Piano Club :: Andromedia

Aan de Afrekening te zien, lijken Vlaamse tieners tegenwoordig te denken dat rockmuziek zich grotendeels binnen onze landsgrenzen afspeelt. The Van Jets, Mintzkov, The Black Box Revelation en ga zo maar door: het zijn vooral Vlaamse bands die hoog prijken in De Mooiste Lijst Van De Hele Wereld. Dat die bands vaak maar veredelde afleggertjes zijn van wat in het buitenland al eerder en beter is gedaan, wordt daarbij vergeten. Het debuut van Piano Club heeft ook iets van zo’n veredeld afleggertje.

Voor u protesteert, laat ons even uitpraten. In Vlaanderen — of noem het België, want daar is Vlaanderen tot nader order slechts een deel van — wordt er eigenlijk heel veel goede muziek gemaakt. Een band als The Black Box Revelation heeft echt wel internationale allure, of neem The Hickey Underworld: bijzonder cool en spannend. Maar net zo goed zijn er Belgische groepen die behoorlijk overschat worden. Om maar te zeggen dat bijvoorbeeld Absynthe Minded heus geen Werchteravond hoeft af te sluiten. Wat een horde gillende meisjes daar ook van mag denken.

Maar Andromedia dus, het — we zeggen het er maar meteen bij — bijzonder aanstekelijke debuut van Piano Club, een drietal uit Luik. Vorig jaar had de band een hitje met "Girl On TV", een springerige electropopsong met eightiesinvloeden die deed uitkijken naar meer. "Girl On TV" staat niet op Andromedia, maar de twaalf nieuwe nummers liggen wel in het verlengde van dat catchy synthgeluid.

"Aanstekelijk", zeiden we en niets is minder waar. Piano Club bewijst op zijn debuut dat het meer dan één goeie popsong kan schrijven en dat het perfect weet waar een snedige hook te plaatsen. Bijzonder catchy nummers kortom, m´´r denken wij daar steeds bij: MGMT heeft hen dit al voorgedaan. Deze synthpop drijft op de eightiesrevival die enkele jaren geleden weer in zwang raakte.

Toch is het te eenvoudig om op basis van die argumenten aan Andromedia voorbij te gaan. Wij halen niet zomaar woorden als aanstekelijk en catchy van stal. Zeker twee derde van deze plaat voldoet perfect aan beide criteria en op de swingende pop van "Not Too Old" (met een gastrol voor Morrodors vocoder) of de single "Love Hurts" kunnen wij onmogelijk blijven stilzitten. Dit zijn synthpopdeunen badend in een opzwepende sfeer van euforie. Piano Club op z’n best.

Ook de wat schuchtere binnenkomer "The Masks" mag er zijn met zijn refrein als vuurwerk, en "The Lost Words", het meest rocky nummer op deze plaat, is een gedoodverfde single. Maar onze favoriet is misschien wel het olijke "Elephant In A Room" met zijn hoge stemmetjes dat knipoogt naar het iets meer psychedelische popgeluid van Of Montreal.

Aan het eind duurt Andromedia iets te lang en dat is jammer. Tot net over halfweg, met het funky "Humankind", gaat het immers bijzonder goed. "Honeymoon" is daarna echter een volstrekt overbodige schets van een song en in "Attilan" belandt Piano Club aan de verkeerde kant van de eighties kitschlijn.

Maar zelfs al staan er enkele missers op deze plaat en zelfs al had Andromedia nog iets gebalder gekund, het is van het uistekende debuut van Montevideo geleden dat wij nog eens zo ingepakt werden door popmuziek uit de Walen. Het debuut van Piano Club heeft alles om het in België te maken — al zal het waarschijnlijk wel weer niet opgepikt worden door het Vlaamse publiek — maar we mogen toch ook niet voorbijgaan aan het feit dat Piano Club voorlopig nog volop op zoek is naar een eigen smoel. Desalniettemin is dit een aanstekelijke kennismaking met het trio. Een equivalent voor MGMT hadden we in België immers nog niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 + 17 =