Dead Oceans, 2009
Een van de grootste dooddoeners die gebezigd worden door derderangs
BV’s of plat commerciële muzikanten is de uitdrukking ‘het eigen
ding doen’. Wat ze dan uiteraard niet doen, want dat zou hun
publiek niet pikken. Maar er zijn ook bands waar bovenstaande
boutade voor geschapen lijkt, meer zelfs, hun publiek verwacht dat
ook van hen. Zo’n band is Califone: eigenzinnig, avontuurlijk, maar
niet meteen makers van music for the masses.
Nochtans zijn de invloeden van Califone genres die de laatste tijd
terug een plaats op de kaart veroverd hebben, nadat ze jaren in de
vergeetput staken: country, folk, oude blues. Maar de
popgevoeligheid waarbij een resem indiebands de afgelopen tijd
scoorden met die genres heeft Califone niet, de band leunt eerder
aan bij de meer puur rootsgeörienteerde versie van de bovenvermelde
genres.
Aan de andere kant is de experimenteerdrift van Califone dan weer
een stap te ver voor hardcore rootsfanaat. De voortdurende
stoorzenders – feedback, tussengeluiden, alsof meerdere songs zich
een weg naar buiten proberen te banen door de boxen – maakt dat hun
muziek niet de meest toegankelijke is. Maar het is net die
eigenzinnigheid, die avontuurlijkheid, die Califone zo’n
interessante band maakt.
Met ‘Quicksand / Cradlesnakes’, ‘Heron King Blues’ en ‘Roots & Crowns‘,
hebben ze drie must have albums op hun conto staan. En laat dat nu
net het probleem zijn van deze ‘All My Friends Are Funeral
Singers’: het is een goed album, maar het haalt net niet het niveau
van de bovenvermelde titels.
Toch staat er voldoende lekkers op deze plaat: titelsong ‘Funeral
Singers’ is de primus van de klas en zou in een perfecte wereld
zelfs hitgevoeligheid toegedicht kunnen krijgen met zijn
uitmuntende refrein. ‘Polish Girls’ en de hortende tribale
folkblues van ‘Ape-like’ zijn knappe nummers, die typerende zijn
voor de band. ‘Bunuel’ is een verassende countryrocksong, die
schippert tussen Neil Young en
Built To
Spill.
Tegenover de goede songs staan de songs die wat te veel
voortkabbelen. Ze hebben wel de typische rammelende en krakende
sound van Califone, maar ergens lijken ze de scherpte voor doel te
missen: net dat tikje meer ontbreekt, of de band speelde op eerdere
platen al betere gelijkaardige songs. ‘Giving Away The Bride’ opent
de plaat al meteen matig: te lang, te weinig goede ideeën. In
hetzelfde bed ziek zijn ‘1928’, ‘Evidence’ en ‘Alice Marble Grey’:
geen echt slechte nummers, maar ze bieden weinig meerwaarde.
‘All My Friends Are Funeral Singers’ is dus een plaat met ups en
downs. De ups zijn gelukkig wel van zeer goede makelij, de downs
zijn geen absolute dieptepunten maar eerder wat mindere momenten.
Dit is niet Califone in absolute topvorm, al valt dit album ook
onmogelijk een slechte plaat te noemen.
