Drums Are For Parades :: Master

Skeleton Ears, 2010.
PIAS

Een golf van opluchting rolt over Gent. Op het vlak van
opwindende teringherrie moest Oost-Vlaanderen de laatste jaren
namelijk de duimen leggen tegen Antwerpen (The Hickey Underworld),
West-Vlaanderen (Amenra) en Limburg
(Braddock/SardoniS).
But no more, uit de krochten van de Arteveldestad komt met
Drums Are For
Parades
namelijk een driekoppige moloch gekropen die zonder
schaamrood op de wangen naast die andere decibelmonsters kan staan.
Een schuimbekkende moloch bovendien, maar tegelijkertijd met een
zachte vacht. DAFP vindt op z’n debuut het perfecte evenwicht
tussen loodzwaar en verteerbaar. Laat er dus geen twijfel over
bestaan: ‘Master’ heerst!

Niet dat we onszelf profetische kwaliteiten toedichten, maar we
hadden deze mokerslag al een beetje voelen aankomen. De band rond
Wim en Geert Reygaert en Piet ‘Animal’ Dierickx sloeg al gensters
met hun ep ‘Artificial Sacrificial Darkness In The Temple Of The
Damned’, en in de ABclub kwam de plaaster van het plafond tijdens
hun shows voor Amenra en Baroness. DAFP is live
dan ook een bolbliksem van energie en of die elektrische
geladenheid op plaat kon worden gevat, was maar de vraag. Maar
kijk: de productietandem Niek Meul en Reinhard Vanbergen (Das Pop) en Howie
Weinberg (masterde ook ‘Nevermind’) laten uw stereo
paddestoelwolkjes blazen wanneer ‘Master’ rondjes draait.

En hoe dat dan klinkt? Wel, als een gangbang met de
bonken van Slayer, Kyuss, Black
Sabbath en Shining in de
hoofdrollen. Want DAFP spuugt de stijloefening in het gezicht en
mixt zowel sludge, stoner, hardcore als trashmetal in z’n
heksenketel. Neem nu het machtige ‘The Beast’ (met vocals door
Younes Faltakh van The Hickey Underworld): openen met een trashy
riff die dan op de hielen wordt gezeten door swingende strijkers om
daarna uit te monden in een hardcorefestijn. Ook in ‘The Law’
dicteren razende gitaren en diezelfde strijkers trouwens de
wet.

Verwacht echter geen belegen symfonische metal à la Metallica. ‘Master’
klinkt hondsdol en ziedend, maar de arrangementen van Vanbergen
maken de plaat net toegankelijk genoeg om niet enkel de
doorgewinterde lawaailiefhebbers aan te spreken. Niettemin durft
DAFP de waanzin in de ogen te kijken in ‘Opium Den Idiot Check’.
Denk aan de krankzinnigheid van Shining (Jorgen Munkeby speelt
trouwens sax), maar dan zonder de virtuositeit en met een nog
grotere sloophamer. Ook de scheurende schizofrenie op het einde van
‘Boy Was In The Death Room’ kan tellen qua gekmakende
intensiteit.

En dan is er nog drummer Piet Dierickx die zich helemaal opwerpt
als de Vlaamse Dave Grohl. Van bot gebeuk tot dwarse contraritmes:
hij beheerst het allemaal en met z’n retestrakke drumwerk
slaagt hij er net in om de dolgedraaide gitaren van de Reygaerts te
mennen. Want dat is DAFP: een ternauwernood beteugeld monster dat
het perfecte evenwicht vindt tussen groove en chaos. Luister maar
naar ‘Another Kind Of Bad’ of het ultieme hoogtepunt ‘I’m Not Who
You Think We Are’.

Het mag dus duidelijk zijn: het volwaardige debuut van Drums Are
For Parades is een ware voltreffer. Met z’n 33 minuten is de plaat
erg kort van lont, maar dat hoort nu eenmaal zo bij een
meedogenloze blitzkrieg. Bovendien heeft het trio niet langer nodig
om u een paar nekwervelfracturen te bezorgen. De vetste
teringherrie komt tegenwoordig dus uit Gent en zo zal het nog wel
even blijven. Obey your ‘Master’!

www.myspace.com/drumsareforparades

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + twintig =