The Dead Weather :: Sea Of Cowards

Geen jaar na debuut Horehound slaat The Dead Weather opnieuw toe, en dat mag letterlijk genomen worden. Sea Of Cowards is een ongemeen smerige, knoertharde lap viezigheid geworden. En we staan er zot van.

Een plaat die aanvankelijk wat onwennig aanvoelt, schreven we juli vorig jaar over Horehound, het debuut van The Dead Weather. Om daar aan toe te voegen dat eens hij onder je vel zit, de plaat je niet meer wil loslaten.

Wel, dat niet loslaten, bleek lelijk tegen te vallen. Op een of andere manier is Horehound in de vergetelheid gesukkeld en nu het album opnieuw enkele draaibeurten gekregen heeft, blijkt de magie ver zoek. Ja, het debuut van The Dead Weather had zijn momenten, maar het is niet de plaat die spontaan voor de geest komt wanneer we aan 2009 denken.

Hoe anders kan het dit jaar lopen. Natuurlijk kan ook in dit geval tegen volgend jaar een en ander veranderd zijn, maar Sea Of Cowards, waarmee The Dead Weather nu op de proppen komt, heeft op de luttele weken dat het schijfje hier ligt, zo’n indruk gemaakt dat we een beetje beschaamd zijn over de woorden van lof voor de voorganger. Van bij de eerste noten van opener "Blue Blood Blues" gaat The Dead Weather frontaal in de aanval.

En wees maar zeker dat die aanval behoorlijk doeltreffend is. Tussen de nummers door wordt je weinig of geen tijd gegund om ook maar even op adem te komen. Het zou nochtans geen overbodige luxe zijn, want The Dead Weather klinkt ditmaal ronduit gevaarlijk. Wanneer Alison Mosshart in "I’m Mad" kreunt dat ze gek is, klinkt ze helemaal geloofwaardig. Tel daar de hoekige riffs, fucked-up tempowissel en de flipperkastachtige electronica — die een beetje aan Millionaire doet denken — bij en je hebt een nummer dat je aan de muur nagelt als een psychopaat een van angst verlamde onschuldige blondine.

Ook bij Jack White laait het heilig vuur weer hoog op. Niet alleen moet hij qua dreigende uitstraling in "Die By The Drop" alles behalve onderdoen voor zijn speelmaatje Mosshart,. de bluesriffs die White in "I Can’t Hear You" laat ronken, zorgen voor dezelfde opwinding als bij de eerste kennismaking met The White Stripes zowat tien jaar geleden. En dat gevoel is, behalve veel te lang geleden, niet weg te krijgen voor de duur van Sea Of Cowards.

Elf nummers lang klinkt The Dead Weather alsof moord zopas gelegaliseerd werd en er nog enkele openstaande rekeningen vereffend moeten worden. De heftigheid waarmee de band in "Gasoline" tekeer gaat, is alvast van die aard dat de vroegere gevoelens van verliefdheid ten opzichte van Mosshart herbekeken worden.

Nope, dit is geen plaat voor watjes, om die term nog eens van onder het stof te halen.Sea Of Cowards is immers een plaat die eerder beelden oproept van hangjongeren die besloten hebben het rondhangen voor bekeken te houden ten voordele van het aloude platbranden van een stad, dan van liefdevol musicerende jongelui die hopen op wereldvrede of, het kan ook, een fijne avond uit. Wanneer in het afsluitende "Old Mary" dreigend over the moment of your last breath gezongen wordt, is het zonneklaar dat wat het ook is dat te gebeuren staat, het hoogstwaarschijnlijk iets is waarbij je hoopt net op tijd wakker te worden.

The Dead Weather heeft met zijn debuut enkele schijnbewegingen uitgehaald, maar hier wordt resoluut alle twijfel van tafel geveegd.Sea Of Cowards is zo in your face dat het bijna uitputtend is. Dit is dan ook het soort plaat waarvan je droomt wanneer je voor het eerst hoort van een band met een line-up als deze. Hopelijk volgen Them Crooked Vultures met hun tweede plaat het voorbeeld van The Dead Weather.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf + 6 =