Met het lappendeken Women vestigde Women meteen de aandacht op zichzelf. Niet alleen de plaat was een samenraapsel van songs, probeersels, drones en soundscapes, ook het groepsgeluid verenigde verschillende stijlen en invloeden tot een pruttelende bouillabaisse. Twee jaar later smaakt het gerecht niet alleen nog even lekker, maar is er van een allegaartje niet eens meer sprake.
Op Public Strain heeft het Canadese viertal een nieuw evenwicht gevonden. Nochtans lijkt er weinig nieuws onder te zon. "Can’t You See" klinkt net zo goed als een verloren gelegd nummer van Panda Bear, zoals de helft van de songs op Women. Hoogstens merken we op dat het allemaal wat grilliger eindigt. Die laatste gedachte pikken we op tijdens het ongemakkelijk aanvoelende "Heat Distraction", dat de vergelijkingen met Panda Bear en Animal Collective naar de achterkamertjes stuurt en zichzelf een duisterder kleed aanmeet.
En daarmee is meteen de toon voor de rest van de plaat gezet. Als een goedkope maar doeltreffende horrorfilm kiest de plaat voor gevoelens van onbehagen en ongemak. Het eenvoudige "Bells" bijvoorbeeld, dat vastgeklemd tussen het slepende minimalisme van "Penal Colony" (nauwelijks meer dan enkele gitaarakkoorden) en de aan Liars verwante rockuitspatting "China Steps", niet meer bevat dan enkele aangehouden aanslagen op een goedkoop keyboard. En hoewel het nummer de vreemdste eend in de bijt mag heten, geeft het wel uitstekend de toon van het album weer.
Donker, smerig en minimaal, net zoals de zompige garagestomper "Drag Open" of het beklemmende "Untogether", dat zich als een wurgslang bij elke ademteug wat strakker rond het lichaam trekt. Op de andere songs gaat het er iets subtieler aan toe, al kan het psychedelische "Eyesore" bezwaarlijk een vrolijke meestamper genoemd worden. De song zweeft tussen berusting en hoop, al hangt het vooral van de luisteraar af welke richting het uitgaat. Ook bij "Narrow Hall" leeft er enige twijfel, de overheersende toon is er een van vrolijkheid, maar tezelfdertijd houdt een gruizige fuzz-gitaar zich vervaarlijk op de achtergrond.
Het is het type detail dat in meerdere nummers opduikt en ook "Locust Valley" zo dubbelzinnig maakt. Een ritmisch pulserende drum contrasteert met de vals opgetogen gitaar en weggemoffelde zang. Hier mag dan wel geen pure duisternis gebracht worden, er is wel degelijk iets sinisters aan de hand. "Venice Lockjaw" zweert bij eenzelfde aanpak door zijn ijle melancholie zo te brengen dat het nooit duidelijk wordt of het opgeroepen verleden wel herinnerd wenst te worden.
Women heeft voor zijn tweede album subtiel een nieuwe richting gekozen. Klonken de nummers op Women ondanks (of net dankzij) de goedkope opnameapparatuur nog gezellig rommelig, dan kiest Public Strain veeleer voor de tochtige kelder waar het zonlicht nauwelijks schijnt. De vinnige mix van garagerock en psychedelica blijft behouden, maar ditmaal zorgen enkele schimmels voor de beklemmende trips. Met zijn tweede plaat belicht Women een ander facet van zijn geluid, een die ondanks alle onbehagen schreeuwt om meer van dat.
