Spiritual Beggars :: Return to Zero

Aha, een nieuwe schijf van Spiritual Beggars, de andere band van
Michael Amott (Arch Enemy & Carcass)! Dit is geen deathmetal
maar tekstvaste seventies hardrock. Het is ook geen
gimmick maar een echte liefde, want dit album is al nummer zeven
sinds 1994 en toen bestond Arch Enemy nog niet eens en was
‘stonerrock’ nog een relatief vers begrip.

Ondertussen wijzigden er een aantal dingen. Zanger Spice vertrok om
verder te doen met Mushroom River Band (iemand daar nog iets van
gehoord?). Opvolger JB deed gedurende een paar albums een duobaan
met zijn eigen Grand Magus en is nu weer vervangen door Apollo
Papathanasio. De powermetalfans (lezen die enola.be?) kennen hem
misschien als de zanger van Firewind. Ng een bekende is Per Wiberg,
die ook de toetsen doet bij in Opeth, het
progmetalbandje van die andere Zweedse Mikael. Het loont trouwens
de moeite om eens “snor” en “Per Wiberg” te googelen.

Die Wiberg speelt trouwens soms ook mee in het wat obscuurdere
Krux. Een nevenproject van Leif Edling (Candlemass) en het eerste
nummer, ‘Lost in Yesterday’ klinkt exact als iets van Krux, wat
gelikter en zonder die donkere sfeer, maar hetzelfde amalgaam van
doom metal, retro rock en een krachtige zanger. Die zanger komt wel
niet altijd even goed in beeld. Hij zingt niet vals of zo, maar
zijn hoge uithalen en powermetaldramatiek zijn niet altijd goed
gedoseerd binnen het kader van de doorsnee retrorocksong.

In een nummer als ‘Coming Home’ of de ballad ‘The Road Less
Travelled’ voel ik zelfs plaatsvervangende schaamte. Dat gevoel
krijg ik ook tijdens ‘Spirit of the Wind’ Of zei er iemand ‘Winds
of Change’ ? Zo’n oppervlakkig en dom vulsel zou niet mogen
voorkomen op een album met deze muzikanten.

Gelukkig is er tegengewicht: ‘The Chaos of Rebirth’ bijvoorbeeld is
een zwaarder nummer met bombastische zang en duistere toetsen.
Halverwege wordt het tempo ineens opgetrokken en komen ze zelfs aan
headbangen toe. Volgende track ‘We Are Free’ heeft veel meer
boogie-allure en blijft in je oren hangen met zijn catchy
zanglijntjes. Een gelijkaardig, southern gevoel krijg je
bij ‘Believe In Me’, waarin Michael Amott een duidelijke ZZ
Top-gitaarlijn heeft gestopt. Dat is niet erg onverwacht
natuurlijk, wat wel kan gezegd worden van het eerder
grungy aandoende ‘Dead Weight’. Het zou een
overblijfseltje van Soundgarden’s ‘Superunknown’ sessies kunnen
zijn.

Kijk, op zich heb ik er geen problemen met onoriginele muziek.
Zeker niet als die gefundeerd is in een adoratie voor bands van 35
of meer jaar gelden. Het is alleen zo jammer als je er niet meer in
slaagt om genoeg memorabele nummers te maken. De meeste nummers op
‘Return to Zero’ drijven op een paar clichématige rockriffs en dito
zanglijnen. Daar worden ruimhartige, maar weinig ter zake doende
piano- en orgelpartijen aan toegevoegd en klaar is kees. We krijgen
af en toe wel een leuk refreintje of een pakkende riff te horen,
maar echt geen enkel nummer blijft lang hangen na het beluisteren
van de plaat. De meeste vergeet je zelfs al terwijl je nog aan het
luisteren bent.

Ook de matte productie doet hier weinig goed aan. De vocals en de
drums zijn duidelijk met hedendaagse software bewerkt en de
basgitaar van Sharlee D’angelo is dan weer wel en dan weer niet te
horen. Zulke dingen nekken niet per se een goede song, maar ze
dragen zeker niet bij tot mijn luisterbereidheid, en er moeten
goede songs zijn natuurlijk.

Een paar degelijke tracks, een paar stinkers en een paar
onopvallende nummers: je kan dus niet van een geslaagd album
spreken. Als ze nu weer veel toeren en dan niet nog eens vijf jaar
wachten, dan kan het best zijn dat het volgende album weer van
hoger niveau is. Het blijven uiteindelijk wel klassemuzikanten die
hier aan het werk zijn, alleen waren ze hier denk ik niet zo
gefocust aan het werk. En deze misstap zal ook niet het einde van
Spiritual Beggars betekenen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vijf =