Red Riding Hood




Samen met de Hollandse keuken zijn box-office hits en
grote franchises de beste broedplaatsen voor vooroordelen:
hun IQ wordt steevast lager ingeschat dan dat van Pascal Duquenne,
hun taste level vergeleken met die van Rob Schneider en
hun artistieke waarde even hard onderuitgehaald als Hillary Swank
in ‘Million Dollar Baby’. Nochtans zeggen winstcijfers zelden iets
over de inhoud van een film en is het aantal vervolgdelen niet per
se omgekeerd evenredig met de originaliteit ervan. Neem nu ‘The
Godfather’: in zijn tijd goed voor zeshonderd miljoen dollar en
toch ook niet direct een brok platte commercie. Over recentere
reeksen kan meer discussie bestaan, maar iets als ‘Harry Potter’ is
– zeker in vergelijking met een of ander intellectueel verantwoord,
Montenegrijns melodrama met een gemiddelde shotlengte van zeven
minuten – aangenaam om naar te kijken en door de band genomen ook
nog eens prima gemaakt. Niet dat stigma’s altijd ongegrond zijn,
natuurlijk: zo stellen de rip-offs van die meerdelige
kassuccessen in de regel niet erg veel voor en zeker als je te maken krijgt met een
doorslagje van een op zich al waardeloos model, kan je je bomma
erop verwedden dat dat serieus zal stinken. En kijk, laat dat nu
net het enige zijn dat ‘Red Riding Hood’ met verve doet.

In deze splijtzwam speelt Amanda Seyfried de rol van Valerie,
een hitsig Roodkapje dat niet kan kiezen tussen ruige seks met
Peter (Shiloh Fernandez) en een braaf huwelijk met Henry (Max
Irons). Het arme kind krijgt daar nog een pak kopzorgen bovenop
wanneer haar dorp wordt aangevallen door een weerwolf en dat
hellebeest het net op haar gemunt lijkt te hebben. Het mormel bromt
(strak stemmenwerk van Archie Rice) haar eerst een stuk of wat
doodsbedreigingen toe, bijt dan enkele buurtbewoners aan flarden en
smeekt haar tot slot met hem naar betere oorden te trekken.
Soit, wat u moet weten is dat scenarist David Johnson al
zijn bouwstenen schaamteloos pikt uit de ‘Twilight’ van Hardwicke
en die dan vervolgens aanvult met wat details uit de twee volgende
delen van dezelfde serie: een ziekelijk bleke deerne, twee
melkmuilen, een amoureus dilemma, een stel ontblote torso’s en een
weerwolf die eruit ziet als een uitvergrote labrador, ze tekenen
allemaal present. Een mens vraagt zich af hoeveel er nodig is om
een crew te doen inzien dat dat nu niet bepaald the
way to go
is.

De narratieve soep van ‘Red Riding Hood’ is echter niet alleen
instant, hij is ook nog eens – voor zo ver dat kan met
soep – geschift. De film doet zich voor als een liefdesdrama, maar
na een halfuur zuchten en steunen heeft Valerie de knoop doorgehakt
en haar keuze *spoiler* voor Peter wordt daarna eigenlijk
niet meer geproblematiseerd. Zelfs de idee dat haar amant wel eens
de wolf zou kunnen zijn, heeft in wezen geen invloed op dat
oordeel: de twee hunks zijn immers heel de tijd even
verdacht en wanneer ten lange leste blijkt dat *spoiler*
geen van beiden er voor iets tussen zit, geeft dat haar al evenmin
een reden om op haar stappen terug te keren. Behalve in de laatste
tien minuten – waarover we geen spoiler zullen lossen – staat die
hele ménage à trois dus los van de wolvensaga, die
bijgevolg een veel centralere plaats in de film inneemt dan de
emotionele set-up doet vermoeden.

Het middendeel gaat dan ook volledig op aan het naar voor
schuiven van verdachten: behalve Peter en Henry passeren ook de
moeder en grootmoeder van Valerie de revue, op de voet gevolgd door
de dorpsgek en de pastoor. Die zoektocht is op zich al niet erg
spannend en wanneer uiteindelijk duidelijk wordt dat
*spoiler* geen van hen de echte weerwolf is, kan het je
allemaal geen lor meer schelen. In een aflevering van ‘Witse’ kom
je misschien nog weg met zo’n ongemotiveerde ontknoping, maar in
een whodunnit van twee uur lukt dat niet. Je kunt je als
kijker dan ook alleen maar zwaar bekocht voelen door het hele
narratief van ‘Red Riding Hood’: het eerste halfuur doet de film er
alles aan om je romantische mindset te activeren, dan komt
hij je doodleuk vertellen dat je die toch niet nodig zal hebben,
waarna hij je mee laat zoeken naar een weerwolf, om tenslotte een
oplossing aan te dragen die op geen enkele manier uit het
voorgaande viel af te leiden. Dat die Johnson maar goed uit zijn
doppen kijkt, want Jo Lernout en Paul Hauspie zijn voor minder
fraude de bak ingedraaid.

Ook de andere aspecten van ‘Red Riding Hood’ zijn van een
abominabel niveau. De beeldvoering, bijvoorbeeld, is ergerlijk
amateuristisch: de camera zwiert met grote, hortende halen – alsof
je DVD een tel blijft hangen – over de scène, meestal in een
richting en aan een snelheid die totaal niet op de actie is
afgestemd. Vooral in snellere sequenties is dat zeer vervelend,
omdat de camerabewegingen van de door elkaar gemonteerde shots dan
voortdurend met elkaar in clinch gaan en zo een behoorlijk
desoriënterende indruk laten. Het acteerwerk is ook niet echt om
over naar huis te schrijven, al heeft dat wellicht veel te maken
met het feit dat er hier alleen triestige rollen te rapen waren.
Vooral Gary Oldman (Vader Solomon) en Billy Burke (Cesaire, de
vader van Valerie en tevens *spoil* spoiler* spoilst* de
echte weerwolf) staan rotslecht te spelen, vermoedelijk omdat zij
in tegenstelling tot de jongere acteurs geen goesting hadden om
voor deze draak ook maar een sikkepit hun best te doen. Tot slot is
er nog de soundtrack van ‘Fever Ray’, die in de meeste besprekingen
naar voren wordt geschoven als het enige pluspunt van de film.
Niets daarvan: Anderssons muziek klinkt misschien wel goed, maar
bij beelden van volksdansende middeleeuwers voelt haar spookachtige
elektronica vooral heel erg outta place aan. ‘t Is
lachwekkend, eigenlijk.

Het was van tevoren duidelijk dat ‘Red Riding Hood’ een mesthoop
zou zijn en de eerste beelden, alsook alle ellendige minuten die
daarop volgden, waren niet meer dan een pijnlijke bevestiging van
dat vermoeden. Knoop het dus in uw grote oren voor het geval u met
een mandje vol zelfgebakken koekjes en melk naar de cinema zou
trekken: beware of the very very very bad movie!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 + acht =