Is er tegenwoordig nog nood aan feelgoodplaatjes als soundtrack bij een mooie lente of een hete zomer? Uiteraard, en dat zeker in een tijd waarin men al vijf platen van het ooit zo fantastische Weezer bij elkaar moet rapen om er nog één goede van te kunnen compileren. Bovendien komt het zonovergoten Jonny voort uit een samenwerking van twee indierocktenoren. Goed begonnen is half gewonnen!
De twee indierocktenoren van dienst zijn Norman Blake van Teenage Fanclub en Euros Childs van Gorky’s Zygotic Mynci‘s. Een goed huwelijk, want de combinatie van Euros Childs’ haast kinderlijke teksten met Norman Blakes uitgesproken liefde voor indierock met een vleugje jaren zestig, werkt erg aanstekelijk. Met “Wich Is Wich” krijgt het publiek van bij het begin een nummer met een instant meezingbare tekst op het bord, dat tegelijkertijd pittig klinkt als nineties indierock en naïef als klassieke rock-’n-roll. Wat natuurlijk geen erg grote verrassing is, want hoe vaak werd Teenage Fanclub al niet met het jaren zestig folkrockicoon The Byrds vergeleken?
Op basis daarvan zou men Jonny natuurlijk kunnen bestempelen als het zoveelste leuke groepje dat het publiek trakteert op indierock met een sixtiesinslag, ware het niet dat het combo net iets verder gaat. Wie het lekker voortkabbelende “You Was Me” beluistert, merkt namelijk dat de groep eveneens met country flirt, waardoor zelfs Neil Young niet meer ver weg lijkt. Dat was ten tijde van Teenage Fanclub ook al het geval, maar het maakt het geluid van Jonny er in ieder geval niet minder rijk op.
Voor meer originaliteit is het wachten tot het einde van het plaatje, maar wanneer de groep een poging onderneemt, doet hij dat wel met succes. Dat is bijvoorbeeld het geval in “Bread”, dat Beach Boysachtige klanktapijten combineert met Small Facesachtige lichtvoetigheid, terwijl het pianootje vooral aan Ben Folds Five herinnert. Of wat dacht u van “Cave Dance” dat als een dansbaar Californisch surfnummer begint, maar naar het einde toe vertraagt en alsmaar psychedelischer wordt? In “Never Alone” klinken Norman Blake en Euros Childs door hun stemtimbre als een moderne Simon & Garfunkel, zonder dat het een geforceerde indruk maakt.
Zo’n veelvoud aan muzikale invloeden zou zonder goed songmateriaal natuurlijk maar een matige indruk nalaten. Want zelfs in iets minder interessante nummers als “Candyfloss” en “Waiting Around For You” blijft Jonny overeind, omdat de tongue-in-cheek teksten nu eenmaal heel gemakkelijk blijven plakken. Reken daar nog bij dat betekenisloze, doch aanstekelijke flarden tekst als “Papapapapapa…” en “Ohohohohoh…” het geheel mee helpen inkleuren en je hebt het idee achter Jonny min of meer begrepen.
Dat het plaatje met iets minder dan veertig minuten eigenlijk een stuk langer is dan het lijkt, wakkert het enthousiasme alleen maar aan. Jonny maakt immers een heel frisse indruk, wat zo ongeveer het tegenovergestelde moet zijn van wat een Nada Surf of Weezerplaat tegenwoordig nog bij een mens teweeg kan brengen. The nineties ten dode opgeschreven? Niet echt dus, al komt dat frisse windje wel met erg veel vertraging uit een nogal onverwachte richting!
