The Walkmen

Voor een met veel te weinig volk gevulde zaal mochten The Walkmen
gisteravond bewijzen dat ze de status van Grote Groep die ze in
Amerika genieten, hoegenaamd niet gestolen hebben. En om een lang
verhaal – afijn, de set duurde toch meer dan een uur – kort te
maken: dat deden ze.

Ondertussen hebben The Walkmen al een uitgebreid oeuvre waaruit ze
naar hartenlust songs kunnen graaien. In Trix maakten ze daar
dankbaar gebruik van en wisselden ze behendig af tussen ouder
materiaal (met als hoogtepunten o.a. ‘We’ve Been Had’ en het
overweldigende ‘The Rat’) en nummers uit het geweldige ‘Lisbon’
(‘Woe Is Me’, ‘While I Shovel the Snow’, ‘Victory’ en een
knetterend ‘Angela Surf City’). Nieuwer stuff is ons meer bekend en
zorgde voor de persoonlijke hoogtepunten van de show, maar de rest
hoefde daar geenszins voor onder te doen.

Kopstuk van de band is de geweldige Hamilton Leithauser, een zanger
met volledig unieke stem die helder, warm en tegelijk nasaal
klinkt. Dichtste vergelijkingspunt is Jeff Mangum (Neutral Milk
Hotel), maar beeldt u zijn stem in met de zalvende gloed van een
Matt Berninger (The National). Met die groep heeft de band
overigens – vooral live – wel meer gemeen. Beide zijn leveranciers
van statige, waardige en onder de huid kruipende rock die enorm
volwassen en groots aanvoelt, zonder daarom leeg of saai te
zijn.

The Walkmen is zoals gezegd groot in Amerika, maar stelt hier niks
voor. Dat is volslagen onterecht: de groep zit in de school der
indiegroepen in dezelfde klas als Modest Mouse (eveneens een groep
die het graag heeft over inwendige pijn of vervreemding in moderne
grootsteden zoals New York), Spoon, The Hold Steady en, jep, The
National; hell, The Walkmen hoeft daar geeneens onder te
doen voor het klasgemiddelde. Ze hebben zelfs iets gemeen met Bob
Dylan als het op hun meanderende, af en toe wild uithalende, maar
veelal ongrijpbare, grillige songs aankomt.

Ook live bewijzen ze dat al die lof terecht is. Eerlijkheid gebiedt
ons te zeggen dat het optreden hier en daar aan de langdradige kant
was en dat sommige nummers opeens heel erg op elkaar begonnen te
lijken. Nog grotere eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat dat
wellicht alles te maken heeft met onze gebrekkige kennis van hun
back catalogue. Wij gaan daar meteen iets aan doen, en
stellen voor dat u hetzelfde doet.

Volgende keer drie keer zoveel volk op post, çava?

‘Lisbon’ is uit bij Bella Union.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen − 3 =