The Dead Weather :: Sea Of Cowards

Hoeveel artiesten zouden er al in geslaagd zijn tweemaal in ons
eindejaarslijstje te verschijnen? Erg precies weten we dat niet,
maar we verwedden ons halve maandloon erom dat we ze op één hand
kunnen tellen. Eels zou er dit jaar
wel eens erg dicht bij kunnen zijn (eind augustus stuurt hij alweer
een nieuw werkje op ons af), maar ook Jack White dingt volop mee
naar die dubbele eer. Samen met zus Meg bracht hij eerder dit jaar
het ronduit verbluffende livealbum ‘Under Great White Northern
Lights’ uit, en nu ligt ‘Sea Of Cowards’ alweer naar ons te staren:
de tweede telg van The Dead Weather,
zijn zoveelste hobbyproject.

Iets meer dan een jaar geleden toonde The Dead Weather zich aan de
wereld als de supergroep van het jaar, opgebouwd uit leden van vier
rockbands die het afgelopen decennium voor een groot deel
bepaalden: natuurlijk The White Stripes, en
daarnaast The
Kills
(Alison ‘VV’ Mosshart), Queens Of The Stone
Age
(Dean Fertita), en The Raconteurs (Jack
Lawrence). Een line up waar wij wel even van stonden te kijken,
niet in het minst om de aanwezigheid van Alison Mosshart. Zoekt u
op YouTube maar even haar eigen versie van ‘Paris Summer’ op, en u
zal snel snappen waarom zij ons op elk moment van de dag mag
storen.

Het moet echter gezegd dat debuut ‘Horehound’ op geen enkel moment
de verwachtingen inloste. Een degelijke schijf, dat zeker, maar
zelden wat we echt konden hopen van dit fijne samenraapsel. We
weten ondertussen al lang niet meer waar White de tijd haalt om
zijn aandacht te verdelen tussen drie bands (ook The Raconteurs is
zijn geesteskind), zijn eigen label en zijn werk als producer, maar
minder dan een jaar na hun debuut heeft The Dead Weather al een
opvolger in de rekken liggen.

Dat er weinig tijd verspild mocht worden, maakt ‘Sea of Cowards’
meteen duidelijk. ‘t Is een vunzig, rokerig, in één haastige ruk op
band gepleurd plaatje vol onversneden lo-fi, vettiger dan
de berenpoten in Bart de Wevers stamfrituur. Zoals we ze graag
hebben dus. Eerste bemerking: meer nog dan op ‘Horehound’ verdwijnt
Jack op het achterplan en is de stem van VV dé spil waarrond de
band pivoteert.

Openingstrack ‘Blue Blood Blues’ is zowat het enige nummer waarop
de frontman zich nadrukkelijk laat gelden. “Shake your hips
like battleships
” klinkt het, een verzoek dat wij graag
inwilligen. Het is een prima begin, dat onmiddellijk het muzikale
spectrum van de plaat afbakent: aanstekelijk, gebald, maar ook
rauw, brutaal, smerig en onbeschaafd. Dat laatste gaat trouwens
niet alleen op voor de teksten, maar bovenal voor het cliënteel dat
daarin wordt opgevoerd: mensen op de rand van het leven.

Zo worden er personages opgevoerd die ze niet alle vijf op een
rijtje hebben (zoals in het op een bluesy elektrodeuntje gestoelde
‘The Difference Between Us’), koppels die elkaar het licht in de
ogen niet gunnen en daarom hun dagen vullen met elkaar de huid vol
te schelden (‘Hustle And Cuss’) of zelfdestructieve sujets aan de
afgrond die ze zelf gegraven hebben (“I’m gonna take you for
worse or better / to my little grave
” in de vooruitgestuurde
single ‘Die By The Drop’).

De muziek is navenant: uitgespuwde gitaarriffs onder een rauw en
ranzig stemgeluid. “What you whispered should be screamed /
screamed at the top of your lungs
,” brult VV in ‘Gasoline’ –
een raad die ze zelf maar al te graag in acht neemt. Halverwege ‘No
Horse’ dagen Alison en Fertita’s gitaar elkaar dan ook uit om het
meest onbeschoft te klinken. Maar het hoeft niet voortdurend op het
scherpst van de snee. De laatste distortion van
‘Jawbreaker’ is nog maar net weggeëbd of White zet ‘Old Mary’ al
aan met een parlando dat ons opvallend hard deed denken aan Joe
Gideon & The Shark.

‘I’m Mad’ is dan weer een heerlijk schizofreen nummer dat niet veel
meer om het lijf heeft dan de woorden uit de titel en een schor
lachje. Het – opnieuw – bluesy ‘I Can’t Hear You’ drijft
voort op een baslijntje dat zelfs een Niet Nader Genoemd Familielid
dat ons onlangs nog in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk
maakte dat Johnny Cash enkel in de ogen van oude zakken en
nerds allerhande nog goeie muziek is, liet ontvallen hoe
gestoord lekker dat nummer wel is.

Om maar te zeggen: ‘Sea Of Cowards’ overtreft moeiteloos het debuut
van de band. Lijstjesmateriaal? Yes, sir!

http://www.thedeadweather.com/

www.myspace.com/thedeadweather

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien + acht =