Paw Tracks, 2010
Geen idee wat ú had verwacht als opvolger van de muzikale
game changer ‘Merriweather Post
Pavillion‘, maar de kans is groot dat het niet ‘Down There’
was. Waar ‘Merriweather’ een glorieuze, bijwijlen donkere, maar
altijd explosieve celebratie was van zestig jaar
muziekgeschiedenis, keert Avey Tare (samen met Panda Bear kopman
van Animal Collective) op zijn eerste solo-lp naar binnen, om weer
naar buiten te komen met een persoonlijk, aardedonker en – die had
u allicht wél zien aankomen – geflipte stijlenmix die nog het best
te omschrijven valt als: ‘Sung Tongs’ op elektronica.
De fantastische opener ‘Laughing Hieroglyphic’ toont meteen hoe
kwetsbaar Avey (echte naam: Dave Portner) zich opstelt: repetitieve
en desoriënterende instrumentatie (horen wij daar geen soort
harmonica over een dubby beat?) kunnen de inwendige
twijfels van ome Tare niet verhullen. “Hold me, I’ve been sad for
days,” klinkt het, en reken maar dat hij het meent. In het
valselijk vrolijk klinkende ‘3 Umbrellas’ gaat hij tekeer tegen de
onnozelheid van een zorgeloos burgerbestaan (“And we’re laughing at
the home above us / And we’re hiding under green Umbrellas”). Soms
lijkt iedereen een idioot die het alleen over oppervlakkige dingen
kan hebben, ook voor Avey Tare.
Op ‘Oliver Twist’ klinken de beats dan weer teneerdrukkend,
eerder dan erop gebrand te zijn u naar de dansvloer te krijgen, ook
al is het een van de meest uptempo nummers op de plaat. Snel wordt
plaatsgemaakt voor de ronduit deprimerende instrumental ‘Glass
Bottom Boat’, die na amper twee minuten alweer vervaagd in het
zowaar door dubstep beïnvloede ‘Ghost of Books’, een bevreemdende
meditatie over geesten, en (zou het?) de schimmen van het verleden.
Het daaropvolgende, woordenloze (of toch alleszins onverstaanbare)
‘Cemeteries’ is dan weer een door en door treurig stukje, welja,
een treurzang over – zo stellen wij ons dat voor – een verloren
geliefde. In ‘Heads Hammock’ echoot een verloren en onbestemd
“Why?” nog door Portners reflectieve stream of
consciousness. Hij wéét het even niet meer, en wij ook
niet.
Op ‘Heather In the Hospital’ – misschien wel het meest pijnlijke
nummer op de plaat – heeft hij het over de strijd die zijn zus
leverde met kanker. “It brings me down / To see you wrapped up in
your messy gown,” zingt hij. Hij sluit het nummer af in mineur
(“Someone’s in the room, listening to me / No one’s in the room, it
must just be me”), vooraleer over te gaan tot het bijna zalvende
‘Lucky 1’: “There have been days you feel so sad,” stelt hij vast,
en vervolgens bestookt hij de luisteraar bijna huilend met een
terugkerende vraag, “Were you crying?” Alsof hij wil zeggen: ik
wel. De sfeer in het nummer is nerveus, jumpy, alsof
Portner zich afvraagt of de sad days ooit wel voorbij
zullen gaan.
En toch komen wij met een positief gevoel uit ‘Down There’. Het
is een louterende ervaring, eerder dan een plezierige trip. Dit is
een album dat Avey Tare moést maken. Het is eruit en het is een
parel van een plaat geworden, die zich mettertijd alleen maar
dieper in uw lijf nestelt. Bloedmooi!
