I Am Kloot :: Sky At Night

Na dubbelaar B, een aangename revisiting van I Am Kloot klassiekers en demo’s die eerder dit jaar verscheen, ligt sinds 9 juli Sky At Night in de rekken. Hier en daar wordt gefluisterd dat dit I Am Kloots The Seldom Seen Kid wordt, de plaat waarmee de band na ruim tien jaar bij het grote publiek zal doorbreken.

Als u het ons vraagt, had dat uiteraard al veel eerder moeten gebeuren. I Am Kloot is een uitstekende band die er verbazingwekkend goed in slaagt Manchesters ietwat grauwe reputatie als industriestad in straffe nummers te vertalen. En toch staat fantastische muziek maken niet zomaar gelijk aan succes hebben. Ondanks een behoorlijke fanbasis, is de reactie wanneer ondergetekende I Am Kloot vermeldt steevast: ’huh?’. Tel er echter de medewerking van Elbows Guy Garvey en Craig Potter als producers bij op en u heeft misschien een succesformule in de hand. Niet zozeer omdat Garvey en Potter zo’n uitstekend werk verrichtten — dat deed Garvey in 2001 ook al op I Am Kloots debuut Natural History — maar omdat de populariteit van Elbow sinds The Seldom Seen Kid nu eenmaal aanstekelijk kan werken.

Alles schijnt in het werk gezet te zijn om van Sky At Night dé plaat te maken. Naast klinkende namen vinden we op de achterzijde van ons promo-exemplaar ook nog wat woorden van lof vanwege Brits auteur Frank Cottrell Boyce. "All the different things I love about I Am Kloot have come together on this album," schrijft de man. John Bramwells straffe lyrics, de mix van venijn en melancholie in zijn stem, het gebalde samenspel van Andy Hargreaves’ jazzy drums en Peter Jobsons coole bas? Laat maar komen!

Helaas, zestien luisterbeurten later is het nog steeds niet duidelijk wat Frank Cottrell Boyce juist bedoelt. I Am Kloot haalt het met Sky At Night namelijk vooral uit een andere hoek. Bramwells bittere verhalen zijn er nog steeds, alleen zitten ze goed verborgen achter een sluier van dramatische strijkers, backing vocals die naar een catharsis neigen — de meest opvallende die van Guy Garvey zelf — en een reeks koperblazers die vooral "Radiation" het vaarwater van Elbow instuurt.

Enerzijds is het verfrissend om een iets ’hoopvoller’ I Am Kloot te horen, anderzijds kunnen we de indruk dat heel die Elbow-outfit de band eigenlijk niet staat, niet van ons afschudden. Zo verliest opener "Northern Skies" zichzelf na een minimalistische intro en een mooie samenzang tussen Bramwell en Garvey in de sentimentaliteit van het strijkerorkest. Het anders schitterende "To The Brink", een nummer over de vreemde figuren die uren alleen in de pub blijven hangen, kreunt ook wat onder het gewicht van cello’s en violen. In tegenstelling tot bij Elbow, waar strijkers en bombast al het goede van de band onderstrepen, lijken ze hier voornamelijk af te leiden van de bittere toon die I Am Kloot zich de voorbije tien jaar eigen heeft gemaakt.

Door de sluier van de grootse orkestratie schijnt gelukkig ook nog het talent van de heren Bramwell, Jobson en Hargreaves. Die laatste zorgt in "Fingerprints" — naast de raadselachtige remake van "Proof" het meest klassieke I Am Kloot nummer van Sky At Night — bijvoorbeeld voor een pittige drumintro en in "The Moon Is A Blind Eye" voor een welkome spanningsinjectie. Jobson en Bramwell laten zich dan weer vooral in "Lately" van hun beste kant zien, de ene met een fantastische bassolo, de ander met een scherp uitgehaalde "What do they want?".

Misschien heeft Sky At Night inderdaad meer in huis om het grote publiek te bekoren. Niet alleen Guy Garvey maar ook het gepolijste geluid zit daar zeker voor iets tussen. Voor wie I Am Kloot apprecieert om zijn wrange nasmaak, zal het echter even wennen zijn. Bovendien is de kans groot dat u in dat geval met een haat-liefde verhouding blijft zitten. Dat houdt het spannend, toch?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 4 =