Piano Club :: ”Wij moeten het hebben van Pure FM… en goddeau”

Pfwieuw! Wij zijn zeer te spreken over Andromedia van het Luikse trio Piano Club, maar we raken er niet aan uit aan welke bands Piano Club nu precies ontsproten is. Hollywoord Porn Stars, My Little Cheap Dictaphone, Malibu Stacy, allemaal schijnen ze gelieerd te zijn. Aan Piano Club-zanger Anthony Sinatra — zijn echte naam — om het ons uit te leggen.

Anthony: "Piano Club, dat zijn Jayce, onze bassist, Salvio, de drummer, die ook bij Malibu Stacy speelt, en ikzelf op zang. We spelen al jaren samen voor het plezier, maar we hadden nooit enig concreet doel met de groep. Geen concerten spelen, geen platen opnemen, gewoon wat samen jammen in de kelder van mijn ouders."
"Toen ik Redboy (zanger van My Little Cheap Dictaphone, ac) tegen het lijf liep, vroeg hij me of ik geïnteresseerd was om in zijn band te komen spelen. Maar na daaromtrent wat ideeën te hebben uitgewisseld, besloten Redboy en ik iets met z’n tweeën te doen en dat iets werd Hollywood Porn Stars. Met Hollywood Porn Stars namen we vervolgens deel aan Concours Circuit, een muzikale talentenjacht in Wallonië, en die wonnen we. Hollywood Porn Stars kreeg plots heel wat aandacht en werd prioritair aan andere dingen waar ik mee bezig was, met name Piano Club."<
"Kun je nog volgen? (lacht)"

enola: Nauwelijks, maar ga vooral door.

Anthony: "Met Hollywood Porn Stars namen we twee platen op: Year Of The Tiger en Satellites, maar na met die laatste getourd te hebben, waren we toe aan een break. Er kwam met andere woorden weer tijd vrij voor Piano Club waarmee we, in het zog van Hollywood Porn Stars, ook wat serieuzer aan de slag gingen. Nog in 2007 brachten we een eerste ep uit, met daarop onze single "Girls On TV", en nu is de debuutplaat eindelijk af, terwijl we oorspronkelijk nooit van plan waren een plaat te maken."

enola: Al die kruisbestuivingen tussen die verschillende groepen maken het er waarschijnlijk niet gemakkelijk op om je op één ding te concentreren.

Anthony: "Je moet weten dat alle groepen die aan Piano Club gelieerd zijn, en Piano Club zelf ook, onderdak hebben bij het JauneOrange-label. Dat is te vergelijken met een grote familie waarbinnen iedereen elkaar een beetje kent. In Luik repeteren heel wat bands ook in elkaars buurt waardoor het tijdens repetities dikwijls een af- en aankomen van mensen is. Op die manier gebeurt het al eens dat iemand van buiten de groep een instrument oppakt en mee begint te spelen."

enola: Een synthesizer bijvoorbeeld. Piano Club klinkt behoorlijk eighties.

Anthony: "Onze groepsnaam zegt het eigenlijk al, deze groep is ontstaan uit een gemeenschappelijke voorliefde voor synthesizers. We hebben het wel voor catchy, lichtjes foute melodieën en dat spacy sfeertje dat synthesizers vaak oproepen vinden we ook wel leuk. Met een piano kan je meer kanten op dan met een gitaar, daarom wilden we een prominente synthesizer in ons geluid, ook al om ons zo te onderscheiden van alle gitaargroepen rondom ons.

enola: Hadden jullie specifieke groepen als voorbeeld in gedachten bij de opnames van Andromedia?

Anthony: "Niet in het bijzonder. Ik denk dat je op onze plaat wel invloeden uit de jaren zeventig of tachtig kan herkennen, maar desondanks klinkt de muziek volgens mij behoorlijk eigentijds. Veel mensen horen er die typische jaren tachtig-sound in enkel en alleen omdat de synthesizer prominent in onze songs aanwezig is, maar het is niet zo dat wij enkel door die periode beïnvloed zijn. Ik luister naar zeer uiteenlopende muziekgenres, zowel recente dingen als muziek van lang voor de jaren tachtig. Wij spiegelen ons meer aan bands als Zoot Woman en Chromeo, die iets eigentijds doen met een geluid van vijfentwintig jaar geleden."

enola: Je noemt hier twee dance-acts. Leunen jullie gevoelsmatig dichter aan bij dance dan bij rock?

Anthony: "Niet noodzakelijk. We staan op het podium als een rockgroep, zonder machines of computers, maar dat wil niet zeggen dat we niet over de haag mogen kijken en ons moeten beperken tot één discipline. Bands als Chromeo of Zoot Woman zijn interessant omdat het ook bij hen niet helemaal duidelijk is welke kaart ze precies trekken. Het zijn bands die risico’s durven nemen en een eigen geluid nastreven. Neem ook Yeasayer: kan jij één stempel plakken op hun laatste plaat? Dat is niet afgebakend rock of dance, of wat dan ook. Dat is een smeltkroes van vele genres die je nog niet eerder op die manier hebt gehoord. Met Piano Club beogen wij hetzelfde. Wie zit er immers te wachten op de zoveelste kopie van iets dat decennia geleden al beter is gedaan? Wijzelf alleszins niet."

enola: Is het daarom dat er drie jaar zit tussen jullie eerste ep en Andromedia? Omdat jullie met iets ’eigens’ wilden komen?

Anthony: "We hadden na onze ep helemaal geen haast om snel snel met een full-album te komen. We hebben rustig de tijd genomen om al onze songideeën op te nemen en dat werk heeft op zich al vrij lang geduurd omdat we in de tussentijd ook met onze andere bands bezig waren. Daardoor lagen de opnames soms een tijdje stil en konden we oudere opnames meer van op een afstand herbeluisteren. Dat was de manier om het kaf van het koren te scheiden."
"We zaten ook gewoon op te nemen in mijn home studio, waardoor we ons nergens voor moesten haasten. Er kon naar believen met nieuwe geluiden geëxperimenteerd worden tot we helemaal het gevoel hadden dat alles op punt stond. We zijn dan ook zeer tevreden over onze plaat."

enola: Andromedia klinkt poppy en vrolijk. Een bewuste keuze of de sfeer van het moment?

Anthony: "Het is niet allemaal even happy hoor, sommige teksten zijn nogal somber. Maar het is waar dat we bewust geen zwaarmoedige plaat wilden maken. Ik zoek in mijn teksten altijd naar een lichtje in het duister, naar een gevoel van hoop. In de muziek waar ik zelf naar luister, hoor ik ook liever iets positiefs dan iets dat me deprimeert. Muziek bestaat om mensen energie te geven, om ze te doen dromen of om ze te troosten. Wat niet wil zeggen dat wat melancholie op tijd en stond verboden is."

enola: Een onvermijdelijk vraagje in tijden van communautair gekakel: mikken jullie op het dichtste buitenland, Vlaanderen?

Anthony: "Zeker. Wij maken muziek voor iedereen, niet enkel voor Walen of Vlamingen. Ik zing in het Engels en daarnaast spreken wij via onze muziek. Dat we Franstalig zijn is bijzaak."

enola: Toch kan je er niet omheen dat het merendeel van de Waalse groepen geen voet aan de grond krijgt in Vlaanderen.

Anthony: (zucht) "Het probleem ligt bij de media. Zij stellen het programmaschema op en doen de agenda setting. Als Studio Brussel beslist om onze single niet in hun playlist op te nemen, kunnen wij daar niet veel aan veranderen. Ik wil ook niemand met de vinger wijzen -– misschien heeft Studio Brussel gewoon beperkte ruimte om Belgische groepen te draaien en geeft het daarom de voorkeur aan Vlaamse bands -–, maar voor ons is het voorlopig vechten tegen de bierkaai."
"Daarnaast bemerk ik ook een andere mentaliteit in Vlaanderen jegens muzikanten, vergeleken met Wallonië. Je kent de Ultratop van de cd-verkoop? In Wallonië is het daarin zoeken naar Waalse groepen, in Vlaanderen zijn omzeggens de eerste vijf plaatsen door Vlaamse groepen bezet. En hoe komt dat denk je? Omdat Vlaamse media Vlaamse muzikanten aan het publiek presenteren. Bent Van Looy van Das Pop wordt bijvoorbeeld uitgenodigd in een tv-quiz. Zoiets bestaat niet in Wallonië. Wij moeten het hebben van die ene zender die onze single draait: Pure FM. En er zijn enkele Vlaamse websites die wat Waalse bands opvolgen, zoals jullie bij goddeau, maar daarmee houdt het op."

enola: Nog eentje om het af te leren. Op jullie MySpace vond ik nog niet veel concertdata in Vlaanderen terug.

Anthony: "Als ze ons vragen, komen we spelen, maar eerst moeten ze ons natuurlijk wel kennen. Onze platenmaatschappij heeft iemand om concerten in Vlaanderen voor ons te fixen, maar die krijgt regelmatig te horen dat onze single eerst op Studio Brussel moet worden gedraaid voor we op de affiche mogen staan. Dus als onze single niet wordt opgepikt, kunnen wij thuis blijven."
"Ik geef je het voorbeeld van de organisator van een groot Vlaams festival -– ik zeg liever niet welk — die ons na een optreden in Vlaanderen aansprak om te polsen of we bij hem wilden komen spelen. M´´r, zei hij er wel meteen bij, enkel als jullie wat airplay op Vlaamse radiostations hebben. Hij had ons dus zien spelen en hij vond het goed, maar ons dan gewoon boeken voor zijn festival, dat niet. Tja."

enola: Een vrolijkere noot dan maar om mee af te sluiten: wat heeft de nabije toekomst voor jullie in petto?

Antony: "Een aantal festivals spelen, onder andere Dour en Les Ardentes. We willen veel spelen nu, we hebben lang genoeg in de studio gezeten. ’t Is ook maar door te toeren dat je inspiratie opdoet voor nieuw materiaal. We hebben nog wel wat nummers liggen die niet op Andromedia zijn beland, maar misschien gaan we op onze volgende plaat wel een totaal andere richting uit. Maar gesteld dat we van Andromedia een miljoen exemplaren verkopen, dan gaan we gewoon op deze weg door (lacht)."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − zes =