maar toch vooral héél Amerikaanse El Khatib staat in zijn witte T-shirt met jeansjasje voornamelijk erg stoer te wezen. De man is geen fan van franje, wel van simpele, maar daardoor des te snedigere rock-‘n-roll met zijn wortels stevig vastgeroest in de jaren vijftig.

“Geen gelul, gewoon spelen” lijkt het credo te zijn van El Khatib en zijn bandleden, en dat werkt. Vanaf opener “Come Alive” wordt hier rechttoe rechtaan gerockt, met drums die niet veel meer dan een droge ták-ták-ták voortbrengen en een jammerende gitaar waarover El Khatib het ene moment staccato mag declameren, om dan weer in oerkreten uit te barsten. Het doet wat denken aan The White Stripes, maar dan een pak gemener — en met een betere drummer.

Af en toe mag het muzikaal ook wat zachtaardiger, zoals in de doo-wop van “Dead Wrong”, waarin de drummer voor de nodige waah-oeh-oehs mag zorgen, maar dat zijn uitzonderingen, die bovendien minder indruk maken. Hanni El Khatib is immers op zijn best wanneer hij op venijnige wijze zijn gal mag spuwen. De cover “You Rascal You” (logischerwijs heel wat woester dan het origineel van bluesman Sam Theard uit 1929) is wat dat betreft het absolute toppunt: “I’ll be glad when you’re dead / you rascal you”, bijt een furieuze El Khatib het publiek toe, om daarna een scheurende, loodzware gitaarsolo in te zetten met een ietwat griezelig kerkorgeltje eronder.

Niet de liefste jongen dus, deze Hanni El Khatib. Ook niet de origineelste, met de retrorock die hij brengt, maar live vormt dat minder een probleem dan op zijn debuutalbum Will The Guns Come Out. De weergaloze, rammelende set die hij op Dour aflevert, klinkt in al zijn eenvoud zo vettig, dreigend en stampend dat hij hier en daar zelfs een — heftig, maar niet geheel gepast — rondje pogoën op de eerste rijen ontlokt. Ons zult u daar niet op betrappen, maar dat neemt niet weg dat ook wij dit een bijzonder lekker uurtje vermaak vonden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × een =