Yoav :: A Foolproof Escape Plan

Man, wat hebben we Charmed&Strange, Yoavs debuut, vaak cadeau gedaan. Dat doen we namelijk met alles wat we écht goed vinden. Beter een briljant boek (*) of een pakkende plaat als je bij vrienden op bezoek gaat, dan een zoveelste fles wijn of bos bloemen. Deel de vreugde. Geef wat je zelf graag zou krijgen.

Of A Foolproof Escape Plan ook als alternatief voor een doos pralines in aanmerking komt? Mm, misschien. Mocht zijn debuut niet bestaan. Want verrassend is Yoavs tweede natuurlijk niet meer. Gelukkig is dat meteen ook het goede nieuws, want de Israëlische Zuid-Afrikaan uit Montréal had op Charmed&Strange al zozeer zijn eigen stijl gevonden, dat het misdadig zou zijn geweest om daarvan af te stappen. Verfijnen was de boodschap. En dat doet hij.

Klinkt A Foolproof Escape Plan aanvankelijk als Charmed&Strange, Part 2, dan wordt na een paar beluisteringen duidelijk dat Yoav wel degelijk geëvolueerd is. Want inderdaad: "Greed", de prachtige opener had zó op het debuut kunnen staan. En toch: hier klinkt een artiest die zijn kunstje niet uitmelkt, maar er hoorbaar plezier in schept om het naar een hoger niveau te tillen.

Dat lukt aardig in "Moonbike", dat de hele tijd klinkt alsof het kan openbarsten, maar dat telkens net niet doet. En erg vinden we dat niet eens. Een tantra-song dus, als het ware. Ook "Anynomous" heeft die onderhuidse spanning, maar daar zorgt het refrein wél voor relief.

Hoogtepunt 1 is "Little Black Box", een ogenschijnlijk vrolijk nummer dat tot luidkeels meezingen in de auto noopt, maar tegelijk een duistere boodschap verbergt. En dat verbergen bedoelen we letterlijk: Yoavs teksten lijken zich schuil te houden achter de melodie en de ritmes, zodat je pas na een paar beluisteringen doorhebt dat er meer is dan alleen het catchy refrein.

"Yellowbrite Smile", hoogtepunt 2, is een samenvatting van Yoavs muziek: koortsachtig, meeslepend, dwingend én swingend, en alweer gezegend met een refrein dat zich genadeloos in je hersens nestelt. Maar ook: een voorbeeld van de genoemde evolutie. Want is de tekst wel zo happy als we eerst vermoedden? En horen we daar niet plots een prachtig pianoriedeltje, dat de song eerst in twee breekt, om hem daarna meteen weer aan elkaar te plakken en mee richting climax te nemen?

"We All Are Dancing" is dan weer de perfecte afsluiter: een song die de laatste aanwezigen op het feestje zachtjes uitgeleide doet. Als we de deur achter ons dichtslaan, blijft de echo nog lang naklinken. Een mantra-song dus, als het ware.

Wie Yoav live aan het werk zag, weet: 99% van alle geluiden haalt hij geheel eigenhandig uit zijn gitaar, om ze vervolgens, met behulp van zijn indrukwekkende effectenpaneel (door Yoav zelf liefkozend The Beast genoemd), tot een geheel eigen sounduniversum te lijmen en te loopen. Dat hoéf je niet te weten om van zijn songs te genieten, maar het maakt ze wel nóg indrukwekkender.

De kans is dan ook groot dat de Orangerie van de Botanique op 6 oktober voor de helft gevuld is met onze vrienden en kennissen. Op voorwaarde dat ze ons eerst thuis uitnodigen, uiteraard. Het stapeltje tickets ligt hier klaar.

(*) "Suikerspin" van Erik Vlaminck.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + 4 =