Bij het verschijnen van een nieuw Radiohead-album, kun je van een ding zeker zijn: het is niet goed. Of toch maar voor een kleine groep mensen, steevast fanboys genoemd. Die groep fanboys wisselt tot ieders vermaak bovendien bij de release van elk album.
De gemiddelde Radiohead-fan wordt dan ook niet alleen door de grote groep Radiohead-haters, maar vooral ook door andere Radiohead-fans afgezeken. Andere popartiesten die met dat fenomeen geconfronteerd werden: The Beatles, Pink Floyd, U2. Stuk voor stuk bands waarvoor je extra hipster-credits krijgt als je hun naam met een perfect gedoseerd dedain uitspreekt, of — beter nog — wijst op die ene verborgen parel die het grote publiek nooit begrepen heeft.
Wat die bands namelijk nog gemeen hebben, is dat ze het experiment niet schuwden en meermaals andere geluiden uitprobeerden. Waardoor ze dan weer als omhooggevallen, slim pikkende wankers versleten werden, waar je enkel als fanboy enige artistieke waarde aan kan hechten.
Fuck that shit.
Inderdaad, The King of Limbs is niet het vijfde carrièrebepalende meesterwerk van Radiohead en is rijkelijk geïnspireerd door allerlei undergroundgeluiden. Ja, ook wij horen in het verder uitstekende "Feral" geluiden die al enkele jaren ook op Burials Untrue staan. Et alors?
De band is even vernieuwend als voorheen. Al lijkt men hier en daar te denken van wel: Radiohead heeft nooit het warm water uitgevonden. Ook op OK Computer en Kid A was hun grootste verdienste om andermans warm water in iets handzamere thermosflessen te verpakken (onze excuses voor deze ontspoorde metafoor).
De gemiddelde muzieknerd kan dus zeker een reeks invloeden opnoemen. Doe er uw voordeel mee en ga op zoek naar die parels van minder bekende artiesten. Toch drukt de band haar stempel op die experimentele geluiden en weet ze die toegankelijker dan ooit te maken. Zelfs Four Tet deed zijn beats nog niet zo verslavend, spannend en catchy klinken als "Lotus Flower". De microbeats van het onweerstaanbare "Bloom" en het verontrustende "Morning, Mr Magpie", kennen we van Flying Lotus, al zitten ze daar vooral in korte, hyperkinetische schetsen en zijn ze hier de basis voor hypnotiserende composities die voortdurend in beweging zijn. "Little By Little" staat dan weer stijf van de goesting en combineert een vijftal baslijnen, met iele psychedelische loops.
De laatste drie songs van The King of Limbs klinken nog het meest vertrouwd. Zo heeft "Codex" inderdaad dicht tegen "Pyramid Song" en ’"Nude" gelegen, maar reduceert, dankzij onder meer de briljante koperblazers, beide (niet bepaald misse) tracks, enkele beluisteringen verder, tot voorstudies. Zo bezeten en hectisch de eerste tracks van The King of Limbs klinken, zo kaal en pastoraal start "Give Up The Ghost". Yorke zingt in een kathedraal van galm over zeer uitgeklede gitaar en drum en krijgt er laag na laag zang en geluid bij, zonder dat het immense gevoel van ruimte verdwijnt. Na drie minuten weet je niet meer wat je hoort. Waarna het jazzy "Separator" een beetje gewoontjes klinkt en The King of Limbs abrupt en iets te snel voorbij is.
Radiohead heeft meer coherente albums met opvallender singles, maar The King of Limbs blijkt toch geen beetje verslavend en klinkt als geheel volstrekt uniek. Het zijn andermaal Yorkes bezwerende zang (take it or leave it), de immer uitstekende en inventieve ritmesectie (met een opvallende glansrol voor Colin Greenwood), de subtiele, gelaagde arrangementen van Jonny Greenwood en de kwistig rondgestrooide, subtiel vervormde gitaarlicks die een welkom organisch geluid aan het experiment toevoegen.
The King of Limbs is geen meesterwerk, maar een zeer goed album, waarop Radiohead weer eens verrassend, ongrijpbaar en desoriënterend genoeg is om een rits discussies op gang te trekken. Mét echo’s van vroegere songs en de credibel undergroundgeluiden, maar vooral een zeer vreemde en zelfs voor hun doen donkere mix van grooves, een toefje lust en veel onbehagen. Het mag absoluut meer zijn, maar het kan niet altijd In Rainbows of OK Computer zijn.
