Lisa o Piu :: Behind The Bend

Nog geen jaar na When This Was The Future laat Lisa o Piu alweer nieuw werk op de wereld los. De nieuwe EP werd Behind The Bend gedoopt en bevat zes luisterliedjes zoals we die gewoon zijn van zangeres en songwriter Lisa Isaksson: lief, mooi en sprookjesachtig.

Geen plotse muzikale stijlbreuk op de nieuwe plaat van de Zweedse bosnimf en haar band. Lisa o Piu kiest ervoor om gewoon verder te gaan op het pad van de vorige plaat, die goede commentaren kreeg. Met de Zweedse bossen als inspiratie levert de groep nu dus opnieuw een plaat af met dromerige folkliedjes. De stem van Lisa Isaksson weet nog steeds moeiteloos te bekoren, maar over het algemeen zijn de nummers op Behind The Bend toch net iets minder sterk dan die op het vorige album.

Misschien ligt dat deels aan het feit dat de groep op deze plaat exact hetzelfde doet als op When This Was The Future. Fluit, harp en akoestische gitaar zijn zoals gewoonlijk de hoofdingrediënten van Isakssons psychedelische folk, maar op Behind The Bend verwerkt de groep toch ook wat nieuwe elementen in haar muziek. De sitar die doorheen het album regelmatig opduikt geeft de plaat bijvoorbeeld een vleugje oosters mysterie mee. In “Was It The Moon” wordt de sitar naadloos in de rest van het instrumentarium geweven met als resultaat een bezwerend mooi nummer.

Daarmee vergeleken klinkt “Simplicity” op het eerste gehoor een beetje saai. Een paar luisterbeurten maken echter duidelijk dat eenvoud in dit geval wel siert. “Simplicity is all I’m asking for”, zingt Isaksson en dat laat ze in de muziek weerklinken. “Dream Of Goats” bouwt daarop verder, maar twee zulke brave liedjes na elkaar is wat te veel van het goede. De plaat lijkt hier in een val te lopen die voor Lisa o Piu constant dreigt. Want waar juist ligt de grens tussen ingetogen en saai? Wanneer wordt intimistisch slaapverwekkend? Bijna altijd weet Lisa Isaksson aan de juiste kant van die lijn te blijven, maar af en toe struikelt ze. Gelukkig heeft het instrumentale “World Falling Down” genoeg eigenheid om de aandacht weer vast te krijgen.

Dan volgt het twaalf minuten durende “Child Of Trees”. Alleen al door zijn lengte trekt het nummer alle aandacht naar zich toe. Het duurt namelijk even lang als rest van de EP samen. Zo’n lang nummer op je plaat zetten is een riskante onderneming die vaker tot langdradig uitgesponnen muzak leidt dan tot echt goede songs. En jawel, ook hier loopt het helaas verkeerd: “Child Of Trees” mist coherentie. Het nummer begint dromerig, krijgt halverwege wat meer punch om uiteindelijk weer rustiger te eindigen. Op zich is dat goed, want dat houdt het boeiend, maar het echte probleem zit in de stukjes daartussen. Een deel van het nummer lijkt immers niet veel meer dan opvulling te zijn en daar gaat Isaksson dan ook de mist in. De overgang van fluisterfolksong naar bezwerende instrumentral duurt gewoon te lang en daarbij klinkt hij ook nog eens geforceerd. Wij vragen ons eerlijk gezegd af waarom het nummer niet gewoon in twee aparte songs opgesplitst kon worden, maar goed.

In afsluiter “Gong For Hours (Jupiter’s Under The Moon)” wordt het onbezorgde sprookjesbos ingeruild voor een donker, dreigend woud. “Gong For Hours” is niet meer dan een paar minuten vol ijzig klinkende geluiden die de stilte doorbreken. Wij zijn er nog steeds niet uit wat de bedoeling mag wezen, want qua sfeer past het niet bij de rest van de plaat. Op een album van pakweg The Knife zou er ongetwijfeld wat mee aan te vangen zijn, maar hier blinkt het nummer vooral uit in overbodigheid.

Dat laatste struikelpunt even buiten beschouwing genomen heeft Lisa o Piu toch een mooi EP’tje gemaakt. De groep heeft duidelijk zijn eigen sound< gevonden. Ze grijpen muzikaal duidelijk terug naar het verleden, maar wie doet dat tegenwoordig niet? Het grote publiek zal Lisa o Piu waarschijnlijk nooit veroveren, maar met hun intimistische luistermuziek lijkt dat ook niet hun doel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 2 =