Ov Hell :: The Underworld Regime

Indie Records, 2010

Intrige en verraad, we smullen er allemaal van. Wie de onfrisse
verwikkelingen rond het Noorse Blackmetal-instituut Gorgoroth heeft
gevolgd kon zijn pret niet op, tenzij het misschien echte die
hard ‘trve kvlt’
fans betrof. Het groepje dat nu de naam
Gorgoroth draagt (met originele gitarist Infernus) kwam eind vorig
jaar met een nieuw album voor de dag, de andere partij is nu
eindelijk zover. King ov Hell – de vroegere bassist van Gorgoroth
en toen ook belangrijk songschrijver – vond na enkele jaren leuren
met deze tracks dan toch een paar kameraden met tijd en goesting om
ze af te werken in de studio.

Het zijn niet van de minsten trouwens die meespelen op ‘The
Underworld Regime’: Frost van Satyricon en 1349 op
drums, Ice Dale van Enslaved op gitaar,
terwijl Shagrath van Dimmu Borgir de vocalen
voor zijn rekening neemt. King ov Hell heeft misschien zijn proces
verloren maar niet zijn adresboekje. Grote afwezige is natuurlijk
Gaahl, de ex-zanger van Gorgoroth, die samen met King ten onder
ging. Die nam ondertussen, zoal het een echte diva betaamt, met
veel drama afscheid van de metal om zich ondermeer te concentreren
op een carrière in de modewereld.

Zo kwam het dus dat nummertjes die eerst geschreven werden voor een
gewoon Gorgoroth-album, enkele jaren later verschijnen op het
debuut van een gelegenheidsbandje met veel starpower. Zijn het nu
ook goede songs, vragen we ons af? Ik riposteer met een
filosofische tegenvraag: wat is goed? En als je rekening houdt met
wat hierboven staat, is ‘gewoon goed’ dan wel goed genoeg of is dat
dan ondermaats? De punten die ik hier uiteindelijk heb op gekleefd
wijzen erop dat het ook voor ondergetekende nog een open vraag is.
Maar lees gerust verder om een idee te krijgen van wat de muziek
juist inhoudt.

‘The Underworld Regime’ bevat niet veel verassingen: Noorse
blackmetal en niks anders wordt er gespeeld. De tempo’s variëren
van traag tot woest, maar zitten meestal ergens daartussen.
Shagraths bijdrage is nogal aanzienlijk, zijn vocalen zijn gelaagd
en worden duchtig bewerkt met de effectencomputer. Ook het
veelvuldige gebruik van sfeerscheppende sampletjes zou wel eens
zijn idee kunnen zijn. We horen in ieder geval verschillende
donderstormen, krakende deuren en een roedel huilende wolven.

De eerste song, ‘Devil’s Harlot’, is meteen een ferme aanval op je
nekspieren: niet te veel tralala hier. IJzige blackmetal-riffs en
vileine vocals; niks bijzonders, maar kom, we voelen ons op scherp
gezet voor wat gaat komen. Jammer genoeg blijven we nog wat op onze
honger zitten. De volgende drie nummers – ‘Post Modern Sadist’,
‘Invoker’ en ‘Perpetual Night’ – zijn wat trager, zelf zouden ze
misschien beweren “meer uitgewerkt”. Ik vind ze echter nogal
zielloos. Het dendert heftig voorbij en soms klinkt het wel
evil en zo, maar er blijft zo weinig van hangen. Je kunt
ze afzonderlijk herkennen aan de gebruikte samples, maar de muziek
zelf klinkt nogal als Noorse eenheidsworst.

Vanaf het midden wordt het gelukkig beter. ‘Ghosting’ is een track
waar alles wél juist zit. Het is een traag slepend geval, waarin de
doomy tempo’s, dubbele basdrums ijzelende gitaren en
Shagraths donderpreken elkaar perfect aanvullen. De luisteraar
krijgt alsnog zin om de rest van het album af te luisteren. En
waarom niet, eigenlijk? ‘Acts of Sin’ bevat weer redelijk wat
snelle, agressiever stukken en zelfs een redelijk catchy
refreintje. Naar het einde toe begint het nummer wat te meanderen.
Ik hoor er wel een snuifje cyberthrash à la VoiVod in.

De laatste twee tracks van ‘The Underworld Regime’ zijn gezongen in
het Noors, maar passen muzikaal perfect bij de rest. ‘Krigsatte
Faner’ bevat een kille melodie en een methodische bruutheid die
goed gedoseerd zijn, zodanig zelfs dat het eigenlijk een erg
stereotypisch nummer is, zonder dat we ons daaraan ergeren. ‘Hill
Norge’ is het meest bombastische nummer van het album en hoewel het
niet één en al Dimmu-bombast is, vind ik het er toch wat over.

‘The Underworld Regime’ is geen slecht album, maar het heeft
duidelijk te lijden gehad onder de gefragmenteerde
ontstaansgeschiedenis. Iedereen die ermee bezig is geweest is
professioneel en getalenteerd, en daardoor is er op zich niets mis
met deze nummers. Het is alleen zo dat ze ook niet echt iets
bijdragen tot het genre, omdat de nummers daarvoor bevlogenheid
missen en dat duistere, dat ongrijpbare dat tegelijkertijd afstoot
en aantrekt zoals bij Mayhem of Marduk of
Darkthrone.

Een ‘veilig’ blackmetal album, kan dat? Dat moet ieder voor zich
uitmaken, maar als je nog iets zoekt voor ‘s morgens in de auto, op
weg naar het werk, iets dat je wakker houdt zonder dat het de
aandacht van het verkeer afleidt, dan is ‘Ov Hell’ misschien wel
een goede keuze!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − 10 =