Soulwaxmas :: 11 december 2010, Ethias Arena

Acht uur aan één stuk beats, drums en nu en dan een smerige lik gitaar: als concept voor een kerstfeest is het lang niet gek, gezien de alternatieven. Soulwaxmas was er met andere woorden weer knal op, en dat was geen onaangename verrassing.

Aanvankelijk konden immers gerust vraagtekens geplaatst worden bij de relevantie van deze Soulwaxmas. Drie jaar geleden, toen de eerste editie van het festival plaatsvond, was electro op zijn hoogtepunt en bood Soulwaxmas een affiche waarover lichtelijk extatisch gedaan kon worden. Het feestje vond toen niet alleen knal in de kerstperiode plaats, met zijn verscheidenheid aan zalen en referenties naar de popcultuur — botsauto’s en de Fab Four die de zalen van namen voorzagen — vormde Soulwaxmas een soort alternatief voor wie I Love Techno nog net te johnny vond.

Anno 2010 is het indoorfestival gekrompen tot één zaal, en dan nog niet eens zo’n hele grote, van de Ethias Arena. Wekte dat op voorhand het vermoeden dat het concept aan het doodbloeden is, dan moet dat idee al snel bijgesteld worden. De beperkte ruimte zorgt er immers voor dat het vliegtuighangargevoel uitblijft — nochtans bijna een constante op dergelijke evenementen –, met dank aan een overvloed aan kerstlampjes, dat wel.

Bovendien is de line-up zo samengesteld dat de zaal letterlijk geen minuut zonder muziek komt te zitten. DJ’s doen hun ding in de frontstage tussen de livebands door, waardoor je van het ene muzikale avontuur in het andere lijkt te vallen, iets wat tijdens het concert van Hong Kong Dong evengoed het geval lijkt. De band rond Sarah en Boris Zeebroek heeft hoorbaar vorderingen gemaakt sinds hij twee jaar geleden als opener voor Digitalism mocht aantreden in de AB, al is dat gelukkig niet ten koste van de speelsheid van het gezelschap gegaan. “On A Sunny Day” klinkt op het podium als een glamvariant op postgrunge en de cover van “Gimme All Your Lovin’” lijkt wel door mangafiguren op LSD gespeeld te worden, wat HKD tot ideale opener van de avond maakt.

Wordt tijdens Hong Kong Dong nog openlijk geflirt met classic rock, dan zijn het de dj’s die de slinger de andere kant doen uitslaan: Ed Banger-CEO Busy P, ofte Busy Pictionary, zoals hij vandaag op de affiche staat, Soulwaxmas oudgedienden Erol Alkan en Paul Chambers en Ego Troopers zorgen voor beats in zowat alle vormen en variaties. Laatstgenoemden maakten overigens op Soulwaxmas hun debuut op vaderlandse bodem. Mozes en Oliver heten de twee jongelui (met hun 14 en 16 jaar mag dat woord letterlijk genomen worden) die recent werden opgepikt door Mozes’ peter Stephen Dewaele, en dat is niet meer dan terecht: het duo, dat als eerste achter de draaitafels mag kruipen, weet in geen tijd de sfeer van Pukkelpops boilerroom op te roepen, iets waar een mens in december gelukkig van wordt.

Houden voornoemde draaitafelruiters het bij het aaneenrijgen van strakke beats, dan is het Mixhell dat het concept dj-set binnenstebuiten keert. Speelden meneer en mevrouw Igor Cavalera op de eerste Soulwaxmas nog op veilig met een aaneenschakeling van op dat ogenblik überhippe platen, dan heeft het echtpaar nu een eigen weg gevonden. Na een lading fancy electroplaten neemt meneer, gehuld in Black Flag-shirt, plaats achter een drumstel om van daaruit de plaatjes van mevrouw live te begeleiden. Daarmee moet nu zo ongeveer echt het laatste hokje gesloopt zijn.

Wat dat betreft, doet ook 2ManyDJs als vanouds een duit in het zakje. De Dewaele-broers toeren al een tijdje met hetzelfde concept — opkomen met een rijdend ruimteschip en een transistorradio, de geanimeerde hoezen op de achtergrond — maar toch weet het tweetal, mede dankzij een uitgekiende licht- en lasershow, zijn passage lichtjes memorabele trekken te geven. De mix die gebracht wordt, is vanavond dan ook compleet eclectisch. Van het niet stuk te krijgen “Me Wuf Is Weg” (Kamiel) naar “Breathless” (Sovgner) over plaatjes van Guns N’ Roses, Mumbai Science en Zombie Nation langs een uiteenzetting over olifanten door Marc Sleen tot een climax met MGMT’s “Kids” — een nummer dat zo stilaan het anthem geworden is dat “Never Be Alone” enkele jaren geleden was — en het obligate en gelukkig lichtjes gemolesteerde “Last Christmas”.

Hoe aanstekelijk, opzwepend en bij wijlen vernieuwend de dj-sets ook zijn, de houten hark in onszelf is maar al te blij dat zo nu en dan een liveband op het podium verschijnt. Naast een heftig Drums Are For Parades als uitsmijter was het vooral uitkijken naar The Living Islands, de nieuwe incarnatie van Nid & Sancy. De formatie biedt exotische en bij momenten sensuele klanken die opbouwen naar onderkoelde beats. En dat klinkt best aardig, maar voorlopig ook niet meer dan dat.

Dan toch liever Goose, dat om of andere reden als Very Special Guest op de affiche staat, terwijl ze op de buitenlandse edities van Soulwaxmas gewoon met hun eigen naam prijken. Al verliest een dergelijke bemerking alle relevantie wanneer het viertal, na ingeleid te zijn door strippende kerstvrouwtjes, openen met een bijna verbazingwekkend strak “Can’t Stop Me Now”. Frontman Michael Karkousse danst als een Ian Curtis op speed en wanneer niet veel later “As Good As It Gets” door de zaal stuitert, lijkt Goose wel New Order 2.0. De band is echter meer dan een optelsom van invloeden, zoals blijkt uit het afsluitende en stormachtige “Words”, waarmee Goose niet alleen een instant classic geschreven heeft, maar evengoed een nummer dat zich live, met behulp van enkele gitaren, tot een precisiebom ontpopt.

Ook Soulwax kan met een lading nieuw materiaal uitpakken. Of het moet zijn dat de band covers bracht van nummers die op dit moment enkel in het universum van Stephen en David Dewaele tot de algemene muzikale kennis behoren. Wat er ook van zij, Soulwax speelde dingen die nieuw in het gehoor klonken, en dat is geen klein beetje goed nieuws. De laatste studioplaat van de band, Nite Versions, dateert namelijk alweer van 2005 en is dan eigenlijk een update van het nog een jaar oudere Any Minute Now, waarvan toen al gezegd werd dat hij lang op zich had laten wachten.

Afgaand op wat vanavond te horen valt, mag een nieuwe plaat spoedig in de rekken belanden, zodat dat materiaal snel dezelfde reacties van het publiek kan krijgen als het van een uitzinnige, dubbele drumsolo voorziene “Miserable Girl” of de flard “Theme From Discotheque”, dat een geslaagde poging vormde de avond in één zin samen te vatten. Als, en in de kerstperiode zijn we geneigd in wonderen te geloven, Soulwax effectief in de loop van volgend jaar nieuwe songs op de wereld loslaat, zien we overigens niet in waarom ook dan geen Soulwaxmas gehouden kan worden. Want misschien is dit festival niet noodgedwongen ingekrompen, maar drie jaar geleden simpelweg te groot begonnen.

Soulwaxmas houdt dit jaar nog halt in Londen, Zürich en Parijs.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vier =