Katanga :: Moonchild

Katanga is een Congolese, zonovergoten provincie, en dus een nogal
vreemde naam voor een gothic rockgroep. Hun muziek heeft niks te
maken met djembégeroffel of het schudden van kalebassen. Het gaat
eerder puur de tegenovergestelde richting uit door het gebruik van
technologie – de synthesizer – en een overheersend donker, gotisch
sfeertje. Het is amper een verassing dat de artiesten achter deze
groep dichter bij huis wonen. De muziek klinkt typisch Duits, is
deels gezongen in de Duitse taal en is ook gewoonweg afkomstig uit
Duitsland.

De albumcover zorgt alleszins niet voor extra verwarring. Deze is
overduidelijk geïnspireerd door de honderden gelijkaardige hoezen
van gothicbands. Bij de aanblik ervan kan je alleen maar vurig
hopen dat de inhoud origineler zal zijn dan de verpakking. Jammer
genoeg bevestigen de eerste paar nummers al dat deze plaat
aaneengeregen hangt van de clichés. Het wordt soms allemaal nogal
lachwekkend als je het geluid van zweepslagen hoort, of de
vreselijke achtergrondzangeres een (overbodige) bijdrage komt
leveren. Het grootste deel van de zang wordt gelukkig aan de niet
onaardig presterende Mario Banch overgelaten. Zijn laag en warm
stemtimbre is aangenaam om naar te luisteren. Het doet bij momenten
denken aan de karakteristieke stem van Ville Valo van die grotere
gothicband, HIM. Jammer genoeg
kan de zang alleen het plaatje niet redden.

Het is wel zo dat de start het zwakst en meest ongeïnspireerd
klinkt. Naarmate de nummers voorbij kabbelen komen er zelfs enkele
behoorlijk sterke songs voorbij. ‘Metropolis’ en ‘Das Nichts’ zijn
best catchy en goed te smaken. Maar over het algemeen genomen is
dit zeker geen hoogvlieger in het genre. Het algemene niveau blijft
laag en dat komt deels doordat dit schijfje veel te lang duurt. Met
maar liefst achttien nummers en meer dan zeventig minuten
speeltijd, wordt het op den duur eentonig en saai. Meer is niet
altijd beter, denk maar aan het spreekwoord “less is more”. Dat het
niveau van de nummers af en toe omhoog gaat, kan daar uiteindelijk
niets aan verhelpen.

Die paar betere nummers zijn wel degene die qua stijl het meest
gelinkt kunnen worden aan groepen als The Mission. Muziek die
ergens tussen de overgang van new wave naar gothic rock in hangt.
Het typische synthgebruik van die tijd is iets wat Katanga
opvallend goed nabootst. Ze weten bij momenten perfect de sfeer uit
die tijd op te roepen en in ere te houden. Moesten ze zich nog iets
meer toegelegd hebben op dat new wave-gevoel, zou dat de kwaliteit
van de muziek verhoogd hebben. Origineel is dat dan nog altijd
niet, maar het zou de totaalervaring goed gedaan hebben en een fijn
gevoel van nostalgie spreekt heel wat mensen aan.

Het is best mogelijk dat deze groep kan verbeteren als ze zich op
hun sterke punten toeleggen. Baanbrekers zullen ze nooit worden,
maar dat is hun ambitie ook niet. Het speelplezier primeert
duidelijk, want los van de kwaliteit is het enthousiasme van de
bandleden groot. Het spat er op dit plaatje vanaf en dat maakt het
ergens wel prettig om af en toe naar te luisteren. Gewoon eens
ontspannend.

http://www.batflight.de/
www.myspace.com/batflight

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien − 10 =