Toeval bestaat niet: we vielen haast achterover toen we hoorden dat
de Ierse singer-songwriter Villagers, die het
voorprogramma verzorgde, niet alleen op Conor Oberst lijkt, een
zeer gelijkende stem heeft en hetzelfde soort muziek maakt ook nog
eens ‘Conor’ heet. ‘Bright Eyes-niveau’ haalde hij jammer genoeg
nog niet: daarvoor moet hij de geaffecteerdheid in zijn stem nog
iets beter leren doseren en wat aan zijn gitaarspel werken. Want
ondanks het feit dat deze jonge Ier ons enkele uitstekende nummers
bracht, haalden zijn eentonig getokkel en gitaarspel al snel de
vaart uit het optreden. We kijken er in elk geval naar uit om de
muziek eens met een volledige band te horen (die er in Brussel
omwille van praktische redenen niet bij was).
Waar ga je vanavond naartoe? Wild Beasts?? Oei
oei oei, pak uw oordopkes maar mee! – wijze raad van onze
moeder, al moesten we haar toch eventjes uitleggen dat het hier
géén obscure metalband betrof, wel integendeel: in de Botanique
kregen we vier rasechte Britse indieboys te zien, vetkuif en
ironische moustache incluis. Met ‘Two Dancers’ gaven ze ons een van
de origineelste en fijnste debuten van 2009 – nu moesten ze enkel
nog bewijzen dat die ook live overeind kon blijven. De heren hadden
bovendien iets goed te maken: ze wisten ons te vertellen dat hun
eerste passage in diezelfde Botanique, een dik jaar geleden
“our worst show ever” was.
Er werd nochtans niét zo overtuigend afgetrapt met een ietwat makke
versie van ‘The Fun Powder Plot’ – alsof ze nog even naar de
juiste vorm en geluidsmix zochten. Vanaf ‘This Is Our Lot’ zat het
echter volkomen goed: er werd kwiek van zanger gewisseld (de
falsetto van de bassist Hayden tegenover de zware bas van gitarist
Tom) terwijl de drummer het boeltje zeer strak bij elkaar hield.
Het publiek deed enthousiast mee en er werd vrolijk met de heupen
gewiegd en in de handjes geklapt – de zomerfestivals leken eventjes
niet meer zo ver af.
Toen ze ‘Two Dancers’ aanvatten, leek het echter alsof de hele set
slechts een opbouw was naar dat moment – want, jongens, wat een
wéreldnummer. Het nummer trapt af met de zware grafstem van Tom
Flemming en lijkt twee seconden lang de Editors-weg op te gaan maar
barst al snel los in iets dat duizend keer creatiever en leuker is
dan wat die mannen ooit hebben voortgebracht. Duizend keer
energieker dan op plaat, en bijzonder dansbaar. Buitenaardse disco
voor een nieuwe generatie. Zoiets.
Ze hadden hun goede vorm dus te pakken en hebben dat de rest van
het (betrekkelijk korte) optreden ook mooi doorgezet. Altijd fijn
om te zien hoe een band live boven zichzelf uitstijgt en muziek die
op cd soms wat glad geproduced klinkt, wist om te zetten in
dynamische, dansbare songs. Festivalvoer!
