Astrosoniq :: Quadrant

Voor we het album Quadrant in onze cd-oven schoven, wisten we enkel dat Astrosoniq een spacerockband uit het land van de peroxide-populist Geert Wilders was. We konden u bijgevolg nog beter een trefzekere politieke analyse van het toetredingsproces van Slowakije tot de EU geven dan dat we met kennis van zaken over de band van gedachten konden wisselen maar ziehier: een oordeel!

Marcel van de Vondervoort (drummer/producer) en Ron Van Herpen (gitaar), afkomstig uit het Noord-Brabantse Oss, richtten 10 jaar geleden Astrosoniq op en hebben inmiddels in de tijdsspanne van een decennium 5 full-cd’s afgescheiden. Zoals Natalia meer is dan een — jammie — massief achterwerk, zo zijn The Wizards of Oss meer dan een spacerock- of stonerband, want ook flarden doom, heavy metal, psychedelica, noise, funk, jazz, country en zelfs dance worden op deze plaat samengesmolten. Bij Astrosoniq ligt de invloed van Led Zeppelin, Orange Goblin, Thin Lizzy, Hawkind, Fu Manchu, Monster Magnet en ander schoon volk uit de klassieke rock voor het oprapen.

Het muzikale geweld van de twee openingsnummers wijst op wat zou kunnen ontspruiten uit een duivelspact tussen Trent Reznor en Josh Homme. “Faustian Bargain” opent als een stonerhoogmis in geslaagde Kyuss-traditie ten tijde van Blues For The Red Sun: een sfeervol Doctor Who-synthriedeltje wordt aan flarden gescheurd door een nietsontziende en beestige gitaarorkaan en het aan The Melvins schatplichtige “Cloud Of Decay” beukt met de lompheid van een Michel Verschueren die zijn mening over werklozen geeft. Op deze tweede song speelt trouwens Tres Manos (Rene van Barneveld) van het onnavolgbare Urban Dance Squad pedal-steel gitaar, een gunst die hij nog eens overdoet op het in country gedrenkte “Bloom”, dat met een likje funk afsluit. Het monolithische “Downfall Lover” en “Bored” dienen vervolgens een hoffelijk dankuwel te zeggen aan respectievelijk Tommi Iommi en Jerry “Alice In Chains” Cantrell. Staccatonummer “Play It Straight” poogt zich onverwijld, gestut door feedbackende gitaren, onstuimige drums en een Pink Floyd-toets, een weg naar uw langetermijngeheugen te banen maar helaas is het resultaat niet beklijvend genoeg.

Twee curiosa staan op Quadrant: “As Soon As They Got Airborne” is een nogal langdradig spacerock-epos volgepropt met mysterieuze radiosamples, spacey geluiden uit de seventies, loeizware gitaren en dance, maar na een klein kwartier wordt de luisteraar door een La Grande Bouffe-gevoel overvallen. Bij momenten is het copieuze nummer zweveriger dan Ingeborg en Geena Lisa samen tijdens een workshop over chakra healing. Far out en psychedelisch in het kwadraat of waren het die paddo’s waarover onze huisdealer onlangs zo verdacht enthousiast deed? Voor “Zero” werd de bevriende band ZEUS opgetrommeld en samen in de mix verweven. U hoort twee verschillend getimede versies, die tegelijk gespeeld worden: in uw linkeroor speelt stonerband ZEUS dezelfde song als Astrosoniq dat voor uw rechteroor doet maar er helpt geen lievemoederen aan, en het blijft een wat halfbakken nummer.

Akkoord, de spacerock met heftige groove van Astrosoniq is zeker niet kwaad en de band kan songs met verve doen ontploffen. Live is deze formatie waarschijnlijk een niet te versmaden sensatie. Quadrant is bij tijd en wijle een bevreemdend album maar door de gebrekkige consistentie en soms belegen tweederangsriffs ontbreekt er een ziel. We kunnen ons de bedenking maken dat de plaat niet bijster origineel is maar bent u dat altijd? Of was uw nonkel Luc — alweer die grap met het scheetkussen — dat vorig weekend op het laatste familiefeest? Wolfmother, die band uit een ander Oz, plunderen, om maar een voorbeeld te geven, met meer vaardigheid en klasse de seventies catalogus. De goddeau-recensent uit het klassieke Rome had tweeduizend jaar geleden geopperd: “Nil nove sub sole”.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × drie =