Paranoiacs :: Love Junks

’t Is proper: net nu politici balken dat we allen in de toekomst langer moeten werken en ons met generatiepacten om de oren slaan, houdt Paranoiacs ermee op. De sympathieke Bornemse rekels hebben de kaap van de vijftig nog niet overschreden, maar wuiven met Love Junks en een afscheidstournee op fraaie wijze hun talloze scharen fans uit.

Mais où sont les neiges d’antan? We schrijven begin jaren negentig en waren getroffen door een van Cupido’s venijnige pijlen. Op een anonieme verjaardagskaart na waren we echter te schuchter om onze gevoelens aan D. uit O. kenbaar te maken. Gelukkig bood de plaatselijke bib een uitweg en was de uitgeleende Paranoiacs-cd Bananas algauw gekopieerd op een cassette die ons in onze zielenpijn begeleidde. Maandenlang knalden garagerockkleppers als "I’ve Been Waitin’" (tot sint-juttemis, ja), "I Want You" (zeker weten, toen) "Chained For Life" (euh … liever niet), "You’ll Never Be My Girl" (ain’t that the truth?) door de boxen. U merkt het: vervlogen tijden en jeugdnostalgie.

Rafke van de Paranoiacs is groter dan God, laat daar geen twijfel over bestaan. Nu laatstgenoemde door elk weldenkend mens onderhand wel naar het rijk der fabelen mag verwezen worden, bestaat de mythische eerstgenoemde echt: hij heet gewoon Raf Stevens en vormt samen met zijn broer Hans de bezieling achter Paranoiacs. De geest van Rafke en co. bleef zelfs bij muzikale windstilte gedurende 25 jaar over de Vlaamse en buitenlandse (jawohl, Paranoiacs is heel populair in Duitsland en heeft er nog steeds een up-to-date fansite) rockscene zweven en de band bracht na Bananas sporadisch nog wel een drieakkoordenalbum uit: het van teen spirit doordesemde Thirteen (opener "Private Meltdown" was niet eens een bevallige knipoog naar Nirvana’s "Smells Like Teen Spirit" maar een ongegeneerd, handtastelijk knijpen in de kont) en 7 Day Weekend ("Wer also noch ein nettes Album für die letzten Monate dieses Sommers sucht, macht hier nichts falsch, sondern alles richtig", volgens een Duitse collega-recensent). Twee jaar geleden namen Stevens&Stevens met "Shout It Out" als vreemde eend in de bijt deel aan Eurosong en eindigden derde, na Sandrine en de muzikale en vestimentaire gruwel Ishtar (wel gene lelijken beer, die Soetkin "O Julissi" Baptist, beweert de Ray Van Mechelen in ons).

Op het cd-doosje van Love Junks dient in gigantische fluoletters ’pretentieloos’ geschreven te worden. Met het verstrijken der jaren werd al een extra onderkin verwelkomd, maar voor de rest tart Paranoiacs Darwin door met dit afscheidsalbum niet te evolueren en … who cares? Wie maalt er bij Paranoiacs om de puberale teksten van "Hold On" ("All I want is for me to be your boyfriend / next to you so you can be my girlfriend / I feel so good / I feel so strong"). Bij Paranoiacs telt enkel het speelplezier en de liefde voor de onversneden en snedige poprocksong. Een nijdige rocker als "Gonna Get Some" is uiterst geschikt om in een cabrio samen met een trio blondines over zonovergotene snelwegen te suizen en opener "Gimme A Kiss" en schreeuwsong "Hot Wire My Soul" denderen voort als een troep indianen die door de cavalerie op de hielen wordt gezeten. Nummers als "Save My Rock ’n’ Roll" of "See Me Cry" zijn voortreffelijk studiemateriaal om te gebruiken in een les ’Hoe maak ik spitante punkrock’ waarbij zoutloze bands als de Nailpins, Silverenes en Starfuckers aller landen op de schoolbanken mogen postvatten.

De garagerockers leggen met Love Junks zeker geen vlekkeloos parcours af: "Till The End Of Days" is ietwat saai en rustpuntjes "Up In Smoke" en "Love Junks" boeien niet steeds en halen enigermate de vaart uit het album. Hekkensluiter "The Devil In Me", met zijn makke riff die Jack White naar de prullenbak had gesleept, wordt op de valreep gered door drums op oorlogspad.

De bio bij Love Junks maakt gewag van de liefde van Paranoiacs voor de vrouw an sich en eerbied voor de ontelbare muzikale voorbeelden van de band. Een nobel streven, maar doe geen moeite wat dat eerste betreft, jongens: zelfs de vader aller zielenknijpers, Sigmund Freud, wist zich geen blijf met het fenomeen ’vrouw’. Wat echter het tweede voornemen betreft: mission accomplished. Zielsverwanten als Ramones gingen in 1995 na de plaat Adios Amigos met pensioen en enkele leden besloten in het daaropvolgende decennium het tijdige voor het eeuwige te wisselen: Joey (lymfoomkanker), Dee Dee (overdosis heroïne) en Johnny (prostaatkanker). Moge Paranoiacs na het muzikale afscheid nog vele fortuinlijke jaren kennen. Muchas gracias, amigos!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 − 9 =