Het wordt stilaan een cliché: wie aan Canada denkt, denkt niet
langer aan beren of nationale parken, maar aan de enorme voorraad
goede indiebands die het land herbergt. De bekendste hiervan zal
ongetwijfeld Arcade Fire heten, maar Godspeed You! Black Emperor
was wellicht de eerste wiens succes tot ver buiten de landsgrenzen
reikte. Toen deze groep in 2003 bekend maakte er voor onbepaalde
tijd de brui aan te geven, kwam de muzikale focus van enkele van
zijn leden op één van hun andere projecten te liggen: A Silver mt.
Zion groeide uit tot een fenomeen, dat qua succes ondertussen zeker
niet meer onder hoeft te doen voor zijn voorganger.
Het was alweer een tijdje geleden dat we de jongens en meisjes van
Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra (zoals de
groep thans heet) nog eens op bezoek kregen in ons kleine landje.
Met een nieuwe langspeler op zak – het verdienstelijke ‘Kollaps
Tradixionalis’ – lokten de Canadezen heel wat jonge- en oude lui
naar Brussel. Met in ons achterhoofd nog hun vorige passage in de
Botanique – waar zij meer dan een uur te laat aantraden wegens het
missen van hun boot – wachtten we bang af in de (haast)
uitverkochte Orangerie. Onze angst bleek prematuur, want slechts
enkele minuten over negen doofden de lichten.
Zichtbaar op hun gemak, kwamen de vijf leden van de huidige
bezetting het podium op. Er volgde geen spectaculaire intro, maar
wel een uiterst gemoedelijke verwelkoming van zanger/gitarist en
frontman Efrim Menuck. Opener van de avond was het duo ‘I Built
Myself A Metal Bird/I Fed My Metal Bird The Wings Of Other Metal
Birds’, dat nu weer meeslepend en dan weer ronduit spetterend
klonk. Ook na dit nummer nam notoir pessimist en pain in the ass
Menuck merkwaardig genoeg uitgebreid de tijd om een praatje te
slaan met het publiek, met een zeer uitgebreide Q & A tot
gevolg, waarbij soms onnozele, soms hilarische vragen werden
gecounterd met nog geestigere antwoorden. De tweede song van de
avond, een bloedmooie versie van ‘There Is A Light’, was wederom
een schot in de roos en werd een eerste hoogtepunt.
Maar ook de rest van de nummers werden gesmaakt door een
enthousiast, maar ook best rustig publiek, waarbij vooral een
magistrale herwerking van ‘1,000,000 Died To Make This Sound’ nog
steeds in ons hoofd nazindert. De grootste verrassing van de avond
was echter een bijzonder goedgeluimde frontman, die de rol van
gastheer perfect neerzette en zich ontpopte tot een meesterlijk
komisch talent. Waar zowel platen als optredens van A Silver Mt.
Zion vroeger vaak de nodige pretentie en ‘spielerei’ meebrachten,
zien we dat de groep nu stilaan zijn jeugdig determinisme omruilt
voor een volwassen bezieling. Toegegeven, als de zanger op dreef
raakte, nam hij geen blad voor zijn mond en liepen zijn monologen
via de politieke en maatschappelijke paden die de groep ook
voordien al bewandelde. Maar gelukkig mocht er dit keer ook al eens
gelachen worden.
Een leuke, mooie en opvallend ontspannende set werd na bijna twee
uur afgesloten, met ‘Microphones In The Trees’ als toegift. Blij en
voldaan keerde het publiek naar huis. Een net gemiste trein zorgde,
met dank aan de NMBS, voor een halfuur extra nagenieten van een
geslaagde avond. Want zeg nu zelf: als zelfs Efrim Menuck
tegenwoordig al vrolijk door het leven gaat, wat zijn dan dertig
minuten extra van onze tijd?
Kollaps Tradixionales van Thee Silver Mt. Zion Memorial
Orchestra is verkrijgbaar bij Constellation.
