Eindejaarslijstje 2010 van Elmo Lê van

Eén zaak viel ons dit jaar op: waar zijn de popvrouwen naartoe die La Roux en Florence + The Machine moesten opvolgen? Van verbluffende electropop was er dit jaar geen sprake, maar Arcade Fire en The National keerden terug, en met Tame Impala herrees John Lennon dertig jaar na zijn dood. U begrijpt het al: 2010 was best goed.

  1. Beach House :: Teen Dream           Onvoorstelbaar hoeveel opkomende bands plots droompop speelden. Leuke zomerliedjes, daar niet van, maar slechts één band slaagde er met die formule in om ons écht van de sokken te blazen. Bij Teen Dream van Beach House klopt alles: van de psychedelische zang en zoete synths tot het gitaarspel van Alex Scally. Verbluffend.
  2. Warpaint :: The Fool           The Fool heeft hetzelfde effect als Hidden van These New Puritans. De plaat sleept je mee naar een beangstigend universum, met ijle zangpartijen die even betoverend zijn als engelengezang, terwijl eightiesgitaren als messteken ons lichaam doorboren. Dé revelatie van het jaar.
  3. These New Puritans :: Hidden           Klassiek, hiphop, elektronica en pop op één lijn krijgen. These New Puritans ging de uitdaging aan, en kwam verbluffend uit de hoek me de strakste popcomposities die we dit jaar mochten aanhoren. Hidden vraagt tijd om te doorgronden, maar eens in die bevreemde wereld, raak je er nooit meer uit.
  4. The National :: High Violet           Een betere plaat maken dan voorloper Boxer was voor The National een onmogelijke opdracht. De nummers van High Violet zitten echter op dezelfde golflengte, en hebben de kracht om een hele concertzaal te ontroeren.
  5. Villagers :: Becoming A Jackal           Iedereen mist heerlijke songwriters als Bon Iver en Conor Oberst, maar waarom zouden we treuren als een kleine Ier zich vanuit het niets naast de groten posteert? Villagers is doordrongen van liefdesverdriet, dat hij verbergt achter een zoete folkgitaar. En dan vergeten we zijn magistrale woordspel nog.
  6. Laura Marling :: I Speak Because I Can           Van het verlegen schoolmeisje tot de spraakwaterval die op optredens haar eigen teksten vergeet. Laura Marling heeft een enorme evolutie gemaakt na haar debuut, maar dat vertolkte zich nog niet naar de planken. Live bleek ze een rommelige singer-songwriter, op I Speak Because I Can het enorme folktalent dat wel eens in de voetsporen van Mumford & Sons kan treden.
  7. Local Natives :: Gorilla Manor           In januari kregen we een mix van Arcade Fire met Vampire Weekend en zangharmonieën van Fleet Foxes in de schoot geworpen. Een leuke hype, zo leek Local Natives, maar de houdbaarheidsdatum ligt later dan verwacht; Gorilla Manor is de plaat die over alle catchy elementen beschikt, van Afrikaanse percussie tot vlijmscherpe gitaarriffs.
  8. The Tallest Man On Earth :: The Wild Hunt           Bob Dylan uit de Ikea? Wat maakt het uit: The Tallest Man On Eart is het beste dat Zweden afgelopen jaar de wereld instuurde. Zelfs volwassen mannen vallen voor zijn charmes.
  9. Balthazar :: Applause           Er is maar één Belgische band die na negen maanden kan zeggen dat zijn plaat nog steeds even aanstekelijk is. Applause van Balthazar is de meeste efficiënte en vernieuwende popplaat der Lage Landen. Applaus!
  10. Midlake :: The Courage Of Others           Vier jaar geleden was Midlake de sneltrein die doorheen The Trials Of Van Occupanther raasde, The Courage Of Others daarentegen komt als een diesel op gang. Het duurt even voor de folknummers werkelijk doordringen, maar toen “Winter Dies” op Werchter de remedie bleek tegen de ondraaglijke temperaturen beseften we het pas echt: Midlake is bestand tegen alles.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 − 4 =