Sopha :: Before We Go Bald

Ponkie Records, 2010.
LC Music

U heeft nog nooit gehoord van Sopha? Dan bent u lang niet de
enige. Deze Antwerpse bende maakt al enkele jaren vrolijke
popmuziek, maar tot voor kort scheen niemand buiten de agglomeratie
hen te kennen. Hopelijk komt daar voor de sympathieke jongeheren
weldra verandering in. Want zopas brachten zij hun visitekaartje
uit. ‘Before We Go Bald’ is uiteindelijk een cocktail van genres en
stijlen geworden, maar dan wel één met een eigen smaakje. Met als
rode draad de doordachte teksten vol silliness, die meer
dan eens een lach op ons gezicht weten te toveren, levert dat een
leuk werkstukje op.

Originaliteit is niet meteen de sterkste troef van dit elftal en
de verschillende invloeden liggen er vaak vingerdik op, al weten de
jongens deze meestal toch op compacte wijze te bundelen tot een
eigen geluid. Bovendien steken ze hun referenties niet onder
stoelen of banken, zoals blijkt uit de titel van openingstrack
‘Semi Kuti’, een blanke interpretatie van afropop met een vocale
knipoog naar David
Byrne
. Meteen maken we kennis met de blazerssectie van deze
band, die ook op de rest van de cd steeds een grote rol speelt en
het geheel een bijzonder swingend randje geeft. De grootste
kwaliteit van de groep wordt echter pas duidelijk naar voor
geschoven in ‘Boyboys/Chickieboys’. De vaak erg grappige en altijd
minstens amusante teksten, worden uitstekend gebracht door de
zangers van dienst.

Het sleazy ‘Christian Body’ werd vooruitgeschoven als
single en dat lijkt een zeer slimme zet. Een iets trager tempo en
het funky gitaarspel zorgen ervoor dat het nummer altijd scherp
klinkt, maar tegelijkertijd ook erg goed verteerbaar blijft. Ook de
volgende track, waarin het meest toegankelijke van Zappa wordt
gelinkt aan een uitstekend staaltje rap, is een schot in de roos.
Met ‘The Best Prostitute In Town’ maakt de groep echter voor de
eerste keer een mindere beurt. De wereldse invloeden kunnen niet
toedekken dat de melodie van deze song eerder arm is. Ook tekstueel
is dit wellicht het minste dat je kan terugvinden op ‘Before We Go
Bald’.

Wederom horen we echo’s van Frank Zappa en Talking Heads in
‘Pretty Pictures’, en het ambitieuze orgeltje luidt zo één van de
sterkste nummers van deze plaat in. ‘ROTS’ doet echter opnieuw
eventjes fronsen, waarbij vooral de gescandeerde eerste strofe zijn
effect volledig mist. Een gastrol van Gregory Frateur, zanger van
Dez Mona,
trekt nog heel wat recht, maar over het algemeen duurt het allemaal
een stuk te lang en worden er te veel stijlen gemixt om tot een
coherent resultaat te komen.

Vlug verder naar ‘Pismo’ dus, opnieuw één van de hoogtepunten,
waarbij de nadruk volledig op hiphop komt te liggen. ‘Break The
French Kiss’ klinkt wederom zeer zonnig en toegankelijk. Dit levert
best leuke pop op, maar meer dan dat ook niet. ‘Mono Lake’ begint
met een sferische gesproken intro en drijft verder vooral op een
stuwende baslijn. Dan rest ons nog ‘Surprise’, dat zich een
waardige outro toont en doet denken aan oude TV tunes.

De lente is begonnen en dat wil dit fijne plaatje ons meteen
duidelijk maken. Wie dus dit jaar nog geen soundtrack vond voor de
autoreis naar het zuiden, raden we aan om de jeugd eens een kans te
geven. Al is er hier en daar nog ruimte voor verbetering, Sopha
toont zich met dit album alvast behoorlijk leergierig en doet
uitkijken naar wat nog komen moet.

Sopha speelt op 9 mei op Manu Mundo in Boom.

www.sopha.be
www.myspace.com/sophamusic

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − 9 =