Met de ingenieuze thriller Hanyo, waarin het leven van een begripvolle muziekleraar en zijn gezin compleet wordt verwoest wanneer hij bezwijkt voor de charmes van een aantrekkelijk dienstmeisje, profileerde de in Seoul geboren regisseur Kim Ki-young zich als een vlijtige leerling van Alfred Hitchcock. Bij zijn release in 1960 bleef het succes van de film (die veel later als directe inspiratiebron fungeerde voor Bong Joon Ho’s met prijzen overstelpte klassensatire Parasite) vrijwel beperkt tot het Aziatische continent. Gaandeweg groeide echter de reputatie van de prent en werd deze scherpe aanklacht tegen hebzucht en materialisme ook ontdekt in het Westen.
Dit brengt ons naadloos bij de moderne herinterpretatie van Ki-youngs landgenoot, de Zuid-Koreaanse cineast Im Sang-soo, die met The Housemaid in 2010 een gooi deed naar de Gouden Palm op het filmfestival van Cannes. Het werd een stijlvolle genreoefening die ook louter stilistisch hoge toppen scheerde, waarbij de camera op sierlijke wijze door de eindeloze gangen van het weelderig uitgedoste huis gleed.
De nieuwe The Housemaid die op de valreep van 2025 onze Belgische bioscoopzalen bereikt, deelt een titel en thematiek met die eerdere films, maar staat er verder los van en is een rechtstreekse bewerking van de gelijknamige roman uit 2022 van de Amerikaanse schrijfster Freida McFadden. Haar wereldwijde bestseller, die ook een fenomeen werd op TikTok, is inmiddels uitgebreid tot een vervolgreeks en vertelt een schijnbaar tot de verbeelding sprekend verhaal dat appelleert aan een jonge generatie.
In The Housemaid vertolkt “It-girl du jour” Sydney Sweeney een jonge vrouw die haar duistere verleden tracht te ontvluchten. Een gouden kans ligt voor het grijpen wanneer het meisje als inwonende huishoudster wordt aangeworven door een steenrijk koppel (Amanda Seyfried en Brandon Sklenar), maar op het luxueuze landgoed ontspint zich een gevaarlijk spel van verleiding, leugens en manipulatie.
Wat volgt is een routineuze, afgelikte en lamentabele psychologische thriller waarin de finesse ver te zoeken is. Regisseur Paul Feig, bekend van Bridesmaids, de Ghostbusters-update en het hopeloos over het paard getilde A Simple Favor doet veel te hard zijn best om te voldoen aan allerhande stijlkenmerken die eigen zijn aan dit genre, maar dat keert zich tegen hem. De intriges die achter de gesloten deuren van het gezin spelen en de schokkende geheimen die daardoor aan het licht komen zouden zogenaamd spannend moeten zijn, maar niks is minder waar. In plaats daarvan stapelen de clichés zich zienderogen op, voel je bepaalde plotwendingen al van mijlenver aankomen en heeft The Housemaid te lijden onder een ongeïnspireerd scenario. De vele gunstige geluiden over de film die in de buitenlandse pers te horen waren, blijken daarmee volkomen misplaatst. Wie hier iets in ziet, heeft echt wel niks begrepen van wat goede cinema is of zou moeten zijn.
Om evenwel met een positieve noot te eindigen: het ziet er voorlopig toch naar uit dat Sydney Sweeney met The Housemaid de desastreuze box-office resultaten van Christy – de biopic over bokskampioene Christy Martin die ze ook ook als producente mee ondersteunde – zal te boven komen en de negatieve bijklank die daar het gevolg van was hiermee het zwijgen zal opleggen.
