We Are Unique Records! & Humpty Dumpty Records, 2011
PIAS
Het durft al wel eens voor te vallen dat je muziek
hoort die je zódanig weinig doet, dat je inspiratie niet bepaald
geprikkeld wordt, en je al diep moet nadenken om er toch nog iets
zinnigs over gezegd te krijgen. Zeldzamer is het om het
tegenovergestelde te mogen ervaren: muziek te ontdekken die je
sprakeloos, verslagen en verstomd achterlaat.
Uitweiden over wie er zich precies achter Half
Asleep schuilt, zou slechts afleiden van de essentie. Tenslotte is
Half Asleep geen product, en behoeft de Belgische Valérie Leclercq
tengevolge dan ook geen productbeschrijving. Wat telt is dat haar
stem, ondanks haar twintiger jaren, een timbre heeft dat de
wijsheid der eeuwen lijkt te verkondigen. Alsof ze het allemaal
gezien heeft, het allemaal gevoeld heeft, het allemaal heeft weten
komen, gaan en vergaan, maar het tegen beter weten in desondanks
allemaal overleefd heeft.
Deze brok raszuivere puurheid bespreken, is een
uiterst delicate zaak. Het is alsof elk verkeerd gekozen woord zich
zal wreken, als een te bruuske beweging tijdens het manipuleren van
nitroglycerine. Zelfs het woord “muziek” lijkt wel een belediging
voor deze magistrale, quasi sacrale schepping, daar het
onvermijdelijk concepten en verwachtingen oproept waar deze zich in
de diepste en donkerste krochten van de menselijke psyche
wringende, spaarzame, en feilloos efficiënte constructies niet eens
meer naar omkijken.
Individuele nummers bespreken en toelichten is
zinloos, en zou dit huzarenstuk onrecht aandoen. Dit dient in zijn
geheel bekeken te worden, in al zijn onversneden intimiderende en
destructieve glorie. De akoestische gitaar- en pianolijnen, de
voornaamste instrumentale acteurs in deze desolate opvoering,
bijgestaan door occasionele drums en blazers, zijn van zulks een
ongeziene bleekheid dat elke noot het gewicht van een mokerhamer
met zich meedraagt. Alsof bij elke aanslag een zich in de schemer
van het maanlicht, door een afgestorven landschap traag
voortschrijdende, eenzame en dieptreurige reus de aarde doet beven
met een volgende, doelloze, voetstap.
Om nog maar te zwijgen over de bovenaardse pracht
van de polyfone zangpartijen! Akelig schoon is het, hoe het
gezegende huwelijk van de drie participerende vrouwenstemmen zich
als een boa constrictor rond het lichaam lijkt te omkluisteren, die
enerzijds een onweerstaanbaar zalvend warme, intieme gloed
uitstraalt, maar anderzijds angst inboezemt dat een ogenblik van
onoplettendheid fatale gevolgen zou kunnen hebben. Er heerst een
ondefinieerbare dreigende ondertoon die de volle aandacht
onafgezwakt in zijn greep houdt.
De monsterlijke intelligentie van deze Dame
schittert doorheen haar werk, en manifesteert zich in de uiterst
zeldzame gave om je te doen vergeten dat je naar muziek luistert,
en je het gevoel te geven dat je naar iemands naakte ziel kijkt.
Het geheel klinkt zo ontzettend puur, oprecht, en onbehaaglijk
doodeerlijk, dat het wel lijkt alsof dit, zoals water vloeibaar,
vast of vluchtig kan zijn, simpelweg een andere verschijningsvorm
van de persoon Valérie Leclercq is, eerder dan een creatie van deze
laatste. Alsof je rechtstreeks in de ogen kijkt van iemand die de
dood van dichtbij gezien heeft, wie het allemaal geen barst meer
kan schelen, en tengevolge een ongrijpbare afwezigheid en rust
uitstraalt.
Half Asleep kwam, zag, deed er niet eens moeite
voor, maar verpulverde de concurrentie tot nog slechts amper meer
dan een vage herinnering. Dit soort eigenzinnige albums is uiterst
zeldzaam, en dient naar verhouding gekoesterd te worden. ‘Subtitles
for the Silent Versions’ is een onverbloemd meesterwerk, punt.
Chère Valérie, si vous lisez ces mots, je
m’incline humblement devant vous, tout en abaissant mon
chapeau…
Half Asleep is op 1 oktober te zien op “Comme à
la maison” in Brussel.
