Corinne Bailey Rae :: The Sea

Vier jaar na haar debuut is Corinne Bailey Rae eindelijk terug, met een meer dan waardige opvolger. Eindelijk, want na de plotse dood van haar man in 2008 had Bailey Rae andere dingen aan het hoofd dan het uitbrengen van een tweede plaat. Nu bewijst ze met The Sea hoe mooi een verwerkingsproces kan klinken.

Toen Corinne Bailey Rae in 2006 op de voorgrond trad met haar titelloze debuutplaat, moet de wereld er bijzonder zonnig voor haar hebben uitgezien. De hit "Put Your Records On" maakte overal ter wereld mensen vrolijk en van het album werden miljoenen exemplaren verkocht. Bij ons bleef de plaat door de schaduw van souldiva’s Amy en Duffy eerder een goed bewaard geheim, maar in thuisland Groot-Brittannië werd Bailey Rae een regelrechte ster. Tot haar echtgenoot Jason Rae overleed aan een overdosis en het heel stil werd rond de mooie Corinne. Nu is ze dus terug, met een ingetogen en tegelijk krachtig album, met een rouwbandje eromheen.

Dat de zonnige en complexloze soft soul van Bailey Rae’s debuut nu plaats heeft gemaakt voor een donkerder album zonder oooh’s en lalala’s, mag dus geen verrassing heten. Maar dat wil niet zeggen dat The Sea een lange, rouwende treurzang is geworden. Het gemis van haar geliefde speelt weliswaar een belangrijke rol, toch heeft The Sea meer te bieden dan sober verdriet en rouw. De stem van Corinne Bailey Rae is sinds haar debuut een stuk sterker en rijker geworden, en dat geeft deze tweede plaat meer variatie en volume.

Opvallend is dat enkele nummers geschreven zijn vóór de tragische dood van haar echtgenoot. De bloedmooie, emotionele afsluiter "The Sea", met een jazzy piano in een subtiele glansrol, is in feite gericht aan Bailey Rae’s eerder gestorven grootvader. Nu krijgt elk woord in het nummer extra betekenis: "The sea, the majestic sea, breaks everything, crushes everything, cleans everything, takes everything from me". Ook "I’d Do It All Again" lijkt over veel meer te gaan dan de ruzie met Jason waardoor het geïnspireerd werd. Wat eigenlijk een voor-en-na-album is, wordt zo bijna uitsluitend een na-album.

Enkele keren wendt Bailey Rae zich nadrukkelijk tot haar afwezige geliefde, zoals met de voorzichtige, donkere opener "Are You Here", waar haar gevoelige stem meteen de hoogte in gaat. Maar net zo goed gooit ze de gordijnen af en toe helemaal open. Het opwindende "The Blackest Lily" is zo’n vrolijke noot die The Sea uit het niets een dosis funk en sexappeal geeft. Gaandeweg wordt Bailey Rae’s stem opgewekter, gaat het tempo omhoog en mag er met de kont geschud worden, zoals bij het duo "Paris Nights / New York Mornings" en "Paper Dolls".

Het hoogtepunt van The Sea is "I Would Like To Call It Beauty", een heerlijke ode aan de mooie dingen in het leven, de dingen die je erdoor helpen als je aan de grond zit. Want ook daar gaat dit album over: over verwerken, over opnieuw dromen en schoonheid vinden in de kleinste dingen. Dat doet Corinne Bailey Rae ondertussen weer, niet meer met zorgeloze en soulvolle popliedjes, maar met een volwassen en persoonlijk album dat haar talent nog eens duidelijk in de verf zet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − 1 =